-
- Yürüyüşümüzden eve döndüğümüzde ve kapıyı açmak üzereyken, köpeğim aniden üzerime atıldı ve içeri girmemi ısrarla engellemeye başladı; ama sonunda onu itip bir şekilde daireye girmeyi başardığımda, neden bu kadar garip davrandığını dehşetle anladım.😨😱 Normal bir akşam yürüyüşünden sonra eve dönüyorduk. Hiçbir şey sorun olduğunu göstermiyordu. Hava kararmaya başlamıştı ve bahçe sessizdi. Köpek, her zamanki gibi yürüyüşten sonra sakince yanımda yürüyordu. Tasmasını çekmiyor, etrafına dönmüyor veya herhangi bir şeyden dikkatini dağıtmıyordu. Her şey tamamen normaldi ve tam da bu nedenle, kapının yanında olanlar ilk başta bana tehlikeli görünmedi. Kapıma yaklaştım, durdum, bir elimle tasmasını tuttum, diğer elimle de çantamda anahtarlarımı aramaya başladım. O anda köpek aniden gerildi. Bunu hemen hissettim. Bir saniye önce sakindi, sonra sanki tamamen odaklanmış gibiydi; hareketsiz durdu ve kapıya dikkatle baktı. Kulakları dikleşti, kuyruğu sertleşti ve daha önce neredeyse hiç yapmadığı bir şekilde alçak, derin bir sesle hırlamaya başladı. İlk başta, binada bir ses duyduğunu veya komşunun kapısının ardında bir yabancının kokusunu aldığını sandım. Hatta onu sakinleştirmeye çalıştım ve her şeyin yolunda olduğunu nazikçe söyledim. Ama köpek beni hiç duymamış gibiydi. Sadece kapıya bakmaya devam etti, sonra patileriyle oynamaya başladı, bana yaklaştı ve burnuyla anahtarları tuttuğum elimi dürttü. Sanki anahtarları kilide takmamı engellemeye çalışıyordu. Yürüyüşten sonra çok heyecanlandığını düşünerek tasmasını çekiştirdim. Ama sonra işler daha da tuhaf bir hal aldı. Sonunda anahtarı çıkardığımda, köpek aniden sıçradı ve vücuduyla beni yana doğru itti. Anahtarı neredeyse düşürüyordum. Sonra kapının önünde durdu, vücuduyla yolu kapattı ve sanki bir sonraki adımı atmamam için yalvarır gibi rahatsız edici bir şekilde inlemeye başladı. Bu artık normal bir köpek öfke nöbeti ya da oyun değildi. Davranışında çaresiz bir şey vardı. Kapıya bakıyor, sonra bana bakıyor ve sonra tekrar patilerini bacaklarımın arasına koyarak daha fazla yaklaşmamı engelliyordu. O an hiçbir şey anlamadığım için sinirlenmeye başladım. Uzun bir yürüyüşten sonra yorgundum, ellerim üşüyordu, çantam yolumu engelliyordu ve köpek de kelimenin tam anlamıyla eve girmeme izin vermiyordu. Ceketimin etek ucunu ısırmaya başladı, beni geriye doğru çekti, ayaklarımın altına dolandı, sürekli olarak kendisini benimle kapı arasına yerleştirdi. Sonra arka ayakları üzerinde doğrulup karnıma bastırdı, sanki ne pahasına olursa olsun beni kilitten kurtarmak istiyormuş gibi. Gözleri garip, gergin, tetikteydi. Onu daha önce hiç böyle görmemiştim.
-
- Ama sonra sebepsiz yere kontrolünü kaybettiğini düşündüm. Ona bağırdım, ittim ve sonunda anahtarı kilide soktum. O anda köpek bambaşka bir şekilde havlamaya başladı. Mutlu bir havlama değildi, başka bir köpeğe kızgın bir havlama da değildi. Kuru, sert, endişeli bir havlamaydı ve tüylerimi diken diken etti. Yine de durmadım. Kapıyı açıp içeri girdim. Ve o anda köpeğin garip davranışının sebebini dehşetle anladım. 😨😱Hikayenin geri kalanını ilk yorumda anlattım.👇👇 İlk başta, evin karanlık ve alışılmadık derecede sessiz olmasından başka bir şey beklemedim. Ama birkaç saniye sonra bir şeylerin ters gittiğini hissettim. Dairede garip bir koku vardı. Sonra koridordaki küçük masalardan birinin hafifçe açık olduğunu fark ettim, oysa sabah kapattığımdan emindim. Ve bir an sonra dairenin arka tarafından hafif bir ses duydum. İçimdeki her şey çöktü. Yavaşça başımı kaldırdım ve yatak odasının kapısının aralık olduğunu gördüm. Arkasında birinin hareket ettiğini fark ettim. Tam o anda köpek öne fırladı. Daireye öyle bir hızla girdi ki tasma elimden kaydı. Öfkeli bir havlamayla ileri atıldı ve neredeyse anında yüksek bir gürültü, hızlı ayak sesleri ve bir adamın küfürünü duydum. Odada gerçekten bir insan vardı. Panikledim. Apartmandan nasıl çıktığımı bile hatırlamıyorum. Kalbim o kadar hızlı atıyordu ki kulaklarım çınlıyordu. Bir dakika önce içeri girmemi engellemek için elinden gelen her şeyi yapan köpeğimin, şimdi çaresizce yabancı bir adama saldırdığını ve onu kapıya yaklaştırmadığını çaresizce izleyebildim. Hırsız, evin içinde bir köpek, hele de bu kadar ısrarcı bir köpek olmasını beklemiyordu anlaşılan. İleri geri yürümeye başladı, bir şey düşürdü, sonra içeri girmeye çalıştı, ancak köpek tekrar üzerine atılıp öyle bir hırıltı çıkardı ki adam geri çekildi. O birkaç saniye beni kurtardı. Merdiven sahanlığına koştum, ellerim titrediği için kapıyı tam kapatmadan kapattım ve hemen polisi aradım. Komşular kapılarını açmaya başladılar; bazıları koridora çıktı, diğerleri polisi aradı. Ve ben sadece tek bir şeyi anladım: Köpeğim, ben kapımı açmadan çok önce bunların hepsini hissetmişti. İçeride tehlike olduğunu anlamıştı. Bir yabancının kokusunu almış, benim duymadıklarımı duymuş ve beni her türlü yolla durdurmaya çalışmıştı. Keyfi bir şey yapmıyordu, oyun oynamıyordu ve delirmemişti. Sadece hayatımı kurtarmaya çalışıyordu. Polis hızla olay yerine geldi. Hırsız, dairede hemen orada tutuklandı. Daha sonra anlaşıldı ki, ben dışarıdayken eve girmiş ve muhtemelen ben dönmeden önce değerli eşyaları sessizce toplayıp gitmeyi ummuştu. Ama buna fırsat bulamadı.