BÖLÜM 2
Vildan’ın arsızlığının sınırı yoktu. Ertesi sabah kendime bir kahve yapmak için kalktığımda, onu eşim Meliha’nın koca bir ömrünü karton kutulara tıkıştırırken buldum. Salondaki fotoğraflar, Doğan’ın ilkokulda yaptığı resimler, hatta benim mali müşavirlik diplomalarım bile oradaydı. Yüzüme bile bakmadan, “Evi yeniden dekore ediyorum,” dedi. “Doğan her zaman bu evin eski koktuğunu söylerdi. Taşınmak için 30 günün var. 15 Kasım’da burayı boşaltmanı istiyorum. Sana çok ekonomik bir huzurevi buldum, devletten aldığın yaşlılık maaşınla orada küçük bir oda tutmaya gücün yeter.”

Bana kendi evimde 30 gün süre mi tanıyordu? Bir de beni o gece sokağa atmadığı için kendisine teşekkür etmemi mi bekliyordu? Vildan hayatının en büyük hatasını yaptı: Her şeyin sahibinin Doğan olduğunu varsaydı. Meliha öldükten sonra oğlum market alışverişimi yaptığı ve beni doktora götürdüğü için, Vildan bana onun baktığını sandı. Emlak vergisini kimin ödediğini, sigortaları kimin yatırdığını ya da paranın aslında nereden geldiğini sormak bir kez bile aklından geçmedi.

Pazar günü ise bardağı taşıran son damla oldu. Tam namaza gitmek üzereydim ki Vildan, kendisi gibi kibirli, emlakçılık yapan üç arkadaşıyla çıkageldi. Ben sanki orada yokmuşum gibi evdeki mobilyaları ve dekorasyonu eleştirerek gülüşe gülüşe içeri girdiler. Sarışın olanı, “Evin büyüklüğü güzel ama bu mobilyalar tarih öncesinden kalma,” dedi. Vildan, “Evet, biliyorum,” diye yanıtladı. “Tahsin önümüzdeki ay huzurevine gider gitmez bu mutfağı yıkıp her şeyi baştan aşağı yenileyeceğim.”

Merdivenlerden aşağı indim. Beni arkadaşlarına, “Daha uygun bir yere geçecek olan kayınpederim,” diye tanıştırdılar. Kibar olmaya çalıştım ama Vildan, arkadaşlarına hava atmak uğruna beni aşağılamayı seçti. “Tahsin, yavaş yavaş toplansan iyi olur. Yani, bu koca evin masraflarını karşılayamayacağını biliyorsun. Emekli maaşın yetmez. Yıllardır oğlumun sadakasıyla yaşadın. Doğan geçen yıl sana bakmak için 1,5 milyon liradan fazla para harcadı. Resmen onun sırtında maddi bir yüktün. Bu ev miras yoluyla bana kalıyor ve benim de hayatımı yeniden kurmaya hakkım var.”

Arkadaşları ortamın gerginliğinden dolayı dona kaldı. Gözlerinin içine dik dik baktım. “Yani beni sokağa mı atıyorsun?” diye sordum. Çenesini yukarı kaldırarak, “Sana bir ay süre veriyorum, fazlasıyla cömert davranıyorum. Doğan’ın başarısına tek bir kuruş bile katkın olmadı. Bu ev benim,” diye kestirip attı.

Yavaşça başımı salladım. “Vildan, şahitlerin önünde ağzını açmadan önce bilgilerini bir kontrol etsen iyi olur,” dedim ve dönüp üç emlakçı kadına baktım. “Hanımefendiler, tadilat planları yapmaya başlamadan önce arkadaşınızdan size tapuyu göstermesini istemenizi tavsiye ederim.” Vildan’ın yüzü kâğıt gibi bembeyaz oldu. Daha fazla bir şey söylemeden evden çıktım. Bodrum katına inme vakti gelmişti.

