Gençler birbirine baktı ve güldü.

— Duydun mu? — dedi biri. — Bize haklarımızı öğretiyor.

— Son kez söylüyorum — sesi sertleşti —. Ya ödeyeceksin… ya da buradan gideceksin.

Yaşlı adam tekrar suya döndü, sanki gençler hiç yokmuş gibi.

Ve işte bu onları çileden çıkardı.

— Ne, dede, sağır mısın?

— Hey! Seninle konuşuyoruz!

Gençlerden biri hızla öne adım attı ve kovayı tüm gücüyle tekmeledi. Metalden boğuk bir ses geldi ve kova içindeki balıklarla birlikte suya uçtu.

Yaşlı adam tek bir adım bile atmadı. Sadece oltasını düzeltti ve tekrar misinasına baktı.

Gençler artık gülmüyordu.

— Söyledim ya, ya ödeyeceksin ya da defolup gideceksin — dişlerinin arasından tısladı biri.

Sessizlik. Yaşlı adam sessizdi. Onları görmezden geldi. Bu, her türlü cevaptan daha kötüydü.

— Tamam… — en yakın duran sessizce söyledi. — Görünüşe göre başka türlü anlamıyor.

Elini kaldırdı, yumruğunu sıktı ve öne doğru bir adım attı, yaşlı adama vurmak üzereydi.

Ama tam o anda, tamamen beklenmedik bir şey oldu 😯😨. Hikayenin devamı ilk yorumda 👇👇

Ve o anda her şey çok hızlı oldu. Yaşlı adam aniden doğruldu.

Bir hareketle saldırganın elini yakaladı, öyle bir çevirdi ki bağırdı ve aynı anda iskele tahtalarının üzerine düştü. İkinci genç öne fırladı — ama kısa ve isabetli bir darbe aldı, karnına tutundu ve büküldü.

Üçüncü geri çekilmeye çalıştı ama tahta kenarına takıldı ve boğuk bir şaplak sesiyle suya düştü.

Yaşlı adam dimdik duruyordu. Hareketleri sakin, sanki sadece günlük işini yapıyormuş gibiydi.

Üstlerinden aşağı baktı ve sessizce söyledi:

— Daha kiminle uğraştığınızı bilmiyorsunuz.

Gençlerden biri acıyla yüzünü buruşturup kalkmaya çalıştı.

Yaşlı adam biraz daha sert bir tonda devam etti:

— Özel birliklerde otuz yıl çalıştım. Sizler gibi yüzlercesini gördüm.

Bir adım attı ve bu, onların donması için yeterliydi.

— Buradan defolun. Hala yürüyebiliyorken.

Gençler birbirine baktı. Gözlerinde artık ne gülme vardı ne de küstahlık — sadece şaşkınlık ve korku.

Artık kimse tartışmadı. Geldikleri kadar hızlı ayrıldılar.

Yaşlı adam sakin bir şekilde sandalyesine döndü, oturdu, oltasını aldı ve suya baktı; düşen kovadan kalan halkalar neredeyse kaybolmuştu.

Hiçbir şey olmamış gibi.