“Karım tekrar uykuya daldığında, rahimini alın; bir daha asla hamile kalmasını istemiyorum.”

Bu cümleyi hastane koridorunda, açık hastane önlüğümle ayakta dururken, bacaklarım güçsüzleşmiş ve bebeğimi kaybetmenin acısıyla vücudum titrerken duydum. Ses, kocam Jared Harlan’a aitti; bana dünyanın sonu gelse bile bana bakacağına dair Tanrı huzurunda yemin etmiş olan adama.

Yarı açık kapının ardında donakaldım, destek almak için soğuk metal çerçeveye tutundum, doktor ise sessizliğini korudu. Jared sesini alçalttı ama yine de her kötücül kelimesini duyabileceğim kadar yüksek sesle konuşuyordu.

“Kanser ya da geri dönüşü olmayan bir risk gibi bir teşhis uydur, ama yap şunu,” diye emretti Jared. “Ve Shelby’nin hiçbir şeyden şüphelenmesine izin verme.”

Shelby bendim.

Sonra, kocamın şirketi olan Harlan Media’dan bir influencer olan Courtney Briggs ortaya çıktı. Üzerinde dar beyaz bir elbise vardı ve bir eli zar zor görünen karnının üzerindeydi. Jared, artık bana ait olmayan bir şefkatle onu kendine doğru çekti.

Jared doktora, “Ona elinizdeki en iyi doğum öncesi planını uygulayın,” diye emretti. “O bebek Harlan ailesinin tek varisi olacak.”

Ayaklarımın altındaki zeminin açıldığını hissettim ama ağlamadım ya da yüksek sesle bağırmadım. Sadece beni korkutan soğuk bir sakinlikle odama geri döndüm. Küçük masanın üzerinde Jared’in gönderdiği çiçekler, “Her şeye karşı sen ve ben, aşkım” yazılı bir kartla birlikte beyaz güller duruyordu.

Onları görünce midem bulandı.

Genç bir hemşire gülümseyerek içeri girdi, karşısındaki kadının kendi verdiği kararı duyduğunun tamamen farkında değildi.

Hemşire neşeyle, “Bayan Harlan, çok şanslısınız,” dedi. “Bay Harlan tüm kanadı sizin için ayırdı ve bir dakika bile yanınızdan ayrılmadı.”

Pencereden Phoenix’in hareketli sokaklarına baktım. Dışarıda şehir hâlâ canlıydı ama tamamen kayıtsızdı, oysa evliliğim bu odada sessizce kan kaybediyordu.