Kocamın akıllı saatini şarjda unuttuğunu fark ettim ve tam o anda ekranda beliren bir mesaj hayatımı altüst etti

DOLAR

Alış: 47.48

Satış: 47.67

EURO

Alış: 54.73

Satış: 54.95

GBP

Alış: 63.74

Satış: 64.21

ANKARA

°C

Diğer İller

ADANA ADIYAMAN AFYON AĞRI AKSARAY AMASYA ANKARA ANTALYA ARDAHAN ARTVİN AYDIN BALIKESİR BARTIN BATMAN BAYBURT BİLECİK BİNGÖL BİTLİS BOLU BURDUR BURSA ÇANAKKALE ÇANKIRI ÇORUM DENİZLİ DİYARBAKIR DÜZCE EDİRNE ELAZIĞ ERZİNCAN ERZURUM ESKİŞEHİR GAZİANTEP GİRESUN GÜMÜŞHANE HAKKARİ HATAY IĞDIR ISPARTA İSTANBUL İZMİR KAHRAMANMARAŞ KARABÜK KARAMAN KARS KASTAMONU KAYSERİ KIRIKKALE KIRKLARELİ KIRŞEHİR KİLİS KOCAELİ KONYA KÜTAHYA MALATYA MANİSA MARDİN MERSİN MUĞLA MUŞ NEVŞEHİR NİĞDE ORDU OSMANİYE RİZE SAKARYA SAMSUN SİİRT SİNOP SİVAS ŞANLIURFA ŞIRNAK TEKİRDAĞ TOKAT TRABZON TUNCELİ UŞAK VAN YALOVA YOZGAT ZONGULDAK

Ana Sayfa Foