O günü hatırlamak bile hâlâ içimi parçalar. Üzerinde pembe bir elbise, saçlarında annesinin ördüğü iki
küçük örgü vardı. Pazar yerine gitmeyi çok severdi. Tezgâhlardaki renkli meyvelere bakar, satıcıların
seslerini taklit eder, elimden tuttuğu halde bir an bile yerinde durmazdı.O gün de yanımdaydı.En azından ben öyle sanıyordum.
“Anne, şu çileklere bak!”Sesini duyduğumda önümdeki tezgâha dönmüştüm. Birkaç saniye sonra
arkamı çevirdiğimde elim boştu.Önce şaka yaptığını düşündüm.
“Defne?”
Cevap gelmedi.Kalabalığın içinde sağa sola baktım.
“Defne!”
Sesim yükseldikçe insanların yüzleri bana dönüyordu ama kızım yoktu.O an içime tarifsiz bir korku
çöktü.…