Onunla iki yıl önce tanıştım.

DOLAR

Alış: 48.57

Satış: 48.77

EURO

Alış: 55.75

Satış: 55.98

GBP

Alış: 64.80

Satış: 65.29

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 21.04.2026

Onunla iki yıl önce tanıştım.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: İki yıl önce Taner’le tanıştım. On yıl önce geçirdiği bir kazada bacağını kaybetmiş, aynı dönemde doğan ikiz kızlarını tek başına büyütmüş bir adamdı. İlk eşi bebekler üç aylıkken “bu hayata hazır değilim” deyip gitmiş ve bir daha geri dönmemişti. Kızlar babalarına “Süpermen” diyordu. Evlendikten sonra onun evine taşındım. Bir gün garajı temizlerken eski bir koltuğun minderleri arasına sıkışmış sararmış bir zarf buldum. İçindeki notta şu yazıyordu: “Eğer bunu okuyorsan, bil ki sana yalan söylüyor. Kazanın olduğu gece gerçekte ne olduğunu bilmiyorsun. Kaçmak zorunda kaldım. Her zamanki gibi davran…” Hikâye o an başladı. Taner’e âşık olurken en çok hayran kaldığım şey gücüydü. Tek başına iki çocuk büyütmek kolay değildi. Üstelik protez bacakla… Buna rağmen hiç şikâyet etmezdi. Kızlar onun etrafında pervane olurdu. Evimizin içinde eksik olan tek şey geçmişe dair sorulardı. O konuya girildi mi, Taner cümleleri kısaltırdı. Garaj ise evin suskun köşesiydi. Tozlu, kapalı ve sanki yıllardır açılmamış bir sandık gibi. O gün Taner kızları parka götürünce temizliğe başladım. Koltuğun arasındaki zarfı bulduğumda içime tarif edemediğim bir ürperti yayıldı. Notu okuyunca dünya bir anlığına yerinden kaydı. “Sana yalan söylüyor.” Kim? Taner mi? Yoksa bana anlatılan hikâyenin kendisi mi? O akşam hiçbir şey olmamış gibi davrandım. Taner kapıdan girip “Biz geldik!” dediğinde yüzüme dikkatle baktı mı, yoksa ben mi öyle sandım bilmiyorum. Kızlar günlerini anlattı, birlikte yemek yedik. Ama içimdeki ses susmadı. Gece herkes uyuduğunda zarfı tekrar inceledim. Kâğıdın arkasında silik bir iz fark ettim. Kurşun kalemle bastırılarak yazılmış gibi… Üzerine hafifçe kurşun kalem sürdüğümde alt metin belirginleşti: bir tarih ve bir hastane adı. Ertesi gün Taner’e kazayla ilgili belgeleri sordum. Dosyayı getirdi. Her şey tutarlı görünüyordu: yağışlı hava, direksiyon hâkimiyetini kaybetme, tek taraflı kaza. Ama dosyada dikkatimi çeken bir detay vardı: “Araçta ikinci bir yetişkin bulundu.” Yanında “kimlik tespit edilemedi” yazıyordu. “Bu ne demek?” dedim. Taner’in yüzü bir anlığına gerildi. “O gece çok karışıktı,” dedi. “Raporlar hep eksik olur.” İçimdeki düğüm biraz daha sıkılaştı. Hastaneye tek başıma gittim. Eski tarihli kayıtlara ulaşmak zor oldu ama sonunda bir hemşire, arşivdeki notlara bakmama izin verdi. Kaza gecesi Taner’le birlikte bir kadın da getirilmişti. Kadın ağır yaralıydı ama hayattaydı. Dosyada “Refakatçi olarak ayrıldı” ibaresi vardı. Refakatçi? Eve döndüğümde artık korkudan çok öfke hissediyordum. Akşam kızlar odalarına çekilince Taner’i salona çağırdım. Zarfı masaya koydum. “Bu ne?” dedi, sesi kısılmıştı. “Bilmiyorum,” dedim. “Ama kazada yalnız değildin.” Uzun süre sessiz kaldı. Sonunda protezini çıkardı, koltuğa oturdu ve yüzünü ellerinin arasına aldı

: “Anlatmam gerekiyordu,” dedi. “Ama korktum.” Kaza gecesi yanında ilk eşi değil, başka bir kadın varmış. İş yerinden bir arkadaşı. Aralarında duygusal bir yakınlaşma başlamış. Yağmurda yola çıktıklarında tartışmışlar. Direksiyon hâkimiyetini kaybetmiş. Kadın ağır yaralanmış ama hayatta kalmış. Taner hastanede bilinci yerine geldiğinde ilk sorduğu şey kızları olmuş. O sırada eşi gerçeği öğrenmiş. Onu terk etmiş. “Beni kazadan dolayı değil,” dedi Taner, gözleri dolarak. “İhanetten dolayı bıraktı.” “Peki not?” dedim. Derin bir nefes aldı. “Hastaneden çıktıktan sonra o kadın beni tehdit etti. Eşime her şeyi anlatacağını söyledi. Ama zaten öğrenmişti. Sonra ortadan kayboldu. O notu garaja sakladım. Unutmak istedim.” “Niye bana yalan söyledin?” diye sordum. “Çünkü seni kaybetmekten korktum,” dedi. “Kızların gözünde kahraman kalmak istedim. Her şeyi kazaya bağlamak daha kolaydı.” O an anladım: Not bana değil, belki de vicdanına yazılmıştı. “Sana yalan söylüyor” cümlesi aslında Taner’in kendisineydi. Uzun süre konuşmadık. İçimde iki ses vardı. Biri “Git” diyordu. Diğeri ise yıllardır tek başına yük taşıyan, hatasını saklayarak güçlü görünmeye çalışan adamı hatırlatıyordu. “Beni aldattın,” dedim sakin bir sesle. “Yıllar önce bile olsa. Ve en kötüsü, gerçeği sakladın.” Başını eğdi. “Haklısın.” “Ben mükemmel bir kahramanla evlenmedim,” dedim. “Bir insanla evlendim. Ama yalanla yaşayamam.” O gece kararımı verdim. Gitmedim. Ama her şeyin yeniden inşa edilmesi gerektiğini söyledim. Evliliğin, güvenin ve özellikle kızların geleceğinin gerçeğe dayanması gerektiğini. Ertesi sabah Taner kızları karşısına aldı. Onlara, annelerinin gidişinin sadece kazayla ilgili olmadığını, kendi hatalarının da payı olduğunu anlattı. Çocukların gözlerindeki hayal kırıklığı ağırdı ama bir şey daha vardı: dürüstlüğün getirdiği sade bir açıklık. Aylar geçti. Kolay olmadı. Ama yalanın gölgesi yavaş yavaş dağıldı. Garajı tamamen boşalttım. O koltuğu attık. Zarfı ise yakmadım. Bir kutunun içine koyup sakladım. Çünkü o not, evliliğimizi yıkmadı; gerçeği ortaya çıkardı. Bazen kahraman sandığımız insanlar düşer. Önemli olan, düştükten sonra ayağa kalkarken dürüst olup olmadıklarıdır. Taner artık kızların gözünde Süpermen değil belki. Ama benim gözümde, hatasını kabul edip gerçeği seçen bir insan. Ve bazen, en gerçek kahramanlık budur.

Haberin Devamı

Onunla iki yıl önce tanıştım.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

AKP’li başkanın saunası nereden çıktı