Utanç Duyduğu İçin Annesini Bir Harabeye Terk Etti

DOLAR

Alış: 46.24

Satış: 46.42

EURO

Alış: 52.97

Satış: 53.18

GBP

Alış: 61.02

Satış: 61.48

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 1.05.2026

Utanç Duyduğu İçin Annesini Bir Harabeye Terk Etti

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Utanç Duyduğu İçin Annesini Bir Harabeye Terk Etti, Ancak Tüm Servetinin Sahibi Olduğunun Farkında Bile Değildi 1. BÖLÜM Gülten, solmuş son bluzunu da katlayıp fermuarı paslanmış eski bir bavulun içine yerleştirdi. Yıpranmış kumaşın üzerinde parmaklarını acı dolu bir yavaşlıkla gezdirdi; sanki ellerinden kayıp giden bir hayatın anılarını okşuyor gibiydi. Bir mermer yalakta 30 yıl boyunca başkalarının çamaşırlarını çitilemekten nasır tutmuş, çatlamış ve yıpranmış avuç içleri, bavulun kenarlarını sabitlerken titriyordu. Bavulu kapatmadan önce gözü eski bir çerçeveye takıldı. Bu, Ramazan’ın henüz 7 yaşındayken çekilmiş, dişlerinin arasındaki boşlukla gülümsediği bir fotoğraftı. Boğazında düğümlenen bir hıçkırıkla fotoğrafı giysilerinin arasına gizledi, mutfağa doğru yürüdü ve tüplü ocağın kapalı olduğundan, emaye kapların yerli yerinde durduğundan bininci kez emin oldu. Dışarıda, lüks bir otomobilin kornası sokağın sessizliğini bozdu. Oğlu gelmişti. Gülten, onlarca yıldır yaşadığı evden çıkarken bavulunu eline aldı. Parlayan araç, yolun tozuyla sert bir tezat oluşturuyordu. Ramazan, çenesi gergin ve bakışları ufka dikili bir halde sessizce arabayı sürüyordu. Yolculuk yaklaşık 2 saat sürdü; şehirden gittikçe uzaklaşıyor, asfaltı geride bırakıp çukurlarla dolu, ıssız bir toprak yola giriyorlardı. Sonunda motor, unutulmuş bir köyün sınırındaki harabe bir yapının önünde durdu. Sac çatısı pas yüzünden delik deşik olmuştu, kurumuş yabani otlar bel boyuna kadar çıkmıştı ve kilometrelerce çevrede tek bir komşu ev bile yoktu. Gülten, şaşkınlıktan fal taşı gibi açılmış gözlerle pencereden dışarı baktı. — Burası anne, dedi Ramazan, göz göze gelmeye cesaret edemeden. — Burada daha iyi olacaksın. Burası gürültüden uzak, daha huzurlu bir yer. Ramazan aceleyle arabadan indi, bavulu bagajdan çıkardı ve marketten alınmış plastik bir poşetin yanına, gevşek toprağın üzerine bıraktı. Gülten güçlükle araçtan indi, dizleri bu çaba karşısında sızlıyordu. Önce dökülmüş dış cepheye, sonra oğluna baktı. — Ramazan, içeri girip bir bakmayacak mısın? diye sordu, sesi titreyerek. Oğlu sabırsızlıkla akıllı saatine baktı. — Yapamam. Merve ve babasıyla önemli bir randevum var. Anne, anla işte, burada iyi olacaksın. Seni sonra ararım. Gülten, bir anlık insan sıcaklığı arayışıyla oğlunun koluna dokunmaya çalıştı ama Ramazan temastan kaçınarak geri çekildi. Arabasına binip gaza bastı, havayı boğan koyu bir toz bulutu kaldırarak uzaklaştı. Kadın; elinde bavulu, kulağında kaybolan motor sesi ve sadece Türkiye’nin o yakıcı rüzgarıyla baş başa, yapayalnız orada kalakaldı. Boyun eğmiş bir ifadeyle çürümüş tahta kapıyı itti. Kapının gıcırtısı