Caleb McCrae onu uzaktan gördü.

Çocuk olamayacak kadar büyük, dinlenen biri olamayacak kadar hareketsiz bir beden, sanki toprak onu yarıya kadar yutmuş ve geri kalanını tutmaya karar vermiş gibi, yüzüstü çimenlerin üzerinde yatıyordu.

Yaşayan bir ceset.

Yaklaştıkça yüreği burkuldu.

O bir Apaçiydi. Uzun boylu. Sağlam yapılı. Zorlu bir hayattan, kırılmayı reddederek sağ çıkmış biri gibiydi. Bir zamanlar dayanıklılık için yaratılmış bir beden, şimdi toprağa ve ezilmiş otlara gömülmüş haldeydi.

Her iki ayak bileği de tahta kazıklara sıkıca bağlanmıştı.

Kalın ip derisine derinlemesine işlemişti, panikten değil, sahiplenme duygusundan kaynaklanan bir kesinlikle sıkıca bağlanmıştı. Üst bedeni öne doğru çekilmiş, omuzları her ağır nefeste titriyordu. Uyluğunda, kurumuş kanın koyu bir lekesi güneş altında kurumuş, toz ve otlarla karışmıştı.