Masa Başındaki Sır: Milyarlık Anlaşmadan Yeni Bir Hayata

DOLAR

Alış: 48.19

Satış: 48.39

EURO

Alış: 56.01

Satış: 56.24

GBP

Alış: 65.11

Satış: 65.59

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 6.09.2026

Masa Başındaki Sır: Milyarlık Anlaşmadan Yeni Bir Hayata

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: İstanbul Maslak’taki devasa bir gökdelenin en üst katında, kariyerimin en büyük projesine imza atmak üzere yönetim kurulu masasının başında oturuyordum. Sahibi olduğum inşaat şirketi, yaklaşık bir milyar liralık ticari bir sözleşmeyi tamamlamak üzereydi. Karşımda sekiz yatırımcı, iki kıdemli avukat ve yıllardır birlikte çalıştığım iş ortağım Demir duruyordu. Normalde böylesine kritik toplantılarda asla telefonuma bakmazdım. Ancak o sabah, içimden gelen sebepsiz bir hisle üçüncü çalışta telefonu açtım. Telefondaki ses, “Selim Bey, ben Ankara Hacettepe Üniversitesi Hastanesi’nden Dr. İnci,” dedi. Duru ve ciddi bir tonla ekledi: “Oğlunuz bu sabah prematüre olarak dünyaya geldi.” Birkaç saniye boyunca doktorun yanlış numarayı aradığını düşündüm. Masadaki cilalı ahşap yüzeye boş gözlerle bakakaldım. “Anlamadım,” dedim sesim titreyerek. “Neyim?” “Oğlunuz efendim. Annesi Leyla Yalçın.” O an salondaki bütün mülkiyetler, milyarlık rakamlar ve klasörler zihnimde silinip gitti. Leyla benim altı ay önce olaylı bir şekilde boşandığım eski eşimdi. “Leyla iyi mi?” diye sordum, altımdaki dev anlaşmayı tamamen unutarak.

