Karşımda duran başkomiser hafifçe gülümsedi ve ellerini önünde bağlayarak, “Hata değil Reyhan Hanım. Dün o markette yardım ettiğiniz, hesabını kendi cebinizden ödediğiniz o yaşlı adam sıradan bir emekli değildi. O, çalıştığınız süpermarket zincirinin de bağlı olduğu devasa gıda holdinginin kurucusu ve onursal başkanı, milyarder iş insanı Kemal Arslan’dı.”

Duyduklarım karşısında beynim uyuşmuştu. “Milyarder mi? Ama… Ama cebinde beş kuruşu olmadığını, maaşının bittiğini söyledi. Ekmek çalarken elleri titriyordu, çok çaresiz görünüyordu. Neden böyle bir şey yapsın?”

Başkomiser derin bir iç çekti. “Kemal Bey dün bir sosyal deney falan yapmıyordu Reyhan Hanım. Kendisi ne yazık ki bir süredir Alzheimer hastalığıyla mücadele ediyor. Dün sabah, malikanesindeki korumaları ve bakıcılarını atlatarak evden gizlice çıkmış. Hastalığın verdiği o anlık krizle kim olduğunu, geçmişini, servetini tamamen unutmuş. Zihninde sadece eski, yoksul gençliğine dair bir anı kalmış. Sadece çok acıktığını hissedip o markete girmiş ve cebinde parası olmadığı için gerçekten hırsızlık yapmaya çalışmış. Dün sabahtan beri tüm emniyet teşkilatı, onlarca ekip ve helikopterle onu şehrin her yerinde arıyorduk. Ta ki sizin o sepet dolusu yiyeceği alıp onu sağ salim taksiye bindirdiğiniz ana kadar.”

Polis memuru kutunun içinden katlanmış, kalın bir kağıt parçası çıkardı ve bana uzattı. “Dün gece hafızası biraz yerine geldiğinde, sizin ona yaptıklarınızı hatırlamış. Avukatlarını ve emniyet müdürünü bizzat arayıp bu sabah ilk iş olarak size bu kutuyu ulaştırmamızı, kendi hayatını kurtaran, onurunu kırmayan o melek kalpli kasiyere teşekkürlerini iletmemizi emretti.”

Titreyen ellerimle mektubu açtım. Kemal Amca’nın, daha doğrusu Kemal Bey’in özel kalemine yazdırdığı ve altını kendi titrek elleriyle imzaladığı şu satırlar yer alıyordu:

“Güzel kızım Reyhan… Dün zihnimin o karanlık sisleri arasında, kim olduğumu bilmeden, korkudan tir tir titrerken sen karşıma çıktın. Ben o an dünyaca ünlü bir iş adamı değil, sadece aç, çaresiz ve korkmuş yaşlı bir adamdım. Beni azarlayabilir, polise teslim edebilir, o kalabalığın ortasında onurumu beş paralık edebilirdin. Ama sen, benim kim olduğumu bilmeden, kendi kiranı bile ödemekte zorlandığını fısıldadığın o kısıtlı bütçenle bana merhamet ettin. Bana sadece bir sepet dolusu yiyecek değil, yıllardır kaybettiğimi sandığım o eşsiz insanlık duygusunu hediye ettin.

O kutudaki broş, rahmetli eşime aitti. O da senin gibi merhametli ve koca yürekli bir kadındı; bu broşun artık senin gibi güzel bir kalpte durmasını istiyorum. Yanındaki çek ise, kendi kirasını düşünmeden hiç tanımadığı bir yaşlıyı doyuran o yüce gönlünün ufak bir karşılığıdır. Artık kira derdini düşünmene gerek yok. Ayrıca, holdingimizin kurduğu devasa yardım vakfının yönetim kurulunda senin gibi vicdanlı insanlara ihtiyacımız var. İhtiyacın olan o iş teklifi de bu zarfın içinde. Senin gibi insanlar bu dünyada var oldukça, iyilik asla kaybetmeyecek. Sana sonsuz teşekkürler kızım.”

Mektubu okurken gözyaşlarım sel olup akıyordu. Kutuyu göğsüme bastırarak olduğum yere, kapının eşiğine çöktüm. Sadece birkaç saat önce, ay sonunu nasıl getireceğimi, o eksik kalan 200 lirayla faturaları nasıl denkleştireceğimi düşünürken, şimdi ellerimde milyonlarca liralık bir servet ve yepyeni bir hayatın anahtarı duruyordu.

Polisler sessizce saygılarını sunarak teker teker arabalarına binerken, ben de yüzüme vuran sabah güneşine karşı derin bir nefes aldım. Dedem hep, “İyilik, suyu denize dökmek gibidir kızım; o denizde kaybolmaz, aksine deniz olur,” derdi. Dün o ekmek reyonunda sadece dedeme benzeyen çaresiz bir adama el uzattığımı sanırken, aslında kendi mucizeme dokunmuştum. Hayatım bir gecede tamamen değişmişti ve iyiliğin hiçbir zaman karşılıksız kalmadığını en güzel şekilde öğrenmiştim.