Yedi aylık hamileyken, kocam Burak’ın bavulunu toplamasını ve bana “Sana da o bebeğe de bakmaktan bıktım. Başının çaresine bak,” demesini çaresizce izledim. Arkasına bile bakmadan beni başka bir kadın için terk etti.

Giderken ortak banka hesabımızı tamamen boşalttı, mutfak alışverişi için kullandığım kredi kartını iptal ettirdi ve bana son bir mesaj attı: “Evliliğimiz bitti. Boşanma dışında benimle iletişime geçme.” Karnıma bir kez bile dokunmadan Kadıköy’deki evimizden çıkıp gitti. Dışarıda, yeni sevgilisi Melis gümüş rengi üstü açık arabasında onu bekliyordu.

Cüzdanımda sadece son paran kalmıştı. Bu paranın neredeyse tamamıyla mahalledeki büfeden bir piyango bileti aldım, kalan birkaç lirayla da yulaf ezmesi aldım. Bu mantıklı bir plan değildi; hayatımın en karanlık gecesinde umuda tutunma çabasıydı. Muhasebeci olduğum için biletin ve fişin fotoğrafını çekip bir zarfa koydum, üzerine de Burak’ın bizi terk ettiği tarihi yazdım.