Kocamın doğum günü partisinde üç yaşındaki kızımız, onun en yakın arkadaşının botunu işaret edip neşeyle,

“Babam burada ağlıyor!” dedi.

Başta herkes gibi ben de güldüm.

Ta ki kızım bununla ne demek istediğini ayrıntılarıyla anlatana kadar.

O güne kadar Levent ile neredeyse kusursuz bir evliliğimiz olduğuna inanıyordum.

Sessiz, güvenilir ve her zaman güçlü kalmayı başaran bir adamdı.

Hayat ne kadar zorlaşırsa zorlaşsın, korkusunu ya da üzüntüsünü neredeyse hiç belli etmezdi.

Ama üç yaşındaki kızımız Elif söz konusu olduğunda tamamen değişirdi.

Elif onun dünyasının merkeziydi.

Meraklı, dikkatli ve yetişkinlerin sandığından çok daha fazlasını hatırlayan bir çocuktu.

Levent’in üniversiteden beri en yakın arkadaşı olan Murat, neredeyse ailemizden biri gibiydi.

Bekârdı, sık sık evimize gelir, özellikle pazar sabahları Levent ve Elif’le birlikte parka giderdi.

Ben de o saatlerde biraz daha uyuyabildiğim için buna her zaman sevinirdim.

Levent’in otuzuncu yaş günü için evimizin bahçesinde kalabalık bir mangal daveti düzenledim.

Akrabalarımız ve dostlarımız bahçeyi doldurmuş, çocuklar çimlerde oynarken büyükler sohbet edip yemek yiyordu.

Bir ara Murat sandalyesine yaslandı ve bacak bacak üstüne attı.

Ayağındaki yeni, özel yapım deri botlar hemen dikkat çekiyordu.

Elif oyun oynarken bir anda durdu.

Botlardan birine dikkatle baktı.

Sonra yürüyüp Murat’ın yanına gitti ve parmağıyla botu işaret etti.

“Babam burada ağlıyor!” dedi sevinçle.

Bahçedeki herkes kahkahaya boğuldu.

Ben de gülümseyerek kızımın yanına çömeldim.

“Ne demek istiyorsun tatlım?” diye sordum.

Elif şaşkınlıkla etrafına baktı.

Herkes neden güldüğünü anlamamıştı.

Sonra son derece masum bir ses tonuyla, pazar sabahlarından birinde gördüğü olayı anlatmaya başladı.

“Babam parkta ağladı.”

Murat’ın yüzündeki gülümseme bir anda silindi.

Elif devam etti.

“Murat Amca botunu çıkardı.”

“Babam yüzünü ona koydu.”

“Sonra Murat Amca babama sarıldı.”

“Babam çok ağladı.”

Bahçedeki bütün sesler kesildi.

Kimse tek kelime etmiyordu.

Levent’in yüzü bembeyaz olmuştu.

Murat ise gözlerini yere indirmişti.

Kızımı usulca yanıma çektim.

“O gün başka ne oldu canım?”

“Elimi tuttular.”

“Sonra dondurma yedik.”

“Hepsi bu.”

Elif yeniden arkadaşlarının yanına koştu.

Ardında ise ağır bir sessizlik bıraktı.

Kimse konuşmaya cesaret edemiyordu.

İlk konuşan kişi Levent oldu.