-
- Clearwater’daki bir plajın altın kumlarında güneşin tadını çıkarıyor, kuzenlerimle hak ettiğim bir tatilin keyfini sürüyordum ki telefonum plaj havlumun üzerinde durmadan titremeye başladı. Bütün sabahı gülerek, absürt tatil fotoğrafları çekerek ve tasasız çocuklar gibi davranarak geçirmiştik, bu yüzden tek bir mesajın gerçekliğimi tamamen alt üst edeceğini hiç hayal etmemiştim. Bildirim babamın ablası, Josephine Teyze’den geldi. “Hemen eve dönüş uçağına bin ve anne babana geleceğini söyleme.” Ekranı şaşkınlıkla izledikten sonra, “Bu da ne oldu?” diye yazdım. Sonsuzluk gibi gelen bir sessizliğin ardından, “Bunu mesajla açıklayamam ama biletiniz gişede sizi bekliyor, lütfen pasaportunuzu kullanın ve şimdi gidin Evelyn,” diye yanıtladı. Teyze Josephine “lütfen” kelimesini neredeyse hiç kullanmazdı, bu yüzden içgüdüsel olarak bir şeylerin çok yanlış olduğunu anladım. Güneş batmaya başladığında, ıslak mayom hâlâ el çantamda, Boise’ye giden bir uçağa çoktan binmiştim. Uçağa binmeden önce birkaç kez ailemi aramayı düşündüm, ancak Josephine’in acil uyarısı beni durumun ciddiyetini tam olarak anlayana kadar sessiz kalmaya ikna etti. Sonunda indiğimde, teyzemin bagaj teslim alma alanının yakınında sabırsızlıkla beklediğini görmeyi bekliyordum. Bunun yerine, iki sert bakışlı müfettiş, üzerinde adımın açıkça yazılı olduğu bir tabela tutan zarif, yaşlı bir kadının yanında duruyordu. Kendisini Katherine Gable olarak tanıttıktan sonra, “Ben bir avukatım ve bunlar da Dedektif Wyatt Stone ve Dedektif Felix Vance” dedi. Onlara doğru işaret ettikten sonra, “Tamamen özel bir yerde konuşmamız gerekiyor,” diye ekledi. “Bu annem ve babamla ilgili mi?” diye sorarken midemde ağır bir düğüm oluştu. Katherine, “Evet, öyle,” diye yanıtlamadan önce sadece kısa bir an tereddüt etti. Yüzündeki kasvetli ifade, gerçeğin hayal edebileceğimden çok daha kötü olacağı konusunda beni uyardı. Havaalanındaki küçük, dar bir konferans salonunda Wyatt, eski fotoğraflar, banka hesap özetleri, doğum belgeleri ve sararmış bir gazete kupürüyle dolu kalın bir dosyayı açtı. Katherine ellerini masanın üzerinde düzgünce kavuşturdu ve sessizce, “Evelyn, seni büyüten kişiler, Henry ve Beatrice Caldwell, senin biyolojik anne baban değiller,” dedi. Zihnim bu sözleri kesinlikle kabul etmeyi reddetti ve istemsizce keskin bir kahkaha attım.
-
- Wyatt, gazete makalesini masanın üzerinden kaydırdı; kalın harflerle yazılmış manşet şöyleydi: YEREL ÇİFT OTOYOLDA ÇARPIŞMADA ÖLDÜ, BEBEK KIZLARI ENKAZDAN KAYIP. Ürkütücü başlığın altında, yüzü hiç şüphesiz benimkine benzeyen bir bebeğin fotoğrafı vardı. Katherine nazik bir ses tonuyla sözlerine devam etti: “Doğum adınız Hazel Montgomery ve gerçek anne babanız Thomas ve Clara Montgomery’di; ne yazık ki Helena dışında bir trafik kazasında hayatlarını kaybettiler.” “Kazanın hemen ardından enkazda kayıp olduğunuz bildirildi.” O yıkıcı sözleri daha idrak edemeden, Felix önüme yıllar öncesine ait, babamın tertemiz polis üniformasıyla paramparça olmuş aracın yanında durduğu bir fotoğraf daha koydu. Fotoğraftan soruşturma görevlilerine baktım ve fısıldayarak, “Bu benim babam mı?” diye sordum. Katherine usulca, “Olay yerinde sizi bulduğunu hiç bildirmedi,” diye yanıtladı. Bacaklarım aniden beni taşıyamadı ve kendimi yakalamaya bile fırs bulamadan, geçmişimle ilgili tüm inançlarım paramparça olurken soğuk zemine yığıldım. Bölüm 2: Gömdükleri Gerçek Katherine, gizli gerçeği nasıl ortaya çıkardıklarını tam olarak açıklamadan önce bana toparlanmam için bolca zaman verdi. Biyolojik büyükanne ve büyükbabamın vefatından sonra rutin bir miras incelemesi olarak başlayan süreç, on yıllar öncesine ait kayıtlarda tuhaf tutarsızlıkları ortaya çıkardı ve bu da araştırmacıların, herkesin yirmi yıldan fazla bir süre önce çözüldüğüne inandığı davayı yeniden açmasına yol açtı. Wyatt, masanın üzerine çeşitli belgeleri dikkatlice yerleştirdikten sonra, sırayla resmi polis raporlarını işaret etti. İlk soruşturmaya göre, Polis Memuru Henry Caldwell kaza yerine ilk ulaşanlar arasındaydı, ancak resmi raporunda kayıp bebeğin bulunduğundan hiç