Her cumartesi sabahı Murat, elindeki çim biçme makinesiyle karşı komşusu Meral Teyze’nin bahçesine geçerdi. Bu artık yıllardır değişmeyen bir gelenekti. Ancak Meral Teyze’nin vefatından sonraki ilk cumartesi, bahçe sessizdi. Salıncak boş duruyor, mutfak penceresinden çaydanlık sesi yükselmiyor, kapıda onu bekleyen güler yüzlü komşusu görünmüyordu. O an Murat, artık biçilecek çimlerden çok daha büyük bir boşlukla karşı karşıya olduğunu hissetti.

Sekiz yıl önce yetmiş dört yaşındaki Meral Teyze, eşi Hasan Amca’yı kaybettikten kısa süre sonra mahalleye taşınmıştı. Yanında birkaç koli, eski bir bavul ve eşinin çerçeveli fotoğrafı vardı. İlk zamanlarda Murat onu yalnızca bahçesinde çiçek yetiştiren, herkese gülümseyen yaşlı bir kadın olarak tanıyordu. Ancak zaman geçtikçe Meral Teyze’nin aslında yalnızlığını sohbetlerle gizlemeye çalıştığını fark etti.

Bir cumartesi sabahı Meral Teyze’nin eski çim biçme makinesi sürekli bozulunca Murat yardım teklif etti. Yaşlı kadın önce nazikçe reddetse de makine tamamen durunca kabul etmek zorunda kaldı. İş bittikten sonra ücret vermek istedi ancak Murat para almayı reddetti. Bunun üzerine Meral Teyze onu verandaya davet etti, demli çay ikram etti ve ev yapımı elmalı turta sundu. Saatler süren sohbet sırasında eşi Hasan Amca’dan, birlikte geçirdikleri uzun evlilikten ve küçük anılarından bahsetti.

O günden sonra bu buluşmalar gelenek hâline geldi. Her cumartesi Murat çimleri biçiyor, ardından verandada çay içilip turta yeniyordu. Zamanla çimleri biçmek bahaneye dönüştü; asıl önemli olan birlikte geçirilen zamandı.