Yetmiş bir yaşımdaydı. Eşim vefat ettikten sonra tek oğlum Emre ile gelinim Zeynep, artık yaşlandığımı ve kendi kararlarımı veremeyeceğimi iddia ederek beni mahkemeye verdi. Amaçları beni korumak değildi; yıllarca emek vererek kurduğumuz evi, birikimlerimi ve tüm mal varlığımı kendi kontrollerine geçirmekti.

Mahkeme salonuna girdiğim an Emre ile Zeynep alaycı bakışlarla gülümsedi. Emre, herkesin duyabileceği kadar yüksek sesle, “Artık ona hiçbir şey kalmayacak.” dedi. Onların gözünde ben; yalnız, güçsüz ve ne yaptığını bilmeyen yaşlı bir kadındım.

Sade bir lacivert pardösüyle, avukatsız ve yalnız gelmiştim. Bu görüntü onların özgüvenini daha da artırmıştı. Oysa bilmedikleri tek bir gerçek vardı.

Yıllar boyunca mali inceleme uzmanı olarak görev yapmış, büyük dolandırıcılık dosyalarını ortaya çıkarmış ve yaşlı vatandaşların mal varlıklarını koruyan saygın bir danışmanlık şirketi kurmuştum. Hayatım boyunca sahte belgeleri, usulsüz işlemleri ve mali suçları araştırmıştım. Kendi oğlumun hazırladığı oyunu anlamamam mümkün değildi.