bahsedilmedi. Resmi evraklara bakarken nefes almakta zorlandım. “Yani babam beni buldu mu diyorsunuz?” Wyatt yavaşça başını salladı ve “Bunu yaptığına tamamen ikna olduk” diye yanıtladı. Katherine sessizce sözlerine devam etti: “Hayatta kaldığınızı yetkililere bildirmek yerine, sizi eve götürdü.” Ona inanmaz bir şekilde baktım ve “Bu kesinlikle imkansız,” dedim. “Keşke öyle olsaydı,” diye karşılık verdi. Felix bana doğru okul kayıtlarını, eski tıbbi dosyaları ve yasal olarak henüz tamamlanmamış evlat edinme belgelerini içeren başka bir evrak uzattı. “Yasal bir evlat edinme söz konusu bile olmadı,” diye açıkladı, “çünkü kayıp olarak bildirildiniz ve kimliğiniz sizi çalan adam tarafından değiştirildi.”Bu keşiften sonra çocukluğuma dair her anı birdenbire farklı ve lekelenmiş hissettirdi. Anne ve babam erken doğumum hakkında konuşmayı her zaman reddettiler, ilk yılıma ait bebek fotoğraflarımı göstermekten kaçındılar ve aile geçmişimiz hakkında soru sormaya cesaret eden herkese karşı garip bir şekilde savunmaya geçtiler. Bu garip davranışları her zaman hiç düşünmeden kabul etmiştim. Artık her bir anı, varlığından hiç haberdar olmadığım karanlık bir bulmacanın eksik bir parçası gibi geliyordu. Katherine’e baktım ve “Josephine teyze bunların hepsini biliyor mu?” diye sordum. Katherine, “Uzun yıllardır bir şeylerin ters gittiğinden şüpheleniyordu,” diye yanıtladı, “ancak suçlayıcı belgeleri babanızın yakın zamanda geçirdiği tıbbi değerlendirmeden sonra buldu ve kendisiyle yüzleşmeden önce bizimle iletişime geçti.” Hayatımı düşünürken gözlerimi tekrar ağır dosyaya indirdim. “Demek ki tüm hayatım bir yalan üzerine kurulmuş,” diye fısıldadım. “Evet, öyle,” diye tamamladı Katherine nazikçe. Sözler yakıcıydı çünkü inkar edilemezdiler. Birkaç saniye süren ağır bir sessizliğin ardından Wyatt başka bir zarf açtı ve önüme solmuş bir aile fotoğrafı koydu. Gülümseyen genç bir çift, sarı bir battaniyeye sarılı bir bebeği kucaklarında tutarak güzel bir gölün kenarında duruyordu. “Bunlar senin biyolojik anne baban,” dedi. Titreyen ellerimle resmi aldım ve fısıldadım, “Çok mutlu görünüyorlar.” “Öyleydiler,” diye yanıtladı Felix sessizce. “Onları tanıyan herkes onları harika bir aile olarak tanımlıyordu.” Yüzlerine bakmaktan kendimi alamıyordum, bu ana kadar varlığından haberdar olmadığım benliğimin parçalarını arıyordum. Hayatımda ilk kez bana gülümsememi, gözlerimi ve gerçek ismimi veren insanlara bakıyordum. Sonra, yüksek sesle söylemeye çok korktuğum soruyu sordum. “Annemle babam gerçeği bildiğimi biliyorlar mı?” Katherine yavaşça başını salladı ve “Hayır, hâlâ pazar günü seyahatinizden eve döneceğinize inanıyorlar,” diye yanıtladı. Çantamın içinde duran dönüş biletine baktım, sonra tekrar gözlerine baktım. “Şimdi ne olacak?” Katherine dosyayı kesin bir sesle kapattı. “Şimdi tüm cevapları gerçekten isteyip istemediğinize karar vermelisiniz.” Derin bir nefes alıp kendimi toparladıktan sonra, “Evet,” diye yanıtladım. Bölüm 3: Sonunda Eve Döndüm Ertesi sabah Boise’ye geri uçtum, ancak doğrudan büyüdüğüm eve gitmedim. Bunun yerine, Katherine, Wyatt ve Felix ile saatlerce vakit geçirerek topladıkları her bir belgeyi inceledim, böylece hayatımı çalan insanlarla nihayet yüzleşmeden önce tam olarak ne olduğunu anlayabildim. Öğleden sonra geç saatlerde, nihayet hayatım boyunca tanıdığım tek evin önüne arabamı park ettim. Ev, tıpkı eskisi gibi görünüyordu; aynı soyulmuş mavi panjurlar, aynı bakımsız çiçek tarhları ve anne babamın üniversiteye veya işe giderken her seferinde el sallayarak veda ettiği aynı ahşap veranda. Annem ben kapıyı çalmaya fırsat bulamadan ön kapıyı açtı. “Evelyn? Beklediğimizden çok daha erken eve geldin.” Dünyada hiçbir şey değişmemiş gibi bana gülümsedi. Ona sessizce baktım ve sordum: “Beni tam olarak nerede buldunuz?” O sıcak gülümseme yüzünden anında kayboldu. Babam birkaç saniye sonra elinde dumanı tüten bir kahve fincanıyla koridora girdi. Yüzümü görür görmez, olduğu yerde donup kaldı. “Burada neler oldu böyle?” diye sordu. Çantamdan eski gazete kupürünü çıkardım ve giriş masasına koydum. “Her şeyi biliyorum,” dedim.