Kayınvalidem Leman Hanım, üç yıllık evliliğimiz boyunca finansal hayatımıza müdahale etmeyi alışkanlık haline getirmişti. Ancak o gece çizgiyi bu kadar aşabileceğini hiç tahmin etmemiştim. Ortak birikim hesabımızın şifresini değiştirdiğim için evimizi bastı. Eşim Kaan ise kardeşleriyle birlikte Sapanca’da balık avındaydı.

Leman Hanım hesabın yetkisini talep etti. “O aile parası!” diye bağırdı. “O benim kendi maaşım ve şirket birikimi,” dediğimde gözlerindeki öfke kontrolden çıktı. Çıkan arbedede ciddi şekilde hırpalandım ve sakatlandım. İş bittiğinde bana soğukkanlılıkla bakıp, “Bunu yapmaya beni sen zorladın,” diyerek arabamın anahtarlarını aldı ve beni hastaneye götürdü.

Acil serviste hemşireye merdivenden düştüğümü söyledi. Ancak doktorla yalnız kaldığımda gerçeği anlattım. Yaşadıklarımı, adli tıp raporlarını ve tıbbi kayıtları resmi olarak belgeletip birer kopyasını aldım.

Gecenin yarısında Kaan’dan mesaj geldi: “Annem kavga ettiğinizi söyledi. Meseleyi büyütme, git ve ondan özür dile. O sadece saygısızlığa tahammül edemiyor.”

O an Kaan’ın benim iyi olup olmadığımı bile sormadığını, çoktan tarafını seçtiğini anladım. Telefonuma tek bir cümle yazdım: “Peki. Kendi yöntemimle halledeceğim.”

Kaan ve annesinin unuttuğu çok önemli bir detay vardı. Ben Kaan’la evlenmeden önce adli muhasebe uzmanı olarak çalışıyordum. Şirketin tüm finansal altyapısını, faturalarını ve vergi kayıtlarını ben kurmuştum.