Ormanda bir mezar taşına rastladım ve üzerinde çocukluk fotoğrafımı gördüm — gerçeği öğrendiğimde hayatım altüst oldu.

DOLAR

Alış: 44.93

Satış: 45.11

EURO

Alış: 52.53

Satış: 52.74

GBP

Alış: 60.55

Satış: 61.00

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.03.2026

Ormanda bir mezar taşına rastladım ve üzerinde çocukluk fotoğrafımı gördüm — gerçeği öğrendiğimde hayatım altüst oldu.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Ormanda Bir Mezar Taşında Kendi Fotoğrafımı Buldum Karadeniz’in dağları arasına sıkışmış küçük bir kasabaya taşındığımızda, bunun hayatımızın en doğru kararı olduğunu düşünmüştüm. İstanbul’un gürültüsünü, bitmeyen trafiğini, insanın ruhunu kemiren kalabalığını geride bırakmıştık. Eşim Zeynep huzurlu bir hayat istiyordu. Sekiz yaşındaki oğlumuz Efe ise ormanda özgürce koşabileceği bir yer. Ben de… geçmişimden biraz uzaklaşmak istiyordum belki. Taşındığımızdan sonraki ilk haftaydı. Cumartesi sabahı hava serin ama berraktı. Mantar toplamak için ormana girdik. Efe önden koşturuyor, Doberman cinsi köpeğimiz Karabaş onun peşinden atlıyordu. Zeynep koluma girip gülümsedi. “İşte hayat bu,” dedi. O an gerçekten mutluydum. Sonra Karabaş’ın havlaması duyuldu. Bu, neşeli bir köpek havlaması değildi. Kısa, keskin, tehditkâr bir sesti. İçimde açıklayamadığım bir huzursuzluk kabardı. Efe’nin arkasından hızlandım, uzun otları yararak ilerledim. Ve bir açıklığa çıktım. Açıklığın ortasında mezar taşları vardı. Düzinelerce. Belki yüzlerce. Eğilmiş, yosun tutmuş, yarısı toprağa gömülmüş taşlar. Çevrelerinde kemikler, boynuzlar, iplerle bağlanmış bez parçaları… Sanki unutulmuş bir mezarlık değil de terk edilmiş bir ritüel alanıydı. “Zeynep…” dedim boğuk bir sesle. Yanıma geldiğinde yüzü bembeyaz oldu. “Hemen gidelim,” diye fısıldadı. Tam o sırada Efe’nin çığlığı yankılandı. “BABA! BURADA SEN VARSIN!” Dizlerimin bağı çözüldü. Efe, yıkılmak üzere olan bir mezar taşının önünde çömelmişti. Yanına koştum. Taşın üzerindeki seramik fotoğrafı görünce nefesim kesildi. Fotoğraftaki çocuk bendim. Soluk sarı gömlek. Kocaman gözler. Beş ya da altı yaşında hâlim. Altında yazan tarih: 29 Ocak 1984. Doğum günüm. Bu kadar tesadüf olamazdı. Ama asıl darbeyi bir alt satır vurdu. Ölüm: 3 Şubat 1990 Elim titredi. O tarihte altı yaşındaydım. Ve… hayattaydım. “Bu bir şaka,” dedim ama sesim kendime bile inandırıcı gelmedi. Zeynep kolumu çekti. “Emre, lütfen gidelim.” Ama gözlerim taşın arkasındaki küçük metal plakaya takıldı. Paslanmıştı ama yazı okunuyordu: “Yerine konulan.” O an zihnimde bir kapı aralandı. Altı yaşıma dair anılarım bulanıktı. Hastane kokusu. Beyaz ışıklar. Annemin ağlayan yüzü. Babamın yokluğu. Bana hep ağır bir ateş geçirdiğim söylenmişti. Günlerce komada kalmışım. Mucize eseri kurtulmuşum. Ya kurtulmadıysam? Birden arkamızdan kuru bir dal sesi duyuldu. Hepimiz irkildik. Ağaçların arasından yaşlı bir adam çıktı. Üzerinde koyu renk bir palto vardı. Yüzü rüzgârla aşınmış gibiydi. “Sonunda geldin,” dedi bana bakarak. Boğazım kurudu. “Beni tanıyor musunuz?” “Tanıyorum,” dedi sakin bir sesle. “Ama sen beni hatırlamıyorsun.” Zeynep öne geçti. “Siz kimsiniz?” Adam gözlerini mezar taşına çevirdi. “Bu mezarlık… eskiden kayıp çocukların yeriydi. Ormanda kaybolanlar. Geri dönenler.” “Geri dönenler mi?” dedim