kulak tırmalayıcıydı. Bavulunu karanlık içeriye doğru sürüklemeye çalışırken, eski kumaş kapı eşiğindeki çıkıntılı bir çiviye takılarak yırtıldı. Yırtılan astarın derinliklerinden toprak zemine sararmış, kalın bir zarf düştü. Gülten onu almak için yavaşça eğildi. Mühürlüydü, tozla kaplanmıştı ve üzerindeki yazılar yorgun gözlerinin seçemeyeceği kadar silikleşmişti. Bu, rahmetli kocası Mahmut’un uzun zaman önce oraya sakladığı bir şeydi. Önemsemeden, önlüğünün derin cebine koydu. Ev rutubet, kapalılık ve terk edilmişlik kokuyordu. Elektrik yoktu, musluklardan sadece çamur akıyordu ve oğlunun bıraktığı poşette sadece iki parça kıyafet, 50 liralık bir banknot ve bir paket bisküvi vardı. Gece, mekanı mutlak bir karanlığa gömerek ağır bir taş gibi çöktü. Rüzgar çatlaklardan sızıp ulurken, Gülten lekeli bir yatağın üzerinde dizlerine sarıldı. Yaşadığı kabusa inanamıyordu ama o mutlak sessizliğin içinde karanlık bir şeyler filizleniyordu; kopmak üzere olan adalet ve yıkım fırtınasını hayal etmesi imkansızdı. 2. BÖLÜM Ertesi sabah Gülten, kemikleri sızlayarak ve boğazı kurumuş bir halde uyandı. Bölgenin acımasız güneşi şimdiden çatlaklardan içeri sızıyordu. Midesini kandırmak için 3 bisküviyi yavaşça çiğneyerek kahvaltı yaptı ve yardım bulmak umuduyla yakıcı sıcağın altına çıktı. Yol kenarında küçük bir bakkal bulana kadar 1 saat yürüdü. Karşılığında çamaşır yıkamayı veya ütü yapmayı teklif ederek biraz pirinç ve fasulye borç istemeye çalıştı, ancak dükkan sahibi onu küçümseyerek kovdu. Yenik düşmüş bir halde ankesörlü bir telefona kadar yürüdü. Ramazan’ın numarasını 3 kez çevirdi. Her seferinde aynı telesekreter yanıt verdi. Oğlu onu engellemişti. Tam o çaresizlik anında, beyaz saçları toplanmış, elinde pazar filesi olan yaşlı bir kadın ona yaklaştı. Bu, kurumuş derenin öte yakasında oturan komşusu Kezban’dı. Gülten’in bitkin halini görünce boş sorular sormadı; sadece koluna girdi ve onu evine götürdü. Orada, mis gibi taze ot ve odun ateşi kokan bir mutfakta, ona bir kase taze pişmiş kuru fasulye ve sıcak yufka ikram etti. Sessizce yemeğini yerken Gülten’in gözyaşları sonunda boşaldı. Kezban’a oğlundan, 50 liradan ve sararmış zarftan bahsetti. Kezban, eski kağıtları görünce kasabada dar gelirlilere yardım eden bir avukata gitmesini önerdi. Bu sırada şehirde Ramazan bambaşka bir hayat yaşıyordu. Evi, özel ve seçkin bir sitedeydi. O hafta sonu, lojistik sektörünün devlerinden olan kayınpederi Aurelio Bey’in malikanesinde akşam yemeğine katıldı. Mermer zeminler, kristal avizeler ve ithal şaraplarla çevrili ortamda konuşulan tek şey paraydı. Bakımlı tırnakları ve yüzeysel tavırlarıyla karısı Merve, sonunda “ayaktakımından” kurtuldukları için mutluydu. Aurelio Bey, sulu bir et dilimini keserken, Ramazan’a yönetim kurulunda bir koltuk istiyorsa çeyrek satışlarını artırması gerektiğini sertçe hatırlattı. Ramazan, kendi kanı pahasına statüsünü koruma baskısı altında soğuk terler dökerek korkmuş bir hizmetkar gibi başını sallıyordu.

