— Murat.

Masadaki herkes bana baktı.

O anda evin içindeki hava değişti.

Derin bir nefes aldım.

Sonra fotoğraf klasörünü açtım.

İlk fotoğraf ekrana yansıdı.

Kayınvalidem elindeki çay bardağını düşürdü.

Kayınpederim başını eğdi.

Annemle babam şoktan konuşamadı.

Murat’ın ise yüzü bembeyaz olmuştu.

Ama asıl şok henüz gelmemişti.

Ekrandaki kadının yüzüne baktım.

Sonra yavaşça konuştum:

— Bu kadının kim olduğunu biliyor musunuz?

Kimse cevap vermedi.

Gülümsedim.

Acıyla uyuşmuş bir gülümsemeydi bu.

Sonra devam ettim:

— Dün gece sonunda hatırladım…

— Bu kadın yabancı biri değil.

— Hepimizin tanıdığı biri.

Tam adını söylemek üzereydim ki…

Evin kapısı bir anda sertçe açıldı.

Annemin elindeki çay bardağı yere düşüp paramparça oldu.

Evde kimse nefes almıyordu sanki.

Ben ise sadece Ngọc’a bakıyordum.

Hayır…

Artık ona “Ngọc” diye bakamıyordum.

Karşımda duran kişi çocukluğumdan beri tanıdığım kuzenim değildi artık.

O anda sadece hayatımı parçalayan bir kadın görüyordum.

Dudaklarım kurudu.

— Ne dedin sen?..

Ngọc ellerini karnının üzerinde birleştirdi.

Gözleri doluydu.

Ama bu kez ağlamıyordu.

Sanki içinde garip bir cesaret oluşmuştu.

— Ben hamileyim abla…

Murat aniden ayağa fırladı.

— Kes sesini!

Ama artık çok geçti.

O kelime evin içine bir bomba gibi düşmüştü.

Hamile.

Kayınvalidem ağlayarak Murat’a döndü.

— Doğru mu bu?!

Murat’ın dudakları titriyordu.

Cevap veremedi.

Ve bazen sessizlik…

Her şeyden daha ağır bir itiraftır.

Babam öfkeyle masaya vurdu.

— Şerefsiz herif!

— Bir de çocuk mu yaptın?!

Annem ağlamaya başladı.

Ben ise hâlâ hareket edemiyordum.

Garip bir şekilde artık ağlayamıyordum bile.

Acı o kadar büyümüştü ki…

Bedenim hissizleşmişti.

Ngọc bana doğru bir adım attı.

— Ben bunu planlamadım…

— Gerçekten istemeden oldu…

Bu kez kahkaha attım.

Yüksek sesle.

Herkes bana baktı.

Ama duramadım.

Çünkü artık sinirlerim kopmuştu.

— İstemeden mi oldu?

— Bir kadın istemeden başka bir kadının kocasıyla on ay birlikte olmaz!

Ngọc gözlerini kapattı.

Murat araya girmeye çalıştı.

— Aslı… lütfen sakin ol…

O anda ona öyle bir baktım ki sustu.

İlk kez benden gerçekten korkuyordu.

Yavaşça ayağa kalktım.

Sonra Ngọc’a doğru yürüdüm.

Aramızda sadece birkaç adım kaldığında durdum.

— Kaç aylık?

Ngọc başını eğdi.

— Üç…

Üç ay.

Yani…

Şirketimin bilgilerini satıp bana ihanet ettiği dönemde…

Ben hâlâ bu adama güvenmeye devam ederken…

Onlar birlikte çocuk yapıyordu.

Kalbimde son kalan şey de o anda öldü.

Kayınpederim ağır bir sesle konuştu.

— Murat…

— Söyle bana…

— Bu çocuk senden mi?

Murat gözlerini kapattı.

Sonra yavaşça başını salladı.

Kayınvalidem çığlık atarak ağlamaya başladı.

Ben ise sadece tavana baktım.

İnsan bazen öyle büyük bir yıkım yaşar ki…

Beyniniz kendini korumak için duygularınızı kapatır.

O anda tam olarak bunu yaşıyordum.

Ngọc tekrar konuştu.

— Ben çocuğumu babasız büyütmek istemiyorum.

Babam sinirden ayağa kalktı.

— Yeter artık!

— Senin utanman yok mu?!

Ama Ngọc bu kez geri çekilmedi.

Tam tersine…

İlk kez gözlerimin içine dik dik baktı.

— Ablamın her şeye sahip olması zaten yeterince kolaydı.

