“Eğer annene ne olduğunu söylersen, bu beni son görüşün olabilir.” Ertesi sabah bulut hesabıma düşen ses kaydını dinleyene kadar bu tehditten haberim yoktu. Ancak o öğleden sonra yedi yaşındaki kızım Elif kapıdan içeri girdiğinde, küçük bedeni zaten korkunç bir şeylerin yaşandığını haykırıyordu.

Eski eşim Cihan, “özel bir baba-kız günü” sözü verdiği hafta sonunun ardından Elif’i eve getirdi. Tüy ürpertici bir rahatlıkla, “Salıncaktan düştü, önemli bir şey değil,” dedi. Oysa Elif tek bir kelime bile etmiyordu. Normalde gezintilerden dönünce ne yediklerini, dinledikleri şarkıları heyecanla anlatırdı. Ancak bu sıcak havada bile üzerine bol bir gri hırka giymişti, gözlerini yerden kaldırmıyordu.

Cihan gittikten sonra Elif’i odasına götürüp hırkasını hafifçe kaldırdığımda dehşete düştüm. Kalçasında, kaburgalarında ve bacaklarında morluklar vardı. Üst kollarında ise bir yetişkinin parmak izlerini andıran koyu lekeler duruyordu. Durum sıradan bir park kazasına hiç benzemiyordu. Hemen Bursa’daki bir çocuk acil kliniğine gittik. Doktor, darbe izlerinin salıncaktan düşmeyle kesinlikle uyuşmadığını belirtti. O sırada Cihan telefonuma mesajlar yağdırıyordu: “Yine abartıyorsun, kızımızı her şeyden korkutmaya çalışıyorsun.” Zaten boşanmamızdan beri beni mahkemede “aşırı müdahaleci bir anne” olarak göstermeye çalışıyor, tam velayet talep ediyordu.