“Onlara gerçeği onuncu yaş günlerinde anlatacağına söz vermiştin.”

Fotoğrafın arkasındaki o cümleyi belki on kez okudum.

Ama her okuyuşumda anlamı daha da ağırlaşıyordu.

Ben kime söz vermiştim?

Hangi gerçekten bahsediliyordu?

Şebnem’in ölümünden sonra geçen on yıl boyunca kızlarımdan sakladığım hiçbir şey olmadığına emindim. En azından ben öyle sanıyordum.

Fotoğrafı ışığa doğru kaldırdım. Şebnem’in yüzü çok genç görünüyordu. Hastane odasına benzeyen bir yerdeydi. Üzerinde açık renk bir hırka vardı. Yanındaki yabancı kadın ise üç bebeği kollarına almış, kameraya bakıyordu.

Fotoğrafın sağ alt köşesinde silik bir tarih vardı.

Kızlarımın doğduğu tarihten tam iki gün önce.

Kalbim hızla çarpmaya başladı.

Tam o sırada arkamdan bir ses duydum.

“Baba?”

Döndüğümde Sare mutfak kapısında duruyordu. Arkasında İlay ve Beren de vardı.

“Uyumadınız mı siz?”

İlay gözlerini kutuya dikti.

“Kapının açıldığını duyduk.”

Kutuyu kapatmaya çalıştım ama çok geçti. Beren masanın üzerindeki zarfları görmüştü.

“Üzerinde bizim isimlerimiz yazıyor.”

Üçü de yanıma geldi.

Ne söyleyeceğimi bilmiyordum.

Hayatım boyunca kızlarıma yalan söylememeye çalışmıştım. Annelerinin ölümünü bile yaşları büyüdükçe anlayabilecekleri şekilde dürüstçe anlatmıştım.

Ama şimdi önümde duran şeyin ne olduğunu ben bile bilmiyordum.

“Bunu kapının önünde buldum,” dedim.

Sare kartı aldı.

Yüzündeki ifade bir anda değişti.

“Anneden mi?”

O kelime mutfağın içinde yankılandı.

Anneden.

Onların hiç tanımadığı, benim ise her gün özlediğim kadından.

Kutunun içindeki üç zarfı çıkardık. Zarfların üzerinde Şebnem’in el yazısıyla kızların isimleri vardı.

İlay’ın zarfında:

“Meraklı kızım İlay’a.”

Sare’ninkinde:

“Kalbi herkesten yumuşak Sare’me.”

Beren’inkinde ise:

“İnatçı küçük savaşçım Beren’e.”

Dizlerimin bağı çözüldü.

Çünkü Şebnem kızlarımız doğmadan önce onlara bu şekilde hitap ederdi.