Saat gece 2’de kocam sessizce bavullarını topladı ve bir hırsız gibi yatak odamızdan çıktı. Yarım saat sonra, bana havaalanında metresiyle çekilmiş bir fotoğrafını gönderdi ve altına sırıtarak, “Elveda, işe yaramaz kadın! Tüm varlıklarını elinden aldım!” yazdı. Ben de sadece güldüm.

Saat tam 02:00’de, bir bavul fermuarının sesi, karanlığı bir bıçağın kınından çıkması gibi yarıp geçti.

Yatağın benim tarafında hareketsiz yattım, gözlerim zar zor açıktı ve kocam Victor Langley’nin, gergin bir hırsız gibi, giyinme odamızda dikkatlice dolaşmasını dinliyordum. Çayıma öğüttüğü uyku haplarının etkisini gösterdiğine inanıyordu.

Yapmamışlardı.

Bardaklarımızı değiştirdim.

Sonraki yirmi dakika boyunca onu kararmış pencerenin yansımasında gözlemledim. Pahalı gömlekler. Pasaportu. Demetlerce nakit para. Kol düğmelerini saklayan mavi kadife kutu. Utancı hariç her şeyini toplamıştı.

Saat 02:18’de yatağa yaklaştı ve bana baktı.

“Zavallı Claire,” diye mırıldandı. “Bunun geleceğini hiç tahmin edemedin.”

Nefeslerimi derin ve düzenli tuttum.

Daha da yaklaştı, beraberinde pahalı kolonyasının kokusunu da getirdi; üç hafta önce paltosunun içinde bulduğum fişe göre, bu kolonyayı metresi ona almıştı.

Sonra ayrıldı.

Arabasının garaj yolundan kaybolduğunu duyana kadar yerimden kıpırdamadım.

Telefonum sabah 2:37’de ışık saçmaya başladı.

Bir fotoğraf belirdi.

Victor, yirmi dokuz yaşındaki metresi Olivia Marsh’ı göğsüne yaslamış halde Boston Logan Havalimanı’nın içinde duruyordu. İçeride olmasına rağmen güneş gözlüğü takmıştı ve bileğinde benim pırlanta tenis bileziğim vardı.

Resmin altında şu mesaj yer alıyordu:

“Elveda, işe yaramaz kadın! Bütün varlıklarını elinden aldım!”

Okudum.

Sonra güldüm.