Derya Hanım arkasını döndü ve Rıza’ya hayatı boyunca unutamayacağı o son darbeyi vurdu: “Benim artık senin gibi bir oğlum yok. Yarın o evden eşyalarını topluyorsun. Bu kadına gelince…” kadına iğrenerek baktı, “Seninle olan hesabımız sonra.”

İki aile, o dar otel koridorunda birer birer dağılmaya başladı. En son ben çıktım. Rıza kapının eşiğinde, darmadağın bir halde kalakalmıştı. Asansöre bindiğimde aynadaki aksime baktım. Yüzümde gözyaşı yoktu. Sadece on dakikada koca bir hayatı geride bırakmanın verdiği o tuhaf, ağırbaşlı hafiflik vardı. Kapılar kapandığında, 814 numaralı odanın ve o yalanlarla dolu evliliğin artık geçmişte kaldığını biliyordum. Artık sessizlik değil, benim kararlarım konuşacaktı.