Yıllar Sonra Gelen İtiraf: Annemin Gözyaşları ve 25 Yıllık Büyük Yalan

DOLAR

Alış: 49.66

Satış: 49.86

EURO

Alış: 55.38

Satış: 55.60

GBP

Alış: 66.04

Satış: 66.53

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 25.10.2026

Yıllar Sonra Gelen İtiraf: Annemin Gözyaşları ve 25 Yıllık Büyük Yalan

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Zehra’nın kurduğu o tek cümle, zihnimde çakan şimşek gibi her şeyi aydınlatmıştı. Yirmi beş yıldır mezarına gidip gözyaşı döktüğüm kızım yaşıyordu; fakat o da benim öldüğümü sanıyordu. Bunu ona yapan ise kendi öz kardeşi, Kadir’di. “Havva Teyze, sakin olmalısınız,” dedi Zehra, ellerimi sıkıca tutarak. “Kadir o gece hastanedeyken büyük bir borç batağındaydı ve hastanenin ilaç depolarından yapılan usulsüzlüklere karışmıştı. Aysel abla bunu fark etti ve polise gitmek istedi. Kadir ise her şeyi örtbas etmek için hastane görevlisi Tahir Çolak ile anlaştı. Aysel ablayı kaçırdılar, kimliği belirsiz başka bir cesedi hastaneden alıp Sakarya Nehri kenarına bıraktılar ki herkes öldüğünü sansın. Aysel ablaya ise annesinin, yani sizin, o gece geçirdiğiniz kalp krizi sonucu vefat ettiğini söyleyerek onu başka bir şehre, kimliğini değiştirerek sakladılar.” Kulaklarıma inanamıyordum. Kendi oğlum, hırsızlığını örtmek ve kendi çıkarları için hem ablasını hayattan koparmış hem de bana evladımın acısını yaşatmıştı. Üstelik bu yalanı çeyrek asır boyunca tek bir kez bile vicdan azabı çekmeden sürdürmüştü.

: “Kadir şimdi nerede?” diye sordum, sesim öfke ve acıyla titriyordu. Zehra telefonuna gelen bir konumu gösterdi. “Kurtarma ekiplerinin getirdiği tablet üzerinden, aramasından takip ettim. Şile’nin çıkışındaki eski bir bağ evindeler. Neslihan’la birlikte oraya kaçtılar.” “Gidelim,” dedim. Yaşlı bedenimdeki tüm yorgunluk yok olmuştu. İçimde alev alev yanan bir anne öfkesi vardı. Zehra ile birlikte görevlilerin sağladığı güvenli araçtan ayrılarak, yağmurun yavaş yavaş dindiği yollarda Kadir’in saklandığı o eski bağ evine doğru yola çıktık. Yol boyunca kalbim göğsümü yırtacak gibi atıyordu. Yirmi beş yıllık hasret, yerini acımasız bir gerçeğe ve adalet arayışına bırakmıştı. Bağ evine vardığımızda, evin önünde Kadir’in arabası çamura saplanmış halde duruyordu. Kapıyı açık bırakmışlardı. İçeriye doğru sessizce adımladık. Salonun ortasında Kadir, ellerini saçlarına geçirmiş, sinir krizi geçiriyordu. Neslihan ise köşede korku içinde ağlıyordu. “Bitti! Her şey bitti!” diye bağırdı Kadir. “O kadın, Zehra… Her şeyi biliyor! Polise anlatırsa mahvoluruz!” Kapının eşiğinde durdum ve bastonumu yere sertçe vurdum. Sesim tüm odada yankılandı: “Kimi mahvediyorsun oğlum? Kimi toprağa gömdüğünü sanıyordun?” Kadir başını kaldırıp beni karşısında gördüğünde rengi kireç gibi oldu. Gözleri yerinden fırlayacak gibi açıldı. Karşısında sanki hayalet görmüş gibi titremeye başladı. “A… Anne? Sen… Sen nasıl kurtuldun?” diye kekeledi. “Ölmemi bekliyordun, değil mi?” dedim, üzerine doğru yürürken. “Sel sularının arasında beni bilerek terk ettin ki bu sır benimle birlikte yok olsun! Ama Allah büyüktür Kadir. Yirmi beş yıl boyunca yaktığın canların hesabı bugün sorulacak!” Kadir dizlerinin üzerine çöktü. “Anne, mecburdum… Her şey borç yüzünden başladı, kontrolden çıktı…” “Bana suçsuzluk masalı anlatma!” diye haykırdım. “Kızımı benden çaldın! Aysel nerede?” Tam o sırada, evin arka odasının kapısı yavaşça aralandı. Oradan çıkan kadını gördüğümde nefesim tamamen kesildi. Yüzünde hafif bir yara izi vardı ama gözleri, aynen yirmi beş yıl önceki gibi bakıyordu. “Anne…” dedi titrek bir sesle. “Aysel’im…” dedim, kollarımı açarak. Dünya durmuştu. Yirmi beş yıllık hasret, dökülen gözyaşları ve sarılışımızla son buldu. Kızıma sıkıca sarıldım, saçlarını okşadım. O da benim gibi hıçkırarak ağlıyordu. Meğer Zehra, birkaç gün önce Aysel’e ulaşmış ve annesinin ölmediğini, Kadir’in yalan söylediğini kanıtlayan belgeleri göstermişti. Aysel, gerçeği öğrenir öğrenmez Şile’ye doğru yola çıkmış, fırtınanın ortasında bizi bulmak için çabalamıştı. Dışarıdan gelen siren sesleri sessizliği bozdu. Zehra, yola çıkmadan önce polise ve jandarmaya her şeyi anlatmış, konumu bildirmişti. Bağ evinin etrafını polis arabaları sardı. Kadir ve Neslihan kelepçelenerek dışarı çıkarılırken, Kadir son kez arkasına dönüp bize baktı. Ama artık onun pişmanlığı hiçbir şeyi değiştiremeyecekti. Birkaç saat sonra, yağmur tamamen dinmiş, gökyüzü aralanmıştı. Şile’deki o yıkık dökük evin önünde, kızımın eli elimde oturuyorduk. Yanımızda Zehra ve kurtarma ekiplerinden kalanlar gülümseyerek bizi izliyordu. Yirmi beş yıl boyunca ölü bildiğim evladım yanımdaydı. Karanlıklar, yerini nihayet hakikatin ve sevginin sıcak ışığına bırakmıştı. Hayatım boyunca çektiğim acılar, bu tek bir an içinmiş meğer. Kızıma sarıldım ve içimden sessizce şükrettim; çünkü adalet yerini bulmuş, annelik yalanla değil, kavuşmayla taçlanmıştı.

Haberin Devamı

Yıllar Sonra Gelen İtiraf: Annemin Gözyaşları ve 25 Yıllık Büyük Yalan

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Her Gün Bahşiş Bırakan Dostum Öldü: Kız Kardeşinin Getirdiği Zarf