O cümleyle birlikte odadaki herkes dondu.

Ben kaşlarımı çattım.

— Ne dedin sen?

Ngọc’un sesi titriyordu ama konuşmaya devam etti.

— Küçüklüğümden beri herkes seni sevdi.

— Güzel olan sendin.

— Başarılı olan sendin.

— Zengin olan sendin.

— Herkes seni örnek gösterdi.

— Bense hep senin gölgende kaldım.

Annem şok içinde:

— Ngọc… ne saçmalıyorsun sen?!

Ama o durmuştu artık.

İçinde yıllardır sakladığı bütün karanlık dışarı çıkıyordu.

— Murat beni sevdi!

— İlk kez biri beni seçti!

O an Murat bile şaşkınlıkla ona baktı.

Çünkü belli ki…

Bu ilişkinin onun düşündüğünden daha hastalıklı bir tarafı vardı.

Ben ise sadece sessizce dinliyordum.

Ngọc gözyaşlarını sildi.

Sonra bana bakıp fısıldadı:

— Ben bir kere olsun senin yerinde olmak istedim.

İşte o anda her şeyi anladım.

Mesele aşk değildi.

Mesele Murat da değildi.

Ngọc benim hayatımı çalmak istemişti.

Benim yerimi.

Benim evimi.

Benim kocamı.

Benim hayatımı.

Ve en korkuncu…

Bunu başarabileceğine gerçekten inanmıştı.

Murat sinirle bağırdı.

— Saçmalama artık!

— Bu iş burada bitecek!

Ngọc bir anda ona döndü.

— Bitecek mi?

Sonra çantasından telefonunu çıkardı.

Ekranı açtı.

Ve bir fotoğraf gösterdi.

Murat’ın yüzündeki renk tamamen çekildi.

Ben telefonu alıp ekrana baktım.

Ve o an…

Dizlerimin bağı çözüldü.

Çünkü fotoğrafta sadece Murat ve Ngọc yoktu.

Fotoğrafta ben de vardım.

Ama ben o karede hiçbir şeyden habersiz gülümsüyordum.

Tarih ise yaklaşık dört ay öncesini gösteriyordu.

Yani…

Benim doğum günüm gecesini.

Fotoğrafın altındaki mesajı okuduğum anda…

Dünyam bir kez daha başıma yıkıldı.

Mesaj Murat’tan gelmişti.

“Biraz daha sabret. Yakında her şey Aslı’nın üzerine kalacak.”

Ellerim buz kesti.

Yavaşça başımı kaldırıp Murat’a baktım.

— “Her şey üzerime kalacak” ne demek?..

Murat bir adım geri çekildi.

İlk kez gerçekten paniğe kapıldı.

Ngọc ise ağlayarak bağırdı:

— Ona gerçeği anlat artık!

— Bana verdiğin sözü söyle!

Ben nefesimi tuttum.

Ve Murat’ın ağzından çıkan cümle…

Hayatım boyunca duyduğum en korkunç şey oldu.

— Başta sadece parasını almak istemiştim…

O anda annem çığlık attı.

Babam Murat’ın üzerine yürüdü.

Kayınpederim koltuğa çöktü.

Ama ben hiçbirini duymuyordum.

Çünkü beynimde sadece tek bir cümle yankılanıyordu:

“Başta sadece parasını almak istemiştim…”

Demek bütün evliliğim…

Baştan beri bir oyundu.

Murat ağlamaya başladı.

— Sonra işler karıştı…

— Ben böyle olsun istemedim…

Ama artık çok geçti.

Ben yavaşça boşanma dilekçesini tekrar elime aldım.

Sonra önüne bıraktım.

Bu kez sesim tamamen sakindi.

— İmzala.

Murat başını salladı.

— Aslı ne olur…

— Seni seviyorum…

Gözlerinin içine baktım.

Ve hayatımda ilk kez…

O adamı hiç tanımıyormuşum gibi hissettim.

— Hayır Murat.

— Sen sadece kendini sevdin.

Sonra kapıya doğru yürüdüm.

Tam çıkacakken durdum.

Arkamı dönmeden son kez konuştum.

— Bu çocuğu doğurup doğurmamak sizin kararınız.

— Ama bundan sonra hiçbiriniz benim hayatımda olmayacaksınız.

Ve o gece…

Arkamda çığlıklar, ağlamalar ve yıkılmış bir aile bırakarak evden çıktım.

Ama henüz bilmiyordum…

Asıl savaş şimdi başlayacaktı.