Kocam tıp fakültesini bitirdiğinde, hayatımızın en zor yıllarının nihayet geride kaldığına inanıyordum. Sonra, tüm fedakarlıklarımızın karşılığını alacağı gün, elime her şeyi değiştiren bir zarf verdi.
Nathan ve ben ilk tanıştığımızda, ikimiz de sürekli yorgun olmanın başarı anlamına geldiğine inanan birinci sınıf tıp öğrencisiydik.

Anatomi laboratuvarında son eldiven çiftini almaya çalışırken karşılaştık.

“Bunları sen aldın,” dedi.

“Oraya ilk ben vardım.”

“Bu aynı şey değil.”

Güldü ve bir şekilde bu, bizim aramızdaki ilişkinin başlangıcı oldu.

Aynı hafta birlikte ders çalışmaya başladık. Kısa süre sonra, ders aralarında aceleyle yemekler yiyor, kütüphanede geçirdiğimiz geç saatlerden sonra birbirimizi eve bırakıyor ve geleceği sanki hemen önümüzde bekliyormuş gibi konuşuyorduk.

O iç hastalıkları uzmanı olmak istiyordu. Ben acil tıp hayal ediyordum. Nathan düzeni tercih ediyordu. Ben ise ivmeyi seviyordum. O beni dengede tutuyordu ve ben de ne zaman gülmeyi unutsa onu güldürüyordum.

O zamanlar bunun yeterli olduğuna inanıyordum.

Sevgi, sıkı çalışma ve ortak bir gelecek.

Sonra ailesi dağıldı.

Babasının işi battı. Annesinin sağlığı bozuldu. Paraları o kadar çabuk tükendi ki, gerçeküstü geldi. Nathan’ın bir gece dairemin zemininde oturmuş, elinde okul harcı makbuzunu tutarak, sanki ona ihanet etmiş gibi ona bakakaldığını hâlâ hatırlıyorum.

“Sanırım bu kadar,” dedi.

“Öyle değil.”

“Bir yolunu bulacağız.”

Bana bitkin bir bakış attı. “Neyden?”

Korkunun Nathan’a neler yaptığını ilk o zaman anladım. Korku onu içe kapanmaya, parça parça küçülmeye itti; ben ise yanında durup nasıl yardım edeceğimi bilemiyordum.

Bunu daha sonra hatırlamalıydım.

O görüşmeden üç hafta sonra tıp fakültesinden ayrıldım.

Nathan ilk başta bana karşı koydu.