: “Hamileliğinin son döneminde ciddi komplikasyonlar gelişti, bu yüzden bebeği 32. haftada almak zorunda kaldık,” dedi Dr. İnci. “Leyla Hanım’ın durumu şu an stabil, ancak hem kendisinin hem de bebeğin yoğun bakımda yakın takibe ihtiyacı var.” Ayağa öyle hızlı kalktım ki deri koltuğum arkamdaki cama çarptı. “Peki beni neden arıyorsunuz?” Telefondaki kısa sessizliğin ardından doktor o cümleyi söyledi: “Çünkü Leyla Hanım resmi evraklara biyolojik baba olarak sizin adınızı yazdı.” 43 yaşındaydım ve Türkiye’nin en büyük inşaat firmalarından birini tırnaklarımla kazıyarak kurmuştum. İş dünyasında beni her zaman disiplinli, soğukkanlı ve sarsılmaz biri olarak tanımlarlardı. Fakat o sabah bu sıfatların ne kadar kof ve soğuk olduğunu anladım. Zihnim birden altı ay öncesine, boşanma protokolümüzden hemen önceki o fırtınalı kış gecesine gitti. Yoğun kar yağışı sebebiyle tüm uçuşlar iptal olmuş, Leyla kalan eşyalarını almak için Maslak’taki daireme gelmişti. Fırtına yüzünden dışarı çıkamayınca yıllar sonra ilk kez kavga etmeden oturup bir şeyler atıştırmış, evliliğimizin ilk güzel yıllarını anmıştık. Aramızdaki o devasa mesafe tek bir geceliğine yok olmuştu. Ancak ertesi sabah şantiyede çıkan acil bir kriz yüzünden o uyanmadan çıkmak zorunda kalmış, geride hiçbir not bırakmamıştım. Gözlerimi kapatıp hızlıca bir hesap yaptım. Karnıma derin bir ağrı saplandı. “Ağırlığı ne kadar?” diye sordum. “1 kilo 900 gram. Şu an yenidoğan yoğun bakım ünitesinde solunum desteği alıyor. Çok küçük ama güçlü bir bebek.” Anlaşma dosyasını kapatıp kalemimi cebime koydum. İş ortağım Demir dehşet içinde bana bakıyordu. “Selim, ne yapıyorsun sen? Aşağıda onlarca yatırımcı seni bekliyor!” Kabanımı üzerime geçirirken Demir’in gözlerinin içine baktım: “Oğlum doğdu,” dedim ve kapıdan çıkıp gittim. Ankara’ya doğru direksiyon sallarken zihnim tamamen pişmanlıklarla doluydu. Hastaneye vardığımda Dr. İnci beni karşıladı. “Leyla Hanım’ın odasına girmeden önce bilmeniz gereken bir şey var,” dedi. “Bu riskli hamileliği neredeyse tek başına geçirdi. Aranızdaki kişisel meseleleri o kapının dışında bırakın.” “Hamile olduğundan haberim yoktu,” diyebildim kısık bir sesle. Doktor yüzüme bakıp acı gerçeği fısıldadı: “Leyla Hanım’ın söylediğine göre, size ulaşmak için defalarca denemiş.” 417 numaralı odanın kapısını açıp içeri girdiğimde Leyla’yı yatakta çok bitkin ve solgun buldum. O canlı, enerjik kadından eser yoktu. Beni karşısında görünce gözleri şaşkınlıkla açıldı. “Gerçekten geldin…” diye fısıldadı. “Hastaneden aradılar,” dedim yatağın yanına yaklaşarak. “Beni baba olarak yazdırmışsın.” Gözlerinden yaşlar süzülürken, “Çünkü onun babası sensin Selim,” dedi. Yanındaki sandalyeye oturdum ve içimi kemiren o soruyu sordum: “Neden bana daha önce haber vermedin?”Leyla gözyaşlarını silerek bana baktı. “Selim, sana defalarca söylemeye çalıştım,” dedi. “Nasıl yani?” dedim şaşkınlıkla. Leyla derin bir nefes aldı: “Şirketteki özel hattını defalarca aradım, e-postalar gönderdim. Hiçbirine dönülmeyince iki kez Maslak’taki holding binasına geldim. İlk geldiğimde hamilelik testini yeni almıştım. İkincisinde ise 12 haftalıktı ve ultrason fotoğrafı çantamdaydı. Ama güvenlik ve resepsiyon beni asansörlere bile yaklaştırmadı.” Boğazım düğümlendi. Leyla devam etti: “Resepsiyondakiler, senin kesin talimatın olduğunu, boşanma sürecinde hiçbir özel ziyaretçinin yukarı alınmayacağını söylediler. Avukatını aradığımda ise her şeyin resmi kanallardan yürümesi gerektiğini belirtip beni başından savdı.” Ağır bir suçluluk dalgası bütün bedenimi kapladı. Boşanma döneminde hırsımdan asistanım Tuğba’ya bana eski eşimle ilgili hiçbir çağrı veya