Yedi yıl sonra yurt dışından dönen bir oğul,

DOLAR

Alış: 44.93

Satış: 45.11

EURO

Alış: 52.53

Satış: 52.74

GBP

Alış: 60.55

Satış: 61.00

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 30.04.2026

Yedi yıl sonra yurt dışından dönen bir oğul,

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: BÖLÜM 1 Emir, Almanya’da geçirdiği yedi yılın ardından İstanbul’daki evine döndüğü gece, yaşlı annesi Fatma’yı ana kapının önünde, yağmurdan sırılsıklam olmuş ince bir kilimin üzerinde büzülmüş halde uyurken gördü. O an içinde bir şey sonsuza kadar kırıldı. Yağmur durmaksızın yağıyordu. Sac çatının üzerine düşen damlalar, sanki eski bir acıyı tekrar tekrar anlatıyormuş gibi ses çıkarıyordu. Avludaki incir ağacından su damlıyordu. İçeriden sarı bir ışık dışarı sızıyordu ama kapı eşiğinin yanına sinmiş o titreyen bedene ulaşmaya yetmiyordu. Emir demir kapının önünde donup kaldı. Yedi yıl boyunca her ay para göndermişti. Bir ay bile aksatmamıştı. Bankadan gelen her mesajda, uzakta olsa da görevini yerine getirdiğini düşünürdü. Eşi Elif telefonda her zaman yumuşak bir sesle, “Hiç merak etme, annen çok iyi. Her şeyiyle ben ilgileniyorum,” derdi. O da buna inanırdı. Belki de gerçeği sorgulamak, insanın kendi kalbine yük bindirmesi demekti. O gece kapıyı yavaşça açtı. Hafif bir gıcırtı duyuldu. Kapının önündeki kilimde yatan annesi kıpırdadı. Başını kaldırdı. Islak yazması alnına yapışmıştı. Gözlerinde yorgunluk, bedeninde keskin bir üşüme vardı. Bir süre Emir’e baktı, sanki karanlıkta bir silueti tanımaya çalışıyormuş gibi. Sonra dudakları titredi. “Emir…” sesi o kadar zayıftı ki, sanki bir rüyanın içinden geliyordu. Emir hemen dizlerinin üzerine çöktü. Üzerindeki pahalı kıyafetler yağmurla ıslandı ama farkında bile değildi. Annesine sarıldı. Üzerindeki giysiler soğuk ve nemliydi; ucuz sabun, ıslak toprak ve sessizce katlanılmış bir aşağılanmanın kokusunu taşıyordu. “Anne, neden burada yatıyorsun?” diye sordu. Annesi önce hiçbir şey söylemedi. Hep böyleydi. Oğlunun üzülmemesi için acıyı içine gömerdi. İçeriden televizyon sesi geliyordu. Yüksek bir dizi müziği, arada kahkahalar… Sanki o evde yaşlı bir anne hiç yokmuş gibi. Emir’in yumrukları sıkıldı. Kapıyı çalıp Elif’i çağırmak istedi. Ama annesinin ince parmakları kolunu tuttu. “Ortalığı karıştırma,” diye fısıldadı. “Ortalık mı?” Emir’in sesi titredi. “Anne, ben her ay para gönderiyordum.” Fatma başını eğdi. Yağmur ve gözyaşı birlikte yanaklarından süzüldü. Uzun bir sessizlikten sonra, her kelime sanki içinden koparak çıkıyormuş gibi konuştu: “Gönderdiğin parayı… hiç görmedim.” Emir olduğu yerde kaldı. Yağmurun sesi bir anda daha ağır gelmeye başladı. “Ne demek bu? Hiç mi?” Annesi evin içine baktı. Verandada parlak topuklu ayakkabılar duruyordu. Cam kapının arkasında şık bir avizenin ışığı yanıyordu. Her şey temiz, düzenli ve gösterişliydi. Ama o evde ona yer yoktu. “Ne zamandır böyle?” diye sordu Emir. Annesi cevap vermeden önce bir yalanı yutmaya çalıştı. “Çok uzun değil…” Ama Emir anladı. Bu, gerçeği saklamak için değil, oğlunu korumak için söylenmiş bir yalandı. Yavaşça ayağa kalktı, sonra eğilip annesini kucağına aldı. Fatma telaşlandı. “Ne yapıyorsun? Beni içeri götürme. Kavga çıkar.” Emir onun gözlerinin içine baktı. Artık karşısında uzaktan para göndererek görevini yaptığını sanan o eski oğul yoktu. Yerine, gerçeği ilk kez anlayan bir adam vardı: Bir