Bursa’da kalabalık bir süpermarketin kasasında, önümde tıklım tıklım dolu üç alışveriş arabası duruyordu. Kızım Selin; damadım Cengiz’in şirket yöneticilerine vereceği ziyafet için en pahalı etleri, ithal peynirleri ve lüks tatlıları doldurmuştu. Benim tek aldığım şey ise mütevazı bir papatya çayıydı.

Genç kasiyer son ürünü de okutup toplam tutarı söylediğinde dizlerimin bağı çözüldü: “Toplam otuz sekiz bin lira efendim.”

Benim aylık emekli maaşım ise sadece on beş bin liraydı.

Eğilip kızımın kulağına fısıldadım: “Selin, bunu ödeyemem. Yarın tansiyon ve kalp ilaçlarımı almak için paraya ihtiyacım var.”

Selin telefonundan kafasını bile kaldırmadan yüksek sesle çıkıştı: “Yine mi ilaç muhabbeti yapıyorsun anne?”

Damadım Cengiz araya girip alçak ama sert bir fısıltıyla üzerime yürüdü: “Bize sığınıyorsun, çorbanı içiyorsun, sıcak çatımız altındasın Meliha Hanım. Herkesin içinde şu zavallı dramı çıkarmayı kes de öde!”

O söz kalbime bir bıçak gibi saplandı. Çünkü o oturdukları ev, benim kırk yıllık emeğimle yükselmişti.