Fısıltılar, Deniz’in adı henüz okunmadan önce başlamıştı. Podyuma doğru yürürken insanlar açıktan bakıyor, arkamdaki sıralardan biri birkaç kişinin duyabileceği kadar yüksek sesle, “Bu çocuğun derdi ne?” diye sormuştu.

Birkaç kişi güldü. Bütün vücudumun kasıldığını hissettim.

Ancak Deniz onlara doğru bir kez bile bakmadı. Sadece müdürün elini sıktı, diplomasını aldı ve altı yüz kişinin şaşkın bakışları altında o canlı kırmızı elbiseyle öylece durdu.

İki hafta önce, bunu tam olarak nasıl yapacağını bana anlatmıştı.

Mutfakta saat gece ikiyi geçiyordu. İkimiz de uykusuzduk. Elbiseyi bana gösterdiğinde başımı hemen sallamıştım.

“Lütfen bunu yapma, oğlum.”

Sakin bir sesle yüzüme baktı: “Anne, bunu yapmak zorundayım.”

“Sana çok zalim davranacaklar.”

“Biliyorum.”

“Herkes videoya çekecek, her yerde paylaşacaklar.”

“Biliyorum.”

Masanın üzerinden uzanıp elini tuttum. “O zaman neden bu acıyı kendine çektiriyorsun?”

Deniz gözlerini masadaki kırmızı kumaşa indirdi ve sessizce fısıldadı: “Çünkü bir söz verdim.”

O sözü unutturması için ona yalvarmak istiyordum. Oğlumu tüm bir salonun alay konusu olmaktan korumak istiyordum. Ama Deniz fikrini değiştirmeyi reddetti.