Üçüz kız yeğenlerimi büyütmek için hayatımın 22 yılını feda ettim

DOLAR

Alış: 48.67

Satış: 48.87

EURO

Alış: 55.88

Satış: 56.10

GBP

Alış: 65.03

Satış: 65.52

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 24.08.2026

Üçüz kız yeğenlerimi büyütmek için hayatımın 22 yılını feda ettim

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Haziran mikrofona eğildi ve kağıdı açıp titreyen bir sesle okumaya başladı: “Nuh, ben kaçıyorum. Onlara bakamayacak kadar zayıfım, bu sorumluluğun altında eziliyorum. Ama biliyorum ki sen onları asla bırakmayacaksın. Çünkü sen benim hiçbir zaman olamadığım o gerçek babasın.” Salondaki binlerce kişinin huzurunda yankılanan bu kelimeler, zihnime bir yıldırım gibi düştü. 22 yıl önce o benzin fişinin arkasına yazılan notun tam metni meğer buymuş… Ağabeyimin kaçarken bana yüklediği ama aslında ruhumu tamamen değiştiren o gizli vasiyet. Olduğum yerde dizlerimin bağı çözüldü, zemin altımdan kayıp gitti. Alya gözyaşları içinde kağıdı itinayla katlayıp cüppesinin cebine koyarken, Ceyda tek bir an bile tereddüt etmeden sahneden aşağı bir adım attı. Ardından Alya ve Haziran da onu takip etti. Kalabalığın şaşkın fısıltıları arasında, o uzun merdivenleri inip doğrudan benim durduğum yere, o eski ve titreyen kameramla çakılıp kaldığım noktaya doğru yürüdüler.

: Tüm mezuniyet salonunun gözleri üzerimizdeydi. Rektör, profesörler, öğrenciler ve aileler… Zaman sanki tamamen durmuştu. Üçü birden tam karşımda, o tozlu salonun ortasında önümde diz çöktüler. 22 yıl önce hırdavatçının üstündeki o küçük, soğuk dairede benim onların minik bedenleri karşısında çaresizce diz çöktüğüm gibi, şimdi onlar benim önümde duruyorlardı. Ceyda elindeki yedek mikrofonu açtı. Sesi tüm salonda yankılanırken bakışlarını bir an bile gözlerimden ayırmadı: “Bizi dünyaya getiren adam o gün o kapıdan kaçtı. Bize bakamayacak kadar korkaktı. Ama bize hayat veren, bizi büyüten, gece yarısı ateşimiz çıktığında başımızda sabahlayan adam tam şu an karşımızda duruyor. 22 yıl boyunca bizim için kendi gençliğini, hayallerini, evlilik ihtimalini, hatta gezip göreceği dünyayı feda eden; bize sadece bir amca değil, bu dünyadaki en muhteşem baba olan adama teşekkür ederiz. Sen olmasaydın Nuh Baba, biz bugün bu sahnede olamazdık.” Salondan derin bir iç çekiş yükseldi. Ardından Alya, cüppesinin iç cebinden bu kez başka bir dosya çıkardı. Mavi bir dosyaydı bu. “Biz altı aylıkken bir başımıza kaldığımızda bize kucak açtın,” dedi Alya, sesi gözyaşları yüzünden boğuklaşarak. “Bizim için çift vardiyalarda çalıştın, saçlarımızı örmeyi öğrendin, beslenme çantalarımıza sevgini koydun. Biz büyüdük Nuh Baba. Ve bugün, kendi ayaklarımız üzerinde durabilen yetişkin birer kadın olarak hayatımızın en önemli kararını verdik.” Haziran dosyayı açtı ve bana doğru uzattı. Bu bir mahkeme başvurusu ve resmi soyadı değiştirme evrakıydı. “Bizi doğuran adamın soyadını bugün bu sahnede bıraktık,” dedi Haziran dimdik durarak. “Biz bugünden itibaren resmi olarak senin kızların olmak istiyoruz. Mahkeme evrakları hazır, sadece senin imzanı bekliyor. Bizi resmi olarak evlat edinip soyadını bize verir misin? Bize sadece ‘yeğenlerim’ değil, gururla ‘kızlarım’ der misin baba?” 22 yıldır içime attığım, uykusuz gecelerde yastığıma gömdüğüm, “Acaba onlara yetebiliyor muyum?” korkusuyla geçen tüm o yılların yükü bir anda gözlerimden boşaldı. Yanaklarımdan aşağı süzülen yaşlar sakallarıma karışırken, kendimi daha fazla tutamadım ve ben de onların yanına, yere çöktüm. Titreyen ellerimle üçünü birden kucakladım. Göğsüme bastırdığım o üç minik bebek; şimdi karşımda kendi ayakları üzerinde duran, zeki, güçlü ve sevgi dolu üç yetişkin kadındı. Onlar için kaçırdığım düğünler, gitmediğim tatiller, kurmadığım o kendi ailem… Hepsi, tam şu an kollarımın arasında duruyordu. Benim ailem zaten 22 yıl önce o kapının eşiğinde kurulmuştu. Salondan birden bir alkış tufanı koptu. İnsanlar ayağa kalkmış, gözyaşları içinde bizi alkışlıyordu. Ama benim kulağımda sadece o üç kızın nefes alıp verişi vardı. “Kızlarım…” dedim hıçkırıklarımın arasından, sesim ilk kez bu kadar özgür ve gururlu çıkarak. “Siz zaten benim her şeyimsiniz. Siz benim bu hayattaki en büyük zaferimsiniz.” Dosyayı ve kalemi elimdeki titremeye engel olmaya çalışarak aldım. O kağıda adımı atarken, sadece bir belgeyi imzalamıyordum; 22 yıllık fedakarlığın, sevginin ve gerçek babalığın mühürlendiği anı yaşıyordum. O gün dizlerimin üzerine çökmüştüm ama hayatımda hiç olmadığım kadar güçlü bir şekilde ayağa kalktım.

Haberin Devamı

Üçüz kız yeğenlerimi büyütmek için hayatımın 22 yılını feda ettim

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

İmamoğlu için yürüyüş yapılacak!