Üçüzlerimizi Dünyaya Getirdikten Sonra, Kocam Hastane Odama Sevgilisiyle Birlikte Girdi. Kadın elinde gururla taşıdığı Birkin çantasıyla yanındaydı. Boşanma evraklarını yatağıma fırlattı ve alaycı bir gülümsemeyle, “Kendine bir bak. Artık seni kimse istemez,” dedi.

Bebeklerimle eve döndüğümde ise evin çoktan sevgilisinin üzerine geçirildiğini öğrendim.

Ağlayarak ailemi aradım.

“Yanlış kişiyi seçmişim. Onun hakkında haklıymışsınız.”

Onlar pes ettiğimi sandılar.

Oysa annemle babamın gerçekte kim olduğunu bilmiyorlardı…

İki gün sonra ise karma kapıyı çaldı.

Hâlâ doğumun etkilerini atlatamamıştım.

Kocam Adem Vural, kolunda başka bir kadınla hastane odama girdi.

Kadının adı Selin Arman’dı.

Elindeki siyah Birkin çantayı bir zafer kupası gibi taşıyordu.

Kırmızı ojeli parmakları çantanın üzerinde gezinirken, benim acım onun için yalnızca önemsiz bir ayrıntı gibiydi.

Üç yeni doğan oğlum yanımdaki şeffaf kuvözlerde uyuyordu.

Otuz altı saattir gözümü kırpmamıştım.

Vücudum parçalanmış gibiydi.

Yüzüm şişmişti.

Saçlarım terden şakaklarıma yapışmıştı.

Ve karşımda beş yıllık kocam Adem duruyordu.

Sanki büyük bir savaş kazanmış gibi gülümsüyordu.

Yanındaki Selin başını eğdi.

“Ah,” dedi sessizce.

“Söylediğinden daha kötü görünüyormuş.”

Adem güldü.

O kahkaha dikişlerimden bile daha fazla canımı yaktı.

Yüzüne baktım.

Vicdan belirtisi aradım.

Bulamadım.

Lacivert takım elbisesi, pahalı parfümü ve aynanın karşısında çalışılmış gibi duran acımasız bakışları vardı.

Bir dosyayı yatağımın üzerine attı.

“Boşanma evraklarını imzala.”

“Burada mı?” diye sordum.

“Başka nerede?” dedi küçümseyerek.

“Artık çok çirkinsin Eylül. Sana kolaylık sağladığım için teşekkür etmelisin.”

Selin biraz daha yaklaştı.

“Adem yeni bir başlangıç istiyor,” dedi.