“Hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranırsan, hâlâ karım olmaya devam edebilirsin.”

Kerem bu sözleri karanlıkta söylediğinde, sesindeki ani soğukluk içimi bir itiraftan çok daha fazla titretti. Üç uzun yıl boyunca şirketimizin İzmir ve Azerbaycan operasyonlarını yürüttükten sonra eve yeni dönmüştü. Ancak o gece, evliliğimiz boyunca hiç yapmadığı bir şekilde arkamdan sokulup belime sarıldı.

“Sana böyle sarılmayı kim öğretti?” diye sordum sessizce.

Kolunu hızla çekti. Tek bir kelime etmeden balkona çıktı ve bir sigara yaktı. Karanlıkta parlayan kırmızı kor, gözlerindeki duygusuzluğu ele veriyordu.

“Leyla, bilmene gerek olmayan şeyler var,” dedi dumanı geceye üflerken. “Gamze diğer kadınlara benzemez. Olay çıkarmazsan, seni asla rahatsız etmez.”

Tek bir pişmanlık kırıntısı bile duymadan konuşuyordu. Yıllarca onun dönmesini beklemiş, Antalya’da Gamze adındaki asistanına aldığı evi, kardeşine kurduğu işi ve onun ailesine harcadığı paraları öğrenmiştim. Benim doğum günlerimde yanımda olmayan adam, Gamze’nin her isteğini ikiletmemişti. Ertesi sabah Gamze arsızca evimize kadar geldi. Mutfakta kendi kendine yere düşüp suçu bana attığında, Kerem beni suçlayarak onu kucağına aldı. O an evliliğimin çoktan öldüğünü anladım.

Ancak Kerem gururlu ve kibirliydi. Vizyon Holding’deki konumunu korumak için bana aklın sınırlarını zorlayan bir teklifle geldi:

“Sosyal medyadaki dedikoduları bastırmak ve şirket hisselerini korumak için Gamze ile formalite icabı evleneceğim. Bir yıl sonra onu boşayıp sana geri döneceğim. Sen benim tek gerçek karımsın.”

Gözlerinin içine baktım. Planım çoktan hazırdı.

“Kabul ediyorum,” dedim sakince. “Tek bir şartla: Evlilik sözleşmemize göre bana ait olan tüm nakit yatırımları ve finansal varlıkları hemen hesabıma aktaracaksın.”

Kerem kibirinden gözleri kör olmuş bir halde belgeleri okumadan imzaladı. Benim geleceğimizi garantiye almaya çalıştığımı sanıyordu. Oysa ben, ondan tamamen özgürleşmek için hukuki bağlarımı kopartıyordum.