: Köydeki günler yavaş ve zalim geçti. Gülten harabeyi temizlemeye çalıştı, rahmetli kocası Mahmut’u anarak arka bahçeye maydanoz tohumları ekti ve Kezban’ın yardımlarıyla hayatta kaldı. Ancak ikinci haftada Gülten’in vücudu iflas etti. Yakıcı bir ateş onu o lekeli yatağa düşürdü. Akciğerleri parçalanırcasına öksürüyordu. Onu sayıklarken gören Kezban korktu, ayağa kalkmasına yardım etti ve onu kasaba merkezindeki Avukat Metin’in bürosuna kadar sürükledi. Kalın gözlüklü ve masası dosyalarla dolu olan avukat, sararmış zarfı teslim aldı. Zarfı açıp 40 yıl öncesine ait resmi mühürlü belgeleri incelediğinde yüzü kireç gibi oldu. Gözlüğünü düzeltti, her satırı iki kez okudu ve karşısındaki sandalyede titreyen hasta kadına baktı. — Gülten Hanım… Bu tapunun ne olduğunu biliyor musunuz? — diye sordu Metin, sesi neredeyse bir fısıltı gibi çıkarak. — Hayır evladım. Benim Mahmut hep buralarda bir yerlerde bir arsası olduğunu söylerdi, fakir tesellisi işte. Metin yutkundu. — Bu bir teselli değil. Sınırlar ve koordinatlar, bugün eyaletin en pahalı sanayi bölgesi olan yeri işaret ediyor. Hanımefendi, siz şu an Lojistik Konsorsiyumu’nun ana deposunun kurulu olduğu arazinin yasal sahibisiniz. Gülten odadaki havanın çekildiğini hissetti. O şirket, Aurelio Bey’in şirketiydi. Oğlu Ramazan’ın övünüp durduğu kayınpederinin serveti, rahmetli kocasının alın teriyle aldığı ve şimdi yasal olarak kendisine ait olan toprakların üzerine usulsüzce inşa edilmişti. Bomba üç gün sonra şehirde patladı. Aurelio Bey’in avukatları panik içinde ofise daldılar. Şirketin bir kısmını satmak için yapılan denetim sırasında yasal boşluğu keşfetmişlerdi: kullanım hakları asla devredilmemişti. Aurelio Bey öfkeden deliye döndü, bardağını duvarda parçaladı ve sahibinin adını sordu. Avukat “Gülten Ortega” ismini telaffuz ettiğinde, iş adamı derhal damadını çağırttı. Ramazan ofise gergin bir gülümsemeyle girdi ancak göğsüne fırlatılan bir dosya ile karşılandı. — Seni aptal! — diye kükredi Aurelio Bey, yüzü öfkeden kıpkırmızı kesilmişti. — Birkaç hafta önce çöpe attığın o kadın, benim merkez depomun arazisinin sahibi! Bizi mülksüzleştirme ve tüm şirketi yok etme gücüne sahip! Ramazan mermer zeminin ayaklarının altından kaydığını hissetti. Okuma yazması olmayan annesinin böyle bir güce sahip olamayacağını iddia ederek bahaneler kekeledi. — Bu işi bugün hallet yoksa şirketimden de, evimden de, ailemden de defolup gidersin! — diye son noktayı koydu kayınpederi. Çaresiz kalan Ramazan, yolda hız sınırlarını zorlayarak haftalar önce tiksinerek baktığı o kulübeye ulaştı. Kan ter içinde arabadan indi, pişmanlık dolu sahte bir gülümseme takındı. Gülten’i arka bahçede, maydanoz filizlerini geri dönüştürülmüş plastik bir kapla sularken buldu. Artık o kadar kırılgan görünmüyordu; koyu gözlerinde yeni, sert bir bakış vardı. — Anne! — diye bağırdı Ramazan, ona sarılmaya çalışarak ama annesi su kabını aralarına koyup onu durdurdu. — Anne, seni görmeye geldim. Babamdan kalan bazı eski kağıtlar varmış sende. Teknik bir hata olmuş, şirkete yardım etmen için onları imzalaman gerekiyor. Yoksa işimi de evimi de kaybedeceğim. Gülten kabı yere bıraktı. Ellerini önlüğüne sildi. Ona tepeden tırnağa baktı; karşısındaki oğlu değil, pahalı bir takım elbise giymiş bir korkaktı. — Evini