Annesini kaybettikten iki yıl sonra Zeynep, şehir dışındaki küçük bir yaşam destek merkezinde gönüllü olarak çalışmaya başladı. İnsanlara yardım etmek istediğini söylüyordu ancak asıl nedeni, her akşam sessiz ve boş bir eve dönmeye dayanamamasıydı. Bu merkezde insanlar ona ne zaman toparlanacağını sormuyor, acısını saklamasını beklemiyordu.

Zeynep burada elli dokuz yaşındaki Nihat ile tanıştı.

Nihat ağır bir hastalıkla mücadele eden, huysuz ve kolay memnun olmayan bir adamdı. Kahvenin tadından, televizyon programlarından ve kendisine güçlü olduğunu söyleyen çalışanlardan sürekli şikâyet ediyordu. Diğer hastaların odalarında çiçekler, aile fotoğrafları ve ziyaretçiler bulunurken Nihat’ın yanında yalnızca eski bir deri çanta vardı. Acil durumda aranacak bir yakını bile görünmüyordu.

Zeynep ikinci vardiyasında karşıdaki kafeden ona kahve getirdi. Nihat, kremayı unutmadığını görünce şaşırdı.

“Şikâyet ettiğiniz şeyi yirmi dakika boyunca anlattınız.” dedi Zeynep.

Nihat uzun zaman sonra ilk kez gülümsedi.

O günden sonra Zeynep’i özellikle istemeye başladı. Zeynep her vardiyanın sonunda onun yanına uğruyor, birlikte bulmaca çözüyor ve bahçede kısa yürüyüşler yapıyordu. Nihat geçmişte bulaşıkçılık yaptığını, kamyon kullandığını ve daha sonra küçük bir lokantanın yöneticisi olduğunu anlattı. Ancak konu çocuklara geldiğinde her seferinde sessizleşiyordu.

Bir akşam Erdem adında takım elbiseli bir adam merkeze geldi. Elinde imzalanması gereken belgeler vardı. Nihat onu yalnızca evrak işleriyle ilgilenen biri olarak tanıttı. Aralarındaki soğukluk, sıradan bir iş ilişkisinden daha fazlası olduğunu düşündürüyordu.

Birkaç gün sonra Nihat, Zeynep’in elini tutarak son bir isteği olduğunu söyledi.

“Ben gidene kadar kızım gibi davranır mısın?”

Zeynep şaşkınlıkla ona baktı.

Nihat, henüz dünyaya gelmeden kızını kaybettiğini ve hiçbir zaman baba olamadığını anlattı. Zeynep de babasını hiç tanımamıştı. Annesi onu tek başına büyütmüş ve babasının kimliğini açıklamamıştı. Yalnızca onun korkup sorumluluktan kaçtığını söylemişti.

Nihat’ın teklifi Zeynep’in içindeki eski bir yaraya dokundu.

“Öyleyse merhaba baba.” dedi gülümseyerek.