Doğruca eski arşiv dolabıma gittim. 80’ler çekmecesi. Üzerinde “Gayrimenkul – Kadıköy” yazan klasörü çıkardım. İşte oradaydı: 1987 yılına ait arsa satış sözleşmesi. Nakit ödenmiş. Tahsin Soydan adına düzenlenmiş orijinal tapu senetleri. Ortak yok, ipotek yok. Tamamı benim. Sonra en alttaki çekmeceyi açtım: “Soydan Aile Vakfı ve Mal Varlığı Fonu”. İşte bu benim asıl gizli kozumdu. 1985 yılında, bugünün değeriyle 30 milyon liradan fazla bir miktarla açtığım bir fon. Doğan bu paranın sahibi değildi; yaşadığı sürece benim şartlarıma bağlı bir faydalanıcısıydı sadece. Onun mühendislik fakültesini ben finanse ettim, Vildan ile olan o lüks düğününü ben ödedim. Para benden ona akıyordu, tersi değil.

Ve son darbe: Doğan’ın hayat sigortası poliçesi. Vildan şimdiden o 6 milyon lirayı yiyeceğinin hayalini kuruyordu. Ama poliçenin lehdarı karısı değildi, aile vakfıydı. Yani bendim. İki aydır hiç var olmamış bir imparatorluğun sahibi olduğunu sanarak, borç harç harcama yapıyor, beni aşağılıyor ve kendini kraliçe zannediyordu. Tüm belgeleri topladım ve avukatımı aradım. Tuzak kurulmuştu ve salı sabahı, bombayı tam da çalıştığı emlak şirketinin ortasında patlatacaktım. Vildan’ın kötü biri olduğunu düşünüyorsanız, foyasının bir saniyede nasıl ortaya çıktığını görmek için 3. bölümü bekleyin.

BÖLÜM 3
Salı günü saat tam 10’da, ömrüm boyunca avukatlığımı yapan Canan Hanım ve ben, Vildan’ın çalıştığı lüks emlak ofisinden içeri girdik. Masasında oturmuş, genç bir çifte ev fotoğrafları gösteriyordu. Beni görünce o sahte tebessümü anında yüzünden silindi. Görünür bir gerginlikle, “Tahsin? Senin ne işin var burada?” diye tısladı.

Sakin bir sesle, “Konuşmamız gerekiyor. Hemen,” diye yanıt verdim.

“Müşterilerim var, bekleme salonunda geç otur,” diyerek beni başından savmaya çalıştı ama Avukat Canan Hanım öne doğru bir adım attı. Sesini biraz yükselterek, “Ben Soydan ailesinin avukatıyım. Vefat eden eşinizin mal varlığıyla ilgili acil meseleleri netleştirmeye geldik. Arkadaşlarınızın da dinlemesini tavsiye ederim,” dedi. Pazar günü evime gelen o üç emlakçı kadın anında bilgisayarlarında yazı yazmayı bıraktı. Vildan’ın müşterileri durumdan rahatsız olup özür dileyerek ayrıldılar. Tüm ofise ölüm sessizliği çöktü.

Vildan, meslektaşlarının önünde o kibirli tavrını korumaya çalışarak, “Hangi mal varlığından bahsediyorsunuz? Kadıköy’deki ev bana miras kaldı,” diye çıkıştı.

Avukat Canan Hanım deri çantasını açtı ve ilk klasörü çıkardı. “Bu imkânsız, Vildan Hanım. Müteveffa eşinizin üzerine kayıtlı hiçbir gayrimenkul bulunmamaktadır.” Orijinal tapu belgelerini masanın üzerine koydu. “Bu mülk 1987 yılından beri Sayın Tahsin Soydan adına kayıtlıdır. Üzerinde hiçbir ipotek veya devir şerhi yoktur.”

Vildan kâğıdı eline aldı. Elleri titriyordu. Gözleri imza ile noter mührü arasında gidip geliyordu. “Bu sahte… Her şeyi Doğan ödüyordu. Vergileri, elektriği… Bu adama o bakıyordu!”