evi ev yapan şey para değil, insanın davranışıdır. Eşiği geçerken şöyle dedi: “Eğer bu ev bizimse, seni dışarıda yatıracak kimse yok.” İçerideki ışık göz alıyordu. Havada ağır bir parfüm kokusu vardı. Orta sehpanın üzerinde yarım kalmış bir şarap kadehi duruyordu. O sırada koridordan Elif’in sesi duyuldu: “Emir? Bugün mü geldin?” Emir cevap vermedi. Sadece annesini daha sıkı tuttu ve ilk kez karar verdi: Bu evde artık kimse gerçeği saklayamayacaktı. BÖLÜM 2 Emir salona adım attığı anda, yıllardır fotoğraflarda gördüğü her şey gözüne çarptı—krem rengi koltuk, cam sehpa, duvardaki büyük televizyon, parlayan avize. Ama o fotoğraflarda hiç olmayan bir şey vardı: annesi. Elif koltuktan kalktı. Yüzünde önce şaşkınlık belirdi, sonra hızla yapay bir gülümseme yerleşti. “Yanlış anlıyorsun,” dedi aceleyle. “Annen dışarıda oturmayı seviyor. Orası daha serin oluyor.” Emir hiçbir şey söylemedi. Annesini kapının yanındaki bir sandalyeye oturttu. Fatma öyle oturdu ki, sanki ıslak kıyafetleri bu parlak evi kirletecekmiş gibi çekiniyordu. Tam o sırada mutfaktan temizlikçi kadın Gül çıktı. Emir’i görünce irkildi. Sonra gözleri sandalyedeki yaşlı kadına kaydı ve farkında olmadan ağzından şu sözler döküldü: “Teyze üç aydır dışarıda yatıyor zaten…” O anda odadaki hava dondu. Elif bir anda ona döndü. “Sus!” Ama artık çok geçti. “Üç ay mı?” Emir’in sesi yükselmedi ama taş gibi ağırdı. Elif ağlamaya başladı. “Bu kadın yalan söylüyor! Hiçbir şey bilmiyor. Ben sadece evi temiz tutmak istedim. Annen su döküyor, çamur getiriyor, her yeri…” Emir kapıyı açtı ve yağmurla ıslanmış kilimi işaret etti. “Evi temiz tutmak dediğin şey bu mu? Annemin dışarıda ıslanması mı?” Fatma yavaşça, “Oğlum, büyütme,” dedi. Ama o anda Emir’in gözü cam sehpanın üzerindeki bir dosyaya takıldı. İçinde her ay gönderdiği banka dekontları vardı. Hepsini tek tek inceledi, sonra Elif’e baktı. “Ben bu parayı annem için gönderdim. Ama annem kapının dışında yattı.” Elif bir şey söyleyecekken, Fatma eski bez çantasına uzandı. İçinden kahverengi bir zarf çıkardı ve masanın üzerine koydu. “Şimdi beni de dinleyin,” dedi sakin bir sesle. “Çünkü bu evin en büyük gerçeğini henüz kimse duymadı.” BÖLÜM 3 Kahverengi zarfın çıkardığı ses çok hafifti, ama o anda odanın ritmini değiştirmeye yetti. Elif’in gözlerinde hâlâ gözyaşı vardı, fakat içindeki huzursuzluk o ıslaklıktan çok daha derindi. Emir annesine baktı. Fatma’nın yüzünde yorgunluk ve kırgınlık vardı, ama bunların arkasında tuhaf bir kararlılık da hissediliyordu—sanki uzun süre susmuş bir kadın sonunda artık susmayacağına karar vermişti. “Aç,” dedi sakin bir sesle. Emir zarfı eline aldı. İçindeki belgeler eskiydi, kenarları sararmıştı ama büyük bir özenle saklanmıştı. İlk sayfayı açtı. Birkaç satır okudu. Yüzü dondu. İkinci sayfaya geçti. Sonra üçüncüye. Odanın ışığı bir anda daha parlak gelmeye başladı. “Ne var içinde?” Elif neredeyse atılarak öne geldi. Emir cevap vermedi. Belgeleri masaya koydu ve onun tarafına doğru çevirdi. Elif okudu. Yüzünün rengi değişmesi için iki saniye yetti. Tapu. Mülkiyet belgesi. İsim—Fatma Yılmaz. Dudakları aralandı ama sesi çıkmadı. Boğazı bir anda kurumuş gibiydi. Fatma sakince konuştu: “Bu ev benim üzerime kayıtlı.” Gül köşede nefesini tutmuştu. Dışarıda yağmur hafiflemişti ama çatıdan damlayan suyun sesi hâlâ duyuluyordu. Elif başını salladı, sanki gördüğü şeyi kabullenmek istemiyordu.

