Boşanma kararını cilalı masamın üzerine koyduğumda gözyaşı dökmedim. Yedi yılımı mahveden adama öfke çığlıkları atmak yerine, masamda oturduğum yerden telefonumun bankacılık uygulamasını açtım.

Sadece otuz saniye içinde dijital kilitler tek tek kapandı. Yıllardır eşimin ve ailesinin sınırsızca kullandığı üç özel prestij kredi kartı ve tüm ek kartlar aynı uyarıyla karardı: Yetkiler İptal Edildi. Hesaplar Donduruldu.

Pencereden dışarı, Büyükdere Caddesi’nin üzerine çöken yağmurlu İstanbul sabahına baktım. Yedi yıllık evliliğim boyunca kendimi hep ikinci plana atmıştım. İnsanlar bir evlilikteki en tehlikeli şeyin parasızlık olduğunu sanır; oysa asıl zehir, yapılan fedakarlıkların karşı tarafça “zorunluluk” gibi görülmeye başlanmasıdır.