: Adam başını salladı. “Bazen orman birini alır. Ama ailelerin acısına dayanamaz. Yerine bir şey verir.” Kalbim göğsümü parçalayacak gibiydi. “Ne demek istiyorsunuz?” “1990’da burada bir çocuk kayboldu. Emre. Günlerce arandı. Sonra… bulundu. Ama aynı çocuk değildi.” Sanki dünya eğildi. “Bu saçmalık.” Adam gözlerimin içine baktı. “O gece seni bulan avcı bendim. Vücudun soğuktu. Nabzın yoktu. Ailen yıkıldı. Ama üç gün sonra… evinizde kapı çaldı. Sen kapının önündeydin. Sağlıklı. Ama… farklı.” Nefes alamıyordum. “Farklı nasıl?” “Gözlerin. Bakışın. Ve o zamandan beri orman seni geri çağırıyor.” Çocukluğumda sık sık gördüğüm rüyalar geldi aklıma. Karanlık ağaçlar. Uzakta beni izleyen siluetler. Hiç kimseye anlatmadığım bir his: Bu dünyaya ait değilmişim gibi. “Bu mezar…” dedim kısık sesle. “Gerçek Emre burada yatıyor,” dedi adam. “Sen onun yerine konuldun.” Zeynep ağlamaklı bir sesle, “Yeter!” diye bağırdı. “Bu bir hastalık. Bir efsane.” Ama içimde bir şey kırılmıştı. Bir anlığına mezar taşına dokundum. Ve başımın içinde bir görüntü patladı. Küçük bir çocuk ormanda koşuyor. Ayağı takılıyor. Dereye düşüyor. Soğuk. Karanlık. Nefes alamıyor. Sonra… sessizlik. Ardından ağaçların arasından gelen bir fısıltı: “Yerine geç.” Elimi çektim. Titriyordum. Adam geri adım attı. “Orman aldığını unutmaz,” dedi. “Ama verdiğini de geri istemez. Sen yıllardır yaşıyorsun. Seviyorsun. Baba oldun. Demek ki seçim yapıldı.” “Ne seçimi?” “Kalmak ya da hatırlamak.” Zeynep elimi tuttu. “Biz gidiyoruz.” Bu kez karşı koymadım. Oradan ayrıldık. Arkamı dönüp son kez baktım. Yaşlı adam yoktu. Sanki hiç var olmamıştı. Aylar geçti. Mezarlığa bir daha dönmedim. Ama o günden sonra rüyalarım kesildi. Bir gerçeği kabul ettim: Belki o gün gerçekten ölmüştüm. Belki bir şey benim yerime yaşamayı seçmişti. Ama şimdi ben, oğlumu seven, eşine sarılan, korkan, düşünen biriydim. Eğer bir “yerine konulan”sam bile… hislerim gerçekti. Ve insanı insan yapan şey, nereden geldiği değil; kimi sevdiğidir. Bazen geçmiş mezar taşında kalır. Ama hayat… devam etmeyi seçenindir.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Ormanda bir mezar taşına rastladım ve üzerinde çocukluk fotoğrafımı gördüm — gerçeği öğrendiğimde hayatım altüst oldu.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Eski kocam, oğlumuzun doğduğu gün beni hastanede yalnız bıraktı