Oğlumun düğünü için yarım milyon dolarlık çeki imzaladıktan iki gün sonra, restoran müdürü aradı ve telefonu hoparlöre almama konusunda bana yalvardı. İşte tam o anda gerçekliğimin tektonik plakaları kaymaya başladı.

Carlton Gould, on yıldır Amber Hearth’ı yönetiyordu ve sarhoş politikacılarla, ağlayan gelinlerle ve kibirli milyarderlerle aynı sakin, sarsılmaz gülümsemeyle başa çıkıyordu. Carlton kolay kolay korkmazdı, telaşa kapılmazdı; bu yüzden sesi telefondan kısık, telaşlı ve titrek bir şekilde geldiğinde, içimde soğuk bir korku kıvrıldı.

“Bay Pendleton,” diye fısıldadı, sesi titriyordu; arka plandaki ölüm sessizliği bir yerlerde saklandığını düşündürüyordu. “Lütfen, hemen buraya yalnız gelmeniz gerekiyor ve ne yaparsanız yapın, karınıza asla söylemeyin.”

Mutfak tezgahımda oturmuş, siyah kahvemden yükselen buhara dalgın dalgın bakıyordum. Odanın diğer tarafında, kırk yıllık eşim Molly, çiftlik evinin lavabosunun yanında beyaz ortancaların saplarını titizlikle buduyordu. Sabah güneşi, saçındaki gümüş telleri aydınlatarak ona yumuşak, melek gibi bir ışıltı veriyor, onu huzurlu, sadık ve bu şehrin onu sandığı kadın gibi gösteriyordu.