Annemin yüzünde sahte bir tebessümle benden bir şeyler çalabileceğini ilk kez anladığımda, bir elinde doğum günü pastam, diğer elinde ise yeni SUV arabamın anahtarları vardı.

Yirmi dört yaşıma yeni basmışım. Dedem Hulusi Bey, Bursa Mudanya’daki evinin önüne kırmızı kurdeleli beyaz bir araba çekerek bana hayatımın sürprizini yapmıştı. “On altı yaşından beri çalışıyorsun, okulunu kimseye yük olmadan bitirdin. Güvenilir bir aracı hak ediyorsun,” diyerek anahtarı elime tutuşturmuştu. Hayatımda ilk kez birinin beni gerçekten takdir ettiğini hissedip ağlamıştım.

Kız kardeşim Aslı ise her zaman ailenin göz bebeğiydi. Güzeldi, ilgi odağıydı. Ben ise her zaman idare eden, faturaları ödeyen, arka planda kalan güvenilir evlattım. Ve güvenilir olmak, nedense her zaman daha azına ihtiyaç duymam gerektiği anlamına geliyordu.

Ertesi sabah işe gitmek için anahtarı aradığımda yerinde yoktu. Annem Sevim Hanım kahvesini yudumlarken gayet rahat bir tavırla, “Aslı arabayı aldı, önemli bir iş görüşmesi var. Sen taksiyle git,” dedi. Dedemin benim için aldığı arabayı Aslı kendi imajı için kullanıyor, ben ise çalıştığım işe gitmek için taksi parası ödüyordum. Aslı akşam arabayı getirip “Güzel arabaymış,” diyerek anahtarı tezgâha fırlattı. Sosyal medyada araba önünde poz verip “YENİ OYUNCAĞIM, ÇALIŞAN KAZANIR” yazmıştı.