mi kaybedeceksin? — diye sordu, buz gibi bir sakinlikle. — Ben oğlumu çoktan kaybettim. Beni buraya saklamaya getirdin. Beni ışıksız, çamurlu su içerek, açlıktan ölmeyeyim diye 50 lirayla bıraktın. Ateşler içinde yanarken telefonlarımı açmadın. — Çok meşguldüm anne, yemin ederim… — Benden utanıyordun! — diye bağırdı Gülten, sesi ıssız arazide yankılanarak. — 30 yıl boyunca üniversiteni ödemek için o yalakta parmaklarım kanadı. Sana bir kap yemek eksik olmasın diye sabahın 4’ünde kalktım. İşine yaramadığımda ise beni kirli bir bez gibi kenara attın. Ramazan dizlerinin üstüne çöktü, saf bir korkuyla ağlayarak belgeler için yalvardı. Çığlıkları duyup gelen Kezban, kollarını göğsünde kavuşturup Gülten’in yanında durdu. — Anneni duydun — dedi Kezban tiksinerek. — Defol git. Ramazan şehre eli boş döndü. Lüks evinin kapısından içeri girdiğinde Merve’yi 4 bavulla holde beklerken buldu. — Babam her şeyi anlattı. Sen bir hiçsin — dedi Merve nefretle. — Avukatım boşanma kağıtlarını gönderecek. Benim adıma kayıtlı olan bu mülkten çöplerini toplamak için 24 saatin var. Ertesi gün, şirketin güvenlik görevlileri Aurelio Bey’in emriyle Ramazan’ı binadan dışarı attılar. Şirket arabasının anahtarlarını aldılar ve kartlarını iptal ettiler. 48 saatten kısa bir sürede her şeyini kaybetmişti. Bir hafta sonra, gecenin bir yarısı, köydeki çürümüş tahta kapı hafifçe çalındı. Gülten kapıyı açtı. Gelen Ramazan’dı. Üzerinde günlerdir değiştirmediği buruşuk kıyafetler, omuzunda eski bir sırt çantası ve çökmüş bir yüz vardı. Gidecek hiçbir yeri yoktu. Zengin arkadaşları ona sırtını dönmüştü ve cebinde tek bir kuruş kalmamıştı. — Affet beni anne. Hiçbir şeyim yok… — diyerek kapının önündeki toprak zemine yığıldı. Gülten ona baktı. Annelik içgüdüsü göğsünü sıkıştırdı ama hayatın verdiği ders, kör merhametinden daha güçlüydü. — Arka odada eski bir somya var — dedi, sesi sert ama nefretsizdi. — Bu gece orada yatabilirsin. Ama yarından itibaren sabah kalkıp kasabada iş arayacaksın. Burada kimse alın teri dökmeden yemek yiyemez. Avukat Metin tarihi bir anlaşma imzaladı. Gülten, orada çalışan yüzlerce işçiyi işsiz bırakmamak için depoyu yıktırmadı; ancak Aurelio Bey’i arazinin yarısını milyonluk bir meblağa satın almaya zorlayarak onu borç içinde ve rezil bir halde bıraktı, geri kalan toprakların haklarını ise kendisinde tuttu. Banka hesabı sıfırlarla dolu olmasına rağmen Gülten asla bir malikaneye taşınmadı ya da marka kıyafetler almadı. Köydeki evi tamir ettirdi, elektrik ve su çektirdi; mutfağı genişleterek her pazar Kezban’ı börek yemeye davet etti. Bir akşam, güneş Türkiye semalarını turuncuya boyarken, Gülten verandadaki yeni sallanan sandalyesine oturdu. Uzaktan Ramazan’ın toprak yolda, yerel bir hırdavatçıda çuval taşıdığı vardiye sonrası toz içinde, bitkin bir halde yürüdüğünü gördü. Oğlu ona uzaktan baktı, başını mütevazı bir şekilde öne eğdi ve arka kapıdan içeri girdi. Gülten, demli çayından bir yudum alarak hafifçe gülümsedi. Hayat, o şaşmaz adaletiyle dengeyi yeniden kurmuştu. Kendi elleriyle intikam almasına gerek kalmamıştı; tüm evren, herkesi tam olarak hak ettiği yere koyma görevini üstlenmişti.

Haberin Devamı

Utanç Duyduğu İçin Annesini Bir Harabeye Terk Etti

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Ağanın Kızı