Öne doğru bir adım atarak, “Yalan,” dedim. “Doğan benim markete gitmeme yardım ediyordu ve banka uygulamalarından anlamadığım için ödemeleri internetten yapıyordu. Ama para benim hesaplarımdan çıkıyordu.” Avukat ikinci belge paketini masaya bıraktı: 37 yıllık emlak vergisi ödemeleri, elektrik makbuzları, apartman aidatları… Hepsi Tahsin Soydan adına, benim banka hesaplarımdan ödenmişti.

Vildan, dünyasının başına yıkıldığını hissederken ve ofisteki herkes onun bu rezilliğini tek bir detayı kaçırmadan izlerken, “Ama Doğan’ın çok parası vardı! O çok başarılı bir mühendisti!” diye çığlık attı.

“Doğan rahat bir hayat yaşadı çünkü bunu ben sağladım,” diye cevap verdim. O sırada avukatım öldürücü darbeyi indirdi: Aile Vakfı ve Fon belgesi. Müdürlerinin ve iş arkadaşlarının gözü önünde, o lüks yaşamın, düğünün, seyahatlerin… Her şeyin benim paramla döndüğünü tek tek açıkladık. O, eski püskü kıyafetler giyen, eski arabaya binen bu ihtiyarı bir yük zannetmişti; oysa bilmediği şey, bu sirkteki asıl patronun ben olduğumdu.

Vildan, son umuduna tutunarak hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladı: “Ya hayat sigortası! Doğan’ın sigortasından gelecek olan o 6 milyon lira benim!”

Avukat Canan Hanım ona acıyarak baktı. “O poliçenin lehdarı vakıftır. Yani Tahsin Bey’dir. Siz, Vildan Hanım, kesinlikle hiçbir şey miras almadınız. Madem kesin süreleri bu kadar çok seviyorsunuz, size bu resmi ihtarı tebliğ ediyoruz: Tahsin Bey’in evini boşaltmak için tam 30 gününüz var.”

Karma sandığımdan çok daha hızlı işledi. Birkaç gün içinde bu hikaye şehrin tüm emlak camiasına yayıldı. Daha tapu okumayı bilmeyen ve dul kalmış kayınpederinin evini elinden almaya çalışan bir emlakçı kadına kimse güvenmezdi. Tüm müşterilerini kaybetti. Müdürü, “skandalların önüne geçmek için” aynı hafta içinde onun istifasını istedi.

Haftalar sonra, evimin önüne ucuz bir nakliye kamyonu yanaştı. Vildan son valizlerini çıkarıyordu. Ağlayarak, aşağılanmış ve tanınmaz bir halde yanıma yaklaştı. “Tahsin… Tahsin Bey, lütfen beni affedin. Eğer bilseydim…”

Sözünü kestim: “Eğer param olduğunu bilseydin, bana iyi davranırdın, değil mi? Senin problemin bu, Vildan. İnsanların değerini cüzdanlarındaki parayla ölçüyorsun. Saygı miras kalmaz, saygı kazanılır. Ve biz yaşlılar, işiniz bittiğinde çöpe atabileceğiniz eski mobilyalar değiliz.”

Evimin kapısını kapattım. Yuvamın kapısını. İçimde sonsuz bir huzur hissettim. Oğlum Doğan, her nerede olursa olsun, karısına asla unutamayacağı bir ders verdiğimi biliyor. Bazen kötü, kibirli ve hadsiz insanlarla baş etmenin en iyi yolu bağırmak ya da kavga etmek değil, kendi kibirlerinin onları yok etmesine izin vermektir.

Eğer buraya kadar okuduysanız, bana bir yorum bırakın. Sizi hiç zayıf veya savunmasız sanıp aşağılamaya çalışan oldu mu? Yaşlılarımıza saygının kutsal olduğuna ve karmanın, er ya da geç, bedelini her zaman ödettiğine inanıyorsanız bu hikayeyi paylaşın.