Üçüz doğurduktan sonra kocam vücut ölçülerim ile alay etmeye başladı – ona paha biçilemez bir ders verdim.

DOLAR

Alış: 45.87

Satış: 46.06

EURO

Alış: 53.37

Satış: 53.59

GBP

Alış: 61.63

Satış: 62.08

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 13.03.2026

Üçüz doğurduktan sonra kocam vücut ölçülerim ile alay etmeye başladı – ona paha biçilemez bir ders verdim.

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: 29 yaşında bir kadınım ve dürüst olmak gerekirse mükemmel bir adamla evlendiğimi düşünüyordum. Eşim Emre (38) yakışıklı, başarılı ve girdiği her ortamda dikkatleri üzerine çeken bir adamdı. İnsanlar onu sever, saygı duyar ve çoğu zaman onunla aynı masada oturabilmek için bile çabalardı. 8 yıldır birlikteydik, 5 yıldır evliydik. Yıllarca süren kısırlık tedavileri, hastane koridorlarında geçen sayısız gün ve umutla hayal kırıklığı arasında gidip gelen ayların ardından sonunda hamile kaldım. Ama kaderin bana verdiği sürpriz sadece hamilelik değildi… üçüzlere hamileydim. Hamilelik düşündüğümden çok daha zordu. Vücudum her geçen gün daha da ağırlaşıyor, ayaklarım şişiyor, geceleri nefes almak bile zorlaşıyordu. Doktorlar riskli olduğu için aylarca yatak istirahati verdi. Aynaya baktığımda eskiden gördüğüm kadını bulamıyordum. Ama içimde büyüyen üç küçük hayatın varlığı bana güç veriyordu. Sonunda doğum günü geldi. Uzun ve yorucu saatlerin ardından üç küçük mucize dünyaya geldi: Kerem, Zeynep ve Elif. Onları ilk kez kucağıma aldığımda gözlerim dolmuştu. O an yaşadığım tüm acılar anlamını yitirmişti. Hastane yatağında bitkin bir halde yatarken Emre’nin elimi tutup bana destek olacağını düşünüyordum. Ama gerçek bambaşkaydı. Eve döndükten yaklaşık üç hafta sonra hayatımda ilk kez bir şeylerin değiştiğini fark ettim. O gün bebeklerden birini emziriyordum. Emre içeri girdi. Üzerinde pahalı bir takım elbise, yüzünde her zamanki kendinden emin ifade vardı. Bana birkaç saniye baktı. Sonra kaşlarını kaldırdı. “Biraz kendine baksana… perişan görünüyorsun.” İlk başta yanlış duyduğumu sandım. Ona üçüz doğurduğumu, neredeyse uyumadan günler geçirdiğimi söyledim. Ama o sadece omuz silkti ve bunun bir şaka olduğunu söyledi. O günden sonra “şakalar” bitmedi. Bazen kilolarımdan bahsediyor, bazen eski halimi özlediğini söylüyordu. İlk başta bunu stres sandım. Ama zaman geçtikçe sözleri daha keskin olmaya başladı. Sonra bir gece telefonu çaldı. Emre duşta olduğu için telefon mutfak tezgâhında duruyordu. Ekran yanıp söndü ve gelen mesajı gördüm. “Kendine bakan birini hak ediyorsun, pasaklı bir anne değil. – Mesajı gönderen kişi Derya’ydı. Emre’nin asistanı. O an kalbim sanki yerinden çıkacak gibi oldu. Ama ağlamadım. Çünkü bir anda içimde bambaşka bir duygu doğdu. Sessizce telefonu yerine bıraktım. O gece hiçbir şey söylemedim. Ama içimde bir plan şekillenmeye başlamıştı. Ertesi gün Emre işe gittikten sonra annemi aradım. Annem yıllarca bir butik işletmiş, insan ilişkileri konusunda inanılmaz güçlü bir kadındı. Ona hiçbir detayı atlamadan her şeyi anlattım. Annem sessizce dinledi ve sonra sadece şunu söyledi: “Bazen insanlar aynaya bakmadan önce bir ders almak zorundadır.” Planımız basitti ama etkili olacaktı. Bir hafta sonra Emre’nin şirketinde büyük bir kutlama yemeği vardı. Tüm yöneticiler, çalışanlar ve hatta bazı müşteriler de davetliydi. Emre bana gelmek zorunda olmadığımı söyledi. “Bebeklerle ilgilenmen daha iyi olur” dedi. Ama bu kez ben farklı bir cevap verdim

: “Hayır, geleceğim.” O gece hazırlanırken aynaya uzun süre baktım. Hâlâ doğumun izlerini taşıyordum ama gözlerimde eskiden de olan o güçlü bakış vardı. Annem bana çok zarif ama sade bir elbise getirmişti. Saçlarımı yaptım, hafif bir makyaj yaptım ve salona girdiğimde birçok kişi bana dönüp baktı. Emre’nin yüzündeki şaşkınlığı asla unutamam. Gece ilerledikçe herkes sohbet ediyor, yemekler servis ediliyordu. Tam o sırada Emre konuşma yapmak için sahneye çıktı. Şirketin başarılarından bahsediyordu. İnsanlar alkışlıyordu. Konuşmanın ortasında ben ayağa kalktım. Herkes bana baktı. Sakin bir sesle konuşmaya başladım. Emre’nin son aylarda bana söylediği sözleri tek tek anlatmadım. Onun yerine başka bir şey söyledim. “Bu adam,” dedim Emre’yi işaret ederek, “son aylarda bana çok önemli bir şey öğretti. İnsan bazen gerçek karakterleri zor zamanlarda görür.” Salon sessizleşti. “Üç çocuğu dünyaya getirdikten sonra aynaya baktığımda kusurlarımı gördüm. Ama sonra çocuklarıma baktım ve şunu anladım… Bir insanın değeri görünüşüyle ölçülmez. Fedakârlığıyla, sevgisiyle ve karakteriyle ölçülür.” Salondaki insanlar birbirine bakıyordu. Emre’nin yüzündeki ifade değişmişti. Sonra son cümleyi söyledim: “Bugün burada olmamın sebebi Emre’yi utandırmak değil. Sadece kendime bir söz verdiğimi göstermek. Kendime saygı duymayan birinin yanında kalmayacağım.” Çantamdan boşanma dilekçesini çıkardım ve masaya bıraktım. Salondaki sessizlik o kadar derindi ki bir çatalın düşme sesi bile yankılanacak gibiydi. Emre ilk kez ne söyleyeceğini bilemedi. O gece oradan çıkarken içimde garip bir huzur vardı. Çünkü kaybettiğim bir şey yoktu. Aksine kendimi yeniden bulmuştum. Ve aylar sonra geriye dönüp baktığımda şunu fark ettim: Emre bana gerçekten paha biçilemez bir ders vermişti. Ama o ders, benim değerimi değil… kendi değerini ortaya çıkarmıştı.

Haberin Devamı

Antalya Kemer Suluda Ada Tur Adalar Turu Gemi Turu Turlar Setur Gezi Turları

Üçüz doğurduktan sonra kocam vücut ölçülerim ile alay etmeye başladı – ona paha biçilemez bir ders verdim.

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Resimdeki Adamı Tanıyorsunuz