: “Hayır… bu olamaz. Emir para gönderiyordu. O demişti ki—” “Onun gönderdiği para,” diye sözünü kesti Fatma, “kendi hayatı, masrafları ve geleceği içindi. Bu evi ben 12 yıl önce aldım. O daha yurt dışına bile gitmemişken.” Emir şaşkınlıkla annesine baktı. “Anne… bana neden hiç söylemedin?” Fatma’nın gözlerinde suçlama yoktu. “Çünkü kendi ayakların üzerinde durmanı istedim. Her şeyi benim gölgemde yaşayarak değil. Evlendikten sonra da düşündüm ki, bir evde hak iddia etmekten daha önemli olan şey huzurdur.” Elif’in sesi titredi. “O zaman neden beni hiç durdurmadın? Evi ben yönetirken, her şeyle ben ilgilenirken…” “Seni durdurmadım,” dedi Fatma yavaşça, “çünkü evi gerçekten yönettiğini sandım. Bir gün beni evin dışına iteceğini bilmiyordum.” Bu cümle odada yankılandı. Elif’in gözleri tekrar doldu ama bu kez içindeki duygu farklıydı—bu korkuydu. Açığa çıkmanın korkusu. Emir’e doğru bir adım attı. “Beni dinle,” dedi. “Ben kötü biri değilim. Sadece yalnız kaldım. Yedi yıl boyunca her şeyi ben üstlendim. Ev, masraflar, akrabalar, faturalar, temizlik… annen her şeye karışıyordu. Her şeyin kendi istediği gibi olmasını istiyordu. Yoruldum. Biraz mesafe koyarsam huzur olur sandım.” Emir sert bir bakışla ona baktı. “Mesafe mi? Buna mesafe mi diyorsun? Annemi kapının önünde yatırmaya?” Elif’in yüzü sertleşti. Artık gözyaşlarının onu kurtarmayacağını anlamış gibiydi. “Evet,” dedi kırılgan ama keskin bir sesle. “Çünkü ben bu evi istediğim gibi düzenliyordum. Sürekli ıslak kıyafetler, ilaç kokusu, dökülen su… ve her şeye karışılması… buna dayanamıyordum. Sen uzaktaydın. Burada neler olduğunu nereden bilecektin?” Bu sözler Emir’in içine ateş gibi düştü. Annesi bunca zaman susarak onu korumuştu. Eşi ise yalanlarla onu kullanmıştı. Peki ya kendisi? Yedi yıl boyunca para göndermiş, telefonlarda gülümsemiş ve görevini yaptığını sanmıştı. Yavaşça sordu: “Gönderdiğim paralar ne oldu?” Elif bir an sustu. Sonra omuz silkerek konuştu: “Ev için harcandı. Kendi ihtiyaçlarım için kullandım. Üst katın tadilatı yapıldı. Yeni araba için kapora verdim. Bir kısmını kardeşime gönderdim. Bir kısmını yatırıma koydum. Başka ne? Sen hiç sormadın ki.” Fatma gözlerini kapattı. Sanki bu sözler bile oğluna acı veriyordu. Emir dosyayı alıp masaya sertçe bıraktı. Kağıtlar etrafa saçıldı. “Sormadım çünkü güvendim. Ve sen o güveni her gün biraz daha çaldın.” Elif hâlâ geri adım atmıyordu. “Güven mi? Sen de sadece para gönderdin. Anneni bana bırakıp Almanya’da rahat yaşadın. Şimdi dönüp bütün suçu bana mı yıkacaksın?” Bu sözler ok gibi saplandı—çünkü içinde yarım bir gerçek vardı. Oda bir an sessizliğe büründü. Emir başını eğdi. Annesine baktı. Onca zaman dışarıda uyumuştu ama telefonda tek kelime etmemişti. Neden? Çünkü oğlunu suçlulukla ezmek istememişti. Peki ya o? O da kolay olanı seçmişti. Fatma