İstanbul Havalimanı’nda kapıya doğru yürürken telefonumdan son bir paylaşım yaptım: “Bugün itibarıyla kocamdan boşanıyorum.” O an, Yıldız Medikal’in CEO’su olan kocam Kaan, sevgilisi Melis’in doğum yaptığı Özel Yaşam Hastanesi’nde onun yanındaydı.

Paylaşımın üzerinden otuz saniye geçmeden telefonum çaldı. Kaan öfkeyle haykırıyordu: “O uçağa binmeye sakın cüret etme!” Arka fonda yeni doğan bir bebeğin ağlaması ve şirketin finans müdürü olan sevgilisi Melis’in ona odaya dönmesi için bağırması duyuluyordu. Yağmurun ıslattığı pistte bekleyen özel uçağa bakarak sakince yanıtladım: “Sen aile seçimini yaptın Kaan. Ben de kendi seçimimi yapıyorum.”

Telefonu kapatıp kapıya ilerledim. Kaan altı yıldır beni hayır kurumlarıyla ilgilenen sessiz bir ev hanımı olarak tanıtmıştı. Şirketin kurucusu olan merhum babam Kemal Bey’in mirasını ve Yıldız Medikal’in yüzde 41’lik oy hakkına sahip aile vakfını yönettiğimi kimseye söylemezdi.

Üç hafta önce elime ulaşan isimsiz bir zarf her şeyi değiştirdi. Zarfın içinde otel faturaları, Kaan ile Melis’in mesajlaşmaları ve şirket bütçesinden ödenen lüks harcamaların belgeleri vardı. Kaan, küçülme gerekçesiyle işçi çıkarırken sevgilisinin doğum masraflarını bile şirket hesabına fatura etmişti.