Gece yarısına yaklaşıyordu. Oğlum Arda’nın Bursa’daki lüks villası, derin bir ölüm sessizliğine gömülmüştü. Salondaki tabutun etrafı beyaz zambaklar ve mumlarla donatılmıştı. Herkes altı yaşındaki torunum Zeynep’in ani bir solunum yolu hastalığından öldüğüne inanıyordu.

Oğlum ve gelinim Pınar, cenaze öncesi dinlenmek istediklerini söyleyerek yukarı çıkmışlardı. Benim de eve dönmemi istediler ama gidemedim. Torunuma son bir kez veda etmek, o soğuk yüzüne bakmak zorundaydım.

Gözyaşları içinde tabutun kapağını yavaşça kaldırdım. Tam o anda zambak kokularının arasında bir mucize gerçekleşti: Zeynep’in göz kapakları hafifçe kıpırdadı. Dudağına dokundum, göğsünün yükselip indiğini hissettim. Ilık bir nefes avucuma çarptı.

O yaşıyordu!

Yüzü ateşler içinde yanıyordu. Küçük dudakları titredi ve kulağıma doğru fısıldadı: “Babaanne… Çok uslu durdum, hiç ses çıkarmadım.”

Dehşet içinde fark ettim ki Zeynep tabutun içine hareket edemeyeceği şekilde sabitlenmişti. Bu bir hastane hatası olamazdı; birileri onun canlı olduğunu bile bile buraya koymuştu! Parmaklarımla kumaş döşemenin altını aradım ve gizlenmiş küçük bir metal anahtar buldum.