Yıllar boyunca babaannem Nesrin, bana hep aynı sözü tekrarlattı:
“Emin, ben bu dünyadan göçüp gitmeden o kahverengi deri çantayı sakın açma.”

Yatak odasındaki gardırobun en üst rafında duran o eski çantaya kimsenin dokunmasına izin verilmezdi. On beş yaşındayken Amcam Rıza bir keresinde şakayla karıştırıp çantaya uzanmış, ancak babaannem sertçe eline vurarak, “Dokunma dedim!” diye bağırmıştı. O günden sonra kimse o çanta hakkında tek bir kelime bile edemedi.

Babaannem zaman zaman beni kenara çeker, ellerimi tutar ve fısıldardı:

“Öldüğümde o çantayı al, içindekileri çıkardıktan sonra boş çantayı benimle birlikte mezara koy. Nedenini sadece sen anlayacaksın.”