ziyaret getirmemesi yönünde sert talimatlar vermiştim. Leyla gözlerimin içine baktı: “Yüzüme kapanan o kadar kapıdan sonra, beni artık hayatında hiç istemediğine ikna olmaktan başka ne yapabilirdim Selim?” Cevap veremedim. Kendi ellerimle ördüğüm o kurumsal duvarlar, öz evladımın varlığından beni mahrum bırakmıştı. Biraz sonra hemşire içeri girip bebeği görebileceğimi söyledi. Yoğun bakım ünitesindeki kuvözün yanına gittiğimde kalbim duracak gibi oldu. Minicik bedeni, başında küçücük bir bere ve burnunda hortumlarla orada yatıyordu. Yıllarca dev şantiyelerde fırtınalara meydan okuyan ben, o minik plasik kutunun karşısında tir tir titriyordum. Parmağımı kuvözün deliğinden içeri uzattım. O minicik el, parmağımı inanılmaz bir güçle kavradı. Gözyaşlarımı tutamayarak fısıldadım: “Merhaba küçük adam… Babanın buraya gelmesi biraz uzun sürdü, çok özür dilerim.” O akşam Leyla’yı tekerlekli sandalyeyle kuvözün yanına getirdiler. Bebeğimize bakarken, “Ona henüz bir isim koymadım,” dedi. “Aklımda bir isim var,” dedim yumuşak bir sesle. “Seni büyüten, dürüstlüğüyle bilinen rahmetli dedenin adını verelim mi? Çınar…” Leyla’nın yüzünde aylardır ilk kez gerçek bir tebessüm belirdi: “Çınar Selim… Çok güzel.” O sırada telefonum çaldı. Asistanım Tuğba’dan gelen mesajları görünce telefonun ayarlarından engellenen numaralar klasörüne girdim. Leyla’nın defalarca aradığını ve otomatik olarak silinenler kutusuna düşen üç sesli mesajını gördüm. Koridora çıkıp ilk mesajı dinledim. Leyla’nın çaresiz sesi yankılandı: “Selim, ben Leyla… Şirketteki telefonlarımı açmıyorsun ama ben mal mülk kavgası için aramıyorum. Hamileyim Selim… Lütfen bunu öğrendiğinde beni ara.” O ses kaydı, gururuma yenilip kurduğum yalan dünyayı darmadağın etti. Ertesi sabah asistanım Tuğba’yı ilk uçakla Ankara’ya çağırttım. Hastanenin toplantı odasında ses kayıtlarını ona dinlettim. Tuğba dökülen gözyaşlarıyla, “Selim Bey, yemin ederim sizin işinize odaklanmanızı sağlamak istiyordum, hamile olduğunu bilmiyordum,” diye savundu kendini. “O benim çocuğumu taşıyordu Tuğba. İşine bugün itibarıyla son verildi,” dedim sakince. İş ortağım Demir de Ankara’ya geldi. “Selim, resmi belgelere imza atmadan önce bir soybağı testi mi yaptırsak?” diyecek oldu. Kuvözdeki Çınar’a bakıp kestirip attım: “O benim oğlum Demir. Şirketi nasıl yönetirseniz yönetin, ben artık buradayım.” Küçük Çınar yoğun bakımda 18 uzun gün kaldı. O 18 gün boyunca bir an olsun yanından ayrılmadım. Süt şişesini ısıtmayı, minik bedenini incitmeden tutmayı öğrendim. Maslak’taki milyarlık anlaşma ben olmadan da imzalandı; dünya bensiz de dönmeye devam etti ama ben ilk kez gerçek bir dünyanın parçası olduğumu hissettim. Çınar taburcu olduğunda İstanbul’daki lüks rezidans dairemi satıp temelli olarak Ankara’ya taşındım. Leyla ile hemen sihirli bir şekilde eski karı-koca hayatımıza dönmedik; geçmişin yaralarını sarmak zaman alıyordu. Ancak artık birbirimize karşı dürüsttük. Aylar geçti, Çınar şimdi evde neşeyle emekleyen sağlıklı bir bebek. Bazı akşamlar birlikte yemek yiyor, zor gecelerde nöbetleşe uykusuz kalıyoruz. Leyla bazen bana bakıp ne düşündüğümü sorduğunda hep aynı cevabı veriyorum: “Saçma gururum yüzünden hayatımın en güzel ihtimalini az kalsın nasıl yok edeceğimi düşünüyorum.” Telefonumdaki o silinen ses kaydını hâlâ saklıyorum. Kendimi cezalandırmak için değil; kibirin insanı nasıl kör edebileceğini ve hayatın gerçek servetinin aile olduğunu bana her gün hatırlatması için.

Haberin Devamı

Masa Başındaki Sır: Milyarlık Anlaşmadan Yeni Bir Hayata

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

Annem, sekiz yıl boyunca kardeşim İvan’ın mezarı başında ağladı.