yavaşça konuştu: “Bir evde sorun varsa, suç tek kişide olmaz oğlum. Biri susar, biri yalan söyler, biri de gözlerini kapatır.” Emir’in gözleri doldu. Dizlerinin üzerine çöktü. “Anne, beni affet. Sana en çok ihtiyaç duyduğun zamanda yanında değildim.” Fatma elini onun başına koydu. “Ama geri döndün. Bazı evlatlar hiç dönmez.” Bu söz Emir’in içini daha da acıttı. Elif bu sahneyi izlerken içindeki duygu yine değişti. Artık sadece korku değil, çaresizlik de vardı. “Peki şimdi ne olacak?” diye sordu. “Beni evden mi çıkaracaksın? Yılların evliliği böyle mi bitecek?” Emir yavaşça ayağa kalktı. Sesi soğuktu. “Bugün öfkeyle karar vermeyeceğim. Ama bir şey kesin—bugünden sonra annem bu evde başı eğik yaşamayacak. Ve sen de bu evin sahibi gibi davranıp kimseyi ezemeyeceksin.” Elif dudaklarını sıktı. “Ya kabul etmezsem?” Fatma ilk kez dimdik doğruldu. Yağmur durmuştu. Pencereden giren hafif rüzgâr ıslak yazmasını dalgalandırıyordu. Sesi ne yüksek ne öfkeliydi, ama içindeki kararlılık tartışılmazdı: “O zaman kendi evimden seni hemen çıkmanı isterim.” Elif ona baktı. Belki de ilk kez gerçekten gördü. Zayıf sandığı kadın aslında bu evin temeliydi. Mülkiyet onun, ahlaki güç onun, artık oğlunun desteği de onun yanındaydı. O gece kimse uyumadı. Emir annesi için eski odasını açtı. İçeride toz birikmişti. Dolabın üstünde eski fotoğraf çerçeveleri duruyordu. Birinde Emir okul formasıyla gülümsüyordu, diğerinde rahmetli babasının fotoğrafı vardı. Fatma kapının eşiğinde durdu. Uzun süre konuşmadı. Sonra hafifçe mırıldandı: “Babanın son gecesi burada geçmişti… Bu odadan beni kimse ayıramaz sanmıştım.” Emir’in gözleri yine doldu. Sessizce odanın ışığını yaktı, yatağı düzeltti, annesine kuru kıyafetler verdi. Fatma her şeye, sanki kendi evine yeniden kavuştuğuna bile inanamıyormuş gibi bakıyordu. Öte yandan Elif kendi odasına kapanmıştı. Bazen ağlama sesi geliyor, bazen de telefonda biriyle alçak sesle konuştuğu duyuluyordu. Gece geç saatlerde ailesini aradı. Ağabeyinin sesi hoparlörden dışarı kadar geliyordu: “Korkma. O hiçbir şey yapamaz. Evlilik var, hukuk var, hakların var.” Elif düşük bir sesle cevap verdi: “Sen anlamıyorsun. Ev onun değil… annesinin üzerine.” Karşı tarafta kısa bir sessizlik oldu. Sonra peş peşe tavsiyeler gelmeye başladı—belgeleri incele, bir avukatla konuş, zaman kazan, duygularına kapılma… Ama Elif biliyordu ki mesele sadece kâğıtlar değildi. Mesele, o evdeki ahlaki dengenin bir gecede elinden kayıp gitmiş olmasıydı. Sabah olduğunda güneş avluya solgun bir ışıkla düştü. Sokaktan sebzeci sesi geliyordu. Uzakta bir camiden ezan yükseldi. Şehirde hayat her zamanki gibiydi ama o evde bir gece her şeyi değiştirmişti. Fatma verandada oturuyordu. Önünde bir bardak çay vardı. Emir yanındaki sandalyede sessizce oturuyordu. Aralarında ağır ama berrak bir sessizlik vardı. Artık