Ablam “O kadın seni kullanıyor” diye bağırdığı için karımı dondurucu soğukta dışarıda bıraktım; balkon kapısını açtığımda bir parmak izi, bir sigara izmariti ve yarım kalmış bir mektup buldum, ama beni en çok yıkan şey o 8.000 doların aslında kimin için olduğunu öğrenmek oldu.

Kocam önemsiz bir mesele yüzünden defalarca yüzüme tokat attı. Ertesi sabah, görkemli bir ziyafet gördü ve “Sonunda aklın başına geldiğine sevindim!” dedi. Ama masada oturan misafirleri görünce paniğe kapıldı ve şoktan neredeyse bayıldı

Annem ve babam kız kardeşime 150.000 dolarlık bir yat alırken ben askeri bir klinikte bacağımı kurtarmak için onlardan 5.000 dolar yalvarıyordum.

Kayınpederim, kızının iç çamaşırlarını yıkamayı reddettiğim için beni tokatladı. Ben de bıçağı masaya saplayıp, “Bir daha kimse bana el uzatamayacak,” diye uyardım.

İlk gün kayınvalidem gülümsedi ve beni küçük düşürdü: “Bu evde artıkları yiyeceksin”; sesimi yükseltmedim, sadece her sözüne itaat ettim, ta ki bütün aile için tek başına yemek pişirmek zorunda kalana kadar. O zaman herkes siyah defterin çok daha karanlık bir şeyi gizlediğini anladı.

Üvey annem, “Baban sensiz gömüldü,” dedikten sonra kapıyı yüzüme çarptı. Çığlık atmadım, yalvarmadım; hapishane kıyafetlerimle sırt çantamda doğruca mezarlığa gittim. Ama orada bir mezar olmadığını keşfettim… sadece onu yok edebilecek gizli bir mektup vardı.