-
- Kayınpederimin sözleri kulaklarımda çınlarken donup kalmıştım. “Ne demek istiyorsunuz?” diye sordum. Yaşlı adam cevap vermek istedi ama ayakta duracak hâli yoktu. Kısa süre sonra Hakan’ın kız kardeşi gelip onu kolundan tuttu. “Babamı mazur görün,” dedi mahcup bir ifadeyle. “Acısıyla fazla içti.” Ama ben artık o cümleyi duymazdan gelemezdim. Cenaze bittikten sonra herkes dağılmaya başladı. Tam arabama binecekken Hakan’ın avukatı yanıma yaklaştı. “Size bırakılması gereken bir emanet var,” dedi. Elime kalın, kahverengi bir zarf verdi. Üzerinde sadece tek bir cümle yazıyordu. “Bunu yalnız kaldığında aç.” Eve gidene kadar zarfı açmaya cesaret edemedim. Oturma odasında tek başıma koltuğa oturduğumda ellerim titriyordu. İçinden bir mektup, banka dekontları ve yıllara yayılmış onlarca resmi belge çıktı. Mektubu açtım. “Hâlâ bana öfkeli olabilirsin,” diye başlıyordu. “Bunu okuduğunda artık hayatta olmayacağım. Sana gerçeği yüz yüze anlatmadığım için bana kızacağını biliyorum. Ama sana söz vermiştim.” Söz mü? Devamını okumaya başladım. Mektuba göre yaklaşık dört yıl önce doktorlar bana erken evre böbrek yetmezliği teşhisi koymuştu. Nakil olmam gerekiyordu. Ben bunu yalnızca ağır bir vitamin eksikliği sanmıştım çünkü Hakan bütün doktor randevularına benimle geliyor, konuşmaları çoğu zaman kendisi yürütüyordu. Gerçekte ise durum çok daha ciddiydi. Uygun donör bulunamazsa birkaç yıl içinde diyalize girmem gerekecekti. Hakan test yaptırmış. Tam uyumlu çıkmış. Hiç düşünmeden böbreğinin birini bana bağışlamıştı. Ameliyatın başarılı geçmesinin ardından doktorlar durumumu kontrol altına almış, bana ise sadece “küçük bir operasyon” geçirdiğim söylenmişti. Bunu okurken gözyaşlarımı tutamadım. Ama hâlâ otel faturalarının açıklaması yoktu. Sayfaları çevirdim. Bir zarf daha vardı. İçinde aynı otelin faturaları ve yanında tedavi merkezine ait kayıtlar bulunuyordu. Meğer otelin karşı sokağında, deneysel böbrek tedavileri uygulayan özel bir klinik varmış. Hakan aylarca gizlice oraya gidiyormuş. Bağış sonrası gelişen sağlık sorunlarını kontrol ettiriyor, enfeksiyon tedavileri görüyor ve işten izin aldığını kimse bilmesin diye otelde kalıyormuş. Doktorlar ağır fiziksel iş yapmamasını söylemişler. Ama bana tek kelime etmemiş. Nedenini mektubun devamında öğrendim. “Sen kendini suçlardın.” “Hastalığını öğrensen tedaviyi reddederdin.” “Benim yüzümden yaşadığını düşünürdün.” “Buna izin veremezdim.” O satırları okudukça boğazımdaki düğüm büyüyordu. Peki bütün o kaybolan paralar? Dekontları tek tek incelemeye başladım. Paraların büyük kısmı benim adıma açılmış gizli bir yatırım hesabına aktarılmıştı. Hesapta biriken para, yıllarca fark etmediğim faizlerle birlikte oldukça büyük bir meblağa ulaşmıştı. Avukatın notunda şu yazıyordu: “Hakan Bey, ileride yalnız kalmanız ihtimaline karşı bu hesabı oluşturdu. Hesabı size sürpriz yapmak istediği için varlığından kimseye söz etmedi.” Şaşkınlık içinde kalmıştım
-
- O hâlde neden bana hiçbir şey söylememişti? Mektubun son sayfasını açtım. “Hayatım boyunca senden tek bir şey sakladım.” “Çünkü doğruyu söyleseydim beni durduracağını biliyordum.” “Otelde başka biriyle değildim.” “Her gidişimde biraz daha güçten düşüyordum.” “Sana hasta hâlimi göstermek istemedim.” “Senin beni hep güçlü hatırlamanı istedim.” Satırların sonunda ise şu cümle vardı: “Beni affetmek zorunda değilsin.” “Ama ne olur çocuklarımızın beni yalancı biri olarak hatırlamasına izin verme.” Mektubu kapatıp saatlerce ağladım. İki yıl boyunca ona öfke duymuş, ihanet ettiğine inanmış, tek bir açıklama yapmamasını bencillik sanmıştım. Oysa sessizliği, beni korumak için verdiği sözün bedeliydi. Ertesi gün doğruca avukatın ofisine gittim. Belgelerin hepsi gerçekti. Hastane kayıtları, ameliyat raporları, banka işlemleri… Hepsi resmi belgelerle doğrulanmıştı. Sonra kayınpederimi ziyaret ettim. Bu kez ayıktı. Beni görünce gözleri doldu. “Annem öğrenmesin diye bana da yemin ettirdi,” dedi. “Ne senin üzülmeni istedi ne de çocukların korkmasını.” “Ben ona defalarca gerçeği söylemesini söyledim.” “Ama sözünden dönmedi.” O gün mezarlığa tek başıma gittim. Elimde beyaz zambaklar vardı. Mezar taşının önünde uzun süre sessizce oturdum. “Keşke bana güvenseydin,” dedim. “Keşke yükünü birlikte taşısaydık.” Rüzgâr hafifçe eserken gözlerim mezar taşındaki adına takıldı. Artık geçmişi değiştiremezdim. Ama çocuklarımıza gerçeği anlatabilirdim. Onlara babalarının hatasız biri olduğunu değil, sevdiklerini korumak uğruna yanlış kararlar veren ama sevgisinden asla vazgeçmeyen bir adam olduğunu anlattım. Çünkü bazen bir evliliği bitiren şey yalan değildir. Bazen insan, sevdiğini korumaya çalışırken gerçeği saklar. Ve bazı gerçekler, onları öğrenecek kişi çok geç kaldığında ortaya çıkar.