ne telefon ekranları vardı ne de mesafeler. Sadece gerçek vardı. Bir süre sonra Emir yavaşça konuştu: “Anne… neden evi bana söylemediğini anladım. Ama seni dışarıda yatırmaya başladıklarında neden yine de bir şey demedin?” Fatma çaydan yükselen buhara bakarak cevap verdi: “Çünkü senin evliliğini korumak istedim. Anneler hep böyle düşünür. Oğlum uzakta, işi var, derdi var… Her şeyi anlatırsam yuvası dağılır diye korkar. Kadınlar bazen acıyı gizler çünkü canları yanmıyor değil… çocuklarının kırılmasından korktukları için.” “Ama sen kırıldın,” dedi Emir. “Evet,” diye kabul etti, “ve bu benim hatamdı.” O an Emir şunu ilk kez gerçekten anladı: Fedakârlık her zaman kutsal değildir. Bazen yanlış insanların daha zalim olmasına yol açar. Tam o sırada kapı açıldı. Elif dışarı çıktı. Elinde küçük bir valiz vardı. Yüzü gece boyunca çökmüş, gözlerinin altı şişmişti. Verandada birkaç saniye durdu—sanki biri onu durduracakmış gibi bekledi. Ama kimse bir şey demedi. Sonunda kendisi konuştu: “Birkaç günlüğüne ailemin yanına gidiyorum.” Emir doğrudan ona baktı. “Kaç günlüğüne?” Elif dudaklarını sıktı. “Ortam sakinleşene kadar.” Fatma ilk kez ona doğrudan baktı. Bakışı sakindi ama kesindi: “Sükûnet, gerçeği bastırarak gelmez. Sükûnet, saygıyla gelir.” Elif’in gözleri doldu. “Siz beni hep yanlış gördünüz.” Fatma başını salladı. “Hayır. Eğer seni baştan yanlış görseydim, bu evin anahtarını sana teslim etmezdim. Sana güvendim. Hata senin karakterindeydi, benim bakışımda değil.” Bu söz Elif’i adeta yıktı. İçinde bağırıştan daha ağır bir hüküm vardı. Emir’e baktı: “Yani bu kadar mı? Yedi yıllık evlilik… ve geriye sadece sessizlik mi kaldı?” Emir uzun bir sessizlikten sonra konuştu: “Yedi yıl vardı. Ama içinde annemin üç ay boyunca ıslak kilimde yatması da vardı. Her ay gönderdiğim para da vardı. Her telefonda söylenen yalanlar da vardı. Ve en önemlisi… insanlık yoktu. O olmayınca evlilik sadece bir düzen olur.” Elif’in elleri titredi. Valizi daha sıkı tuttu. Hiçbir şey söylemeden merdivenlerden indi, kapıyı açtı ve çıktı. Valizin tekerlek sesi sabahın sessizliğini yararak uzaklaştı. Bir kez dönüp baktı. Ev aynıydı—veranda, kapı… ama artık gerçekten onun değildi. Kapı kapandı. Uzun süre kimse konuşmadı. Sonra Emir kalktı. Kapının önüne gitti. Köşede hâlâ duran ıslak kilimi aldı. Hafifti ama elinde ağır bir pişmanlık gibi hissediliyordu. İçeri getirip bir kenara bıraktı. Gül sessizce onu izliyordu. Yüzünde korkudan çok rahatlama vardı. Fatma onu yanına çağırdı. “Bugünden sonra sen sadece çalışan değilsin. Bu evin bir evladı gibisin. Gerçeği söylemenin bedelini herkes ödeyemez.” Gül’ün gözleri doldu. O gün evde çok şey değişti. Emir banka hesaplarını, belgeleri, kasayı tek tek inceledi. Paranın nereye gittiği, neyin kaldığı ortaya çıkmaya başladı. Bazısı geri gelebilirdi, bazısı asla. Ama artık mesele sadece para değildi. Öğleden sonra annesinin odası temizlendi. Yeni çarşaflar serildi, pencereye ince perdeler asıldı, ilaçlar için küçük bir masa kondu. Yıllar sonra Fatma o odada öğle uykusuna uzandı. Uykuya dalmadan önce tavana baktı—sanki kendi evine olan inancını yeniden örüyordu. Akşam uyandığında Emir verandada oturuyordu. Önünde iki bardak çay vardı. Birini ona uzattı. “Bu sefer hiçbir yere gitmiyorum,” dedi hafif bir gülümsemeyle. Fatma çayı aldı. “Almanya’yı bırakacak mısın?” “Gerekirse evet,” dedi. “Ya da seni yanıma alırım. Ama artık seni kimseye emanet etmem.” Fatma başını salladı. “Bir anneyi yanında tutmak sadece ona bir oda vermek değildir. Ona zaman vermek, sabır vermek, saygı vermek gerekir.” “Artık biliyorum,” dedi Emir. Bir süre birlikte sokağı izlediler. Çocuklar oynayarak geçti. Bir sütçü bisikletiyle geçti. Aynı hayat… ama anlamı değişmişti. Bir süre sonra Fatma konuştu: “Aileyi her zaman kan bağı korumaz. Bazen gerçek ve saygı korur. Bunlar bittiğinde ev büyük olabilir ama aile kalmaz.” Emir annesine baktı. Yüzünde artık o geceki kırgınlık yoktu. Yerine yorgunluktan sonra gelen bir huzur vardı. İçlerinde çok şey kırılmıştı ama o kırıklığın içinde yeni bir başlangıç da doğmuştu. Yavaşça sordu: “Anne… Elif’i affedebilir misin?” Fatma hemen cevap vermedi. Son yudum çayını içti, bardağı masaya bıraktı. “Affetmek başka,” dedi, “aynı hataya yeniden izin vermek başka. İçimdeki zehri bırakabilirim. Ama kapımın anahtarını bir daha insanın değerini bilmeyen ellere vermem.” Emir bu sözleri sadece annesi için değil, hayatı için bir ders gibi dinledi. Gece çökerken evde ilk kez huzur hissedildi. Kapının önünde artık bir kilim yoktu. Verandada ışık yanıyordu. Mutfaktan yemek kokusu geliyordu. Fatma ve Gül birlikte yemek hazırlıyordu. Emir kapı eşiğinde durup onları izliyordu. Yedi yıl sonra sadece evine değil, kendine de dönmüş gibi hissediyordu. Yatmadan önce bir kez daha ana kapıya gitti. Annesinin ıslandığı o basamaklara baktı. Kapıyı içeriden kapattı ve bir süre eşiğe dokunarak durdu. Artık anlamıştı: Bir evi koruyan şey kilitler değil, o evde yaşayan insanların kalbidir. Bir zamanlar yaşlı bir annenin temizlik bahanesiyle kapı dışına bırakıldığı o evde, şimdi ilk kez gerçek eşikten içeri girmişti. Bazen aileyi yıkan düşman dışarıdan gelmez. Evde yaşar. Tatlı konuşur. Güven maskesi takar. Ve yavaş yavaş saygıyı tüketir. Ama bazen tek bir gece, ıslak bir kilim ve bir oğlun dönüşü her şeyi değiştirmeye yeter. O sabah Fatma’nın söylediği doğruydu: Aile, sadece para gönderilen bir yer değildir. Aile, hiçbir annenin kapının önünde uyumadığı yerdir.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Yedi yıl sonra yurt dışından dönen bir oğul,

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Güncel tabela hazır değişiyor