Annemle babam o gece öldüğünde dört yaşındaydım. Kazadan ben sağ çıktım… ama bir daha asla yürüyemedim.

DOLAR

Alış: 44.95

Satış: 45.13

EURO

Alış: 52.60

Satış: 52.81

GBP

Alış: 60.60

Satış: 61.05

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 3.03.2026

Annemle babam o gece öldüğünde dört yaşındaydım. Kazadan ben sağ çıktım… ama bir daha asla yürüyemedim.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Dört yaşındaydım. O gece yağan yağmuru, camlara vuran damlaların sesini ve ardından gelen çığlığı hâlâ hatırlıyorum. Annemle babam o kazada hayatını kaybetti. Ben hayatta kaldım… ama bir daha asla yürüyemedim. Devlet beni koruyucu aileye vermeye hazırlanırken amcam ortaya çıktı. Sert yüzlü, az konuşan bir adamdı. Hastane koridorunda yetkililere tek bir cümle kurdu: “Onu ben alıyorum. O benim yeğenim.” O günden sonra hayatım değişti. Amcam, sevgisini kelimelerle değil yaptıklarıyla gösterirdi. Tekerlekli sandalyeme uygun rampalar yaptırdı, evin kapılarını genişletti. İnternetten videolar izleyerek makyaj yapmayı öğrendi; elindeki kalın parmaklarla eyeliner çekerken dili hafifçe yana kayardı, ikimiz de gülerdik. Beni mahalle parkına, panayırlara götürür, pamuk şeker alırdı. “Dünya sandığından büyük,” derdi. “Sen de sandığından güçlüsün.” Yıllar böyle geçti. Üniversiteyi uzaktan eğitimle bitirdim. Hayatımı onun varlığına yaslayarak kurmuştum. Sonra hastalık geldi. Önce küçük unutkanlıklar… Anahtarlarını nereye koyduğunu karıştırması. Merdiven çıkarken nefes nefese kalması. Ardından testler, doktorların ciddi yüzleri ve hastane odalarının soğuk ışıkları. Palyatif bakım dendiğinde, kelimenin anlamını bilsem de kabullenmek istemedim. Bir akşam elimi tuttu. “Güçlü ol,” dedi. “Ne olursa olsun gerçeği bilmeye hakkın var.” O cümleyi o an anlayamamıştım. Cenazeden sonra ev sessizliğe gömüldü. Taziye için gelenler birer birer gitti. Komşumuz Emine Hanım, gözleri şişmiş halde kapıyı çaldı. Elinde bir zarf vardı. “Bunu sana vermemi istedi,” dedi. “Ve… üzgün olduğunu söylememi.” Zarfın üzerinde adım yazıyordu. El yazısını tanıyordum. Açtım. “Hayatın boyunca sana yalan söyledim. Artık susamam. Bu sırrı yirmi yıldan fazla zamandır taşıyorum.” Nefesim kesildi. Devamını okumaya korktum ama gözlerim satırlardan kaçamadı. Kazanın bir kaza olmadığını yazıyordu. O gece direksiyon başında babam değil, amcam varmış. Annemle babamla bir tartışma yaşamışlar. Arabayı o kullanıyormuş. Yağmur bastırınca kontrolü kaybetmiş. Araç şarampole yuvarlanmış. “Ben hayatta kaldım. Onlar kalamadı,” diyordu mektupta. “Seni hastanede gördüğümde yürüyemeyeceğini söylediler. O an iki hayatı birden çaldığımı hissettim. Kardeşimi ve senin geleceğini. Seni koruyucu aileye bırakmaya vicdanım elvermedi. Bu benim kefaretimdi.” Mektup ellerimde titredi. Demek ki hayatımı kurtaran adam, aynı zamanda hayatımı değiştiren kişiydi. İçimde bir fırtına koptu. Öfke, şaşkınlık, ihanet duygusu… Ama aralarına sıkışmış başka bir şey daha vardı: Hatıralar. Bana makyaj yapmayı öğrenişi. Sandalyemi arabaya yerleştirirken terlemesi. Üniversite kaydımı yaptırırken gururla gülümsemesi. Gece ateşim çıktığında başucumda sabahlaması

: Mektubun sonunda şunları yazmıştı: “Senden affını istemeye cesaretim yok. Sadece gerçeği bilmeni istedim. Eğer bir gün beni affedebilirsen, mezarıma bir papatya bırakman yeter.” Gözyaşlarım mektubun üzerine düştü. O gece sabaha kadar düşündüm. Eğer o olmasaydı ne olurdu? Belki başka bir şehirde, başka insanların yanında büyürdüm. Belki sevgisiz bir yerde. Belki de aynı kazada ben de ölürdüm. Evet, direksiyon başındaydı. Evet, hata yapmıştı. Ama sonraki yirmi yılını bana adamıştı. Bu bir kaçış değil, bir bedel ödeme çabasıydı. Ertesi gün mezarlığa gittim. Hava kapalıydı. Tekerlekli sandalyemin tekerleri ıslak toprağa iz bırakıyordu. Çiçekçiden aldığım papatyaları dizlerimin üzerinde taşıyordum. Mezar taşının önünde durdum. Adını okudum. “Gerçeği öğrendim,” dedim fısıltıyla. “Kızgınım. Çok kızgınım. Ama seni de seviyorum.” Rüzgâr hafifçe esti. Papatyaları mezarın üzerine bıraktım. O an fark ettim: Hayatım tek bir gecenin sonucu değildi. O geceden sonra verilen kararların, gösterilen çabanın ve seçilen sevginin sonucuydu. Amcam hatalıydı. Ama beni büyüten, bana güç veren, dünyamı genişleten de oydu. Affetmek unutmak değildi. Affetmek, geçmişin beni esir almasına izin vermemekti. Mezarlıktan ayrılırken içimde hâlâ bir sızı vardı ama artık yalnız değildim. Gerçeği biliyordum. Ve kendi hayatımın direksiyonuna ilk kez gerçekten ben geçiyordum.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Annemle babam o gece öldüğünde dört yaşındaydım. Kazadan ben sağ çıktım… ama bir daha asla yürüyemedim.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Trump’tan Yeni Hedef!