Bir sabah aynaya baktığında yüzündeki morlukları kapatacak makyaj malzemelerini eline alan Aylin Demir, artık korkuyla yaşamaktan yorulduğunu anladı. Kocası Murat Demir, önceki gece sırf annesinin isteğine karşı çıktığı için onu acımasızca dövmüş, ardından hiçbir şey olmamış gibi işe hazırlanmıştı.

Murat’ın annesi Nermin Demir, uzun zamandır Aylin’in evini satmasını istiyor, onun maaşıyla kendi ev kredilerini ödetmeyi planlıyordu. Üstelik Aylin’in yıllardır sahip olduğu evi de aile malı gibi görüyordu. Aylin buna karşı çıkınca Murat önce tokat atmış, ardından onu şifonyere iterek yere düşürmüş ve tekmelemişti.

Sabah evden çıkmadan önce makyaj çantasını yatağın üzerine fırlattı.

“Öğlen annem gelecek. Morluklarını kapat, gülümse ve banyoda düştüğünü söyle,” dedi.

Aylin ise sadece sessizce, “Bu ev bana ait,” diyebildi.

Murat alaycı bir gülümsemeyle evden ayrıldı.

Kapı kapanır kapanmaz Aylin yatağın altına sakladığı ikinci telefonu çıkardı. Üç ay önce, ilk kez şiddet gördüğünde satın aldığı bu telefonu Murat hiç bilmiyordu.

Aylin sıradan biri değildi. Ankara’da büyük bir kamu kuruluşunda çalışan deneyimli bir adli mali denetçiydi. Sahte belgeleri, para hareketlerini ve dolandırıcılık yöntemlerini yıllardır inceleyen bir uzmandı. Korku onu uzun süre susturmuştu ama sahip olduğu bilgi ve tecrübe hiçbir zaman kaybolmamıştı.

Önce o günkü gazeteyle birlikte bütün yaralarının fotoğrafını çekti. Ardından Murat’ın kapattığını sandığı güvenlik sistemindeki ses kayıtlarını indirdi.

Şifreli klasöründe aylar boyunca topladığı belgeler vardı.

Sahte imzalar…

Kimlik bilgileri kullanılarak çekilen krediler…

Nermin’in evi kendi üzerine geçirmek için yaptığı baskılar…

Murat ile annesinin “Aylin’i dengesiz gösterebilirsek her şeyi alırız.” diye konuştukları mesajlar…

Aylin uzun zamandır doğru zamanı bekliyordu.

O sabah korkmaktan daha ağır gelen tek şey, aynı hayatı yaşamaya devam etmekti.

Beş yıldır konuşmadığı babasını aradı.

Telefona ikinci çalışta emekli hâkim Kemal Demir çıktı.

“Baba… Sana ihtiyacım var.”

Yaklaşık iki saat sonra Kemal Bey, aile hukuku avukatı Ayşe Yılmaz ve özel güvenlik görevlisiyle birlikte eve geldi.

Kızını gördüğü anda yüzündeki morlukları fark etti.

Öfkelendi ama bağırmadı.

Sadece tek bir soru sordu.

“Bunu Murat mı yaptı?”

Aylin başını salladı.

“İlk kez mi?”

Yine sessizce hayır anlamında başını eğdi.

Kemal Bey gözlerini kapattı. O anda konuşan kişi eski hâkim değil, kızını korumaya çalışan bir babaydı.

“Bugüne kadar yanında olamadığım için özür dilerim,” dedi.

“Artık yalnız değilsin.”

Avukat Ayşe kısa sürede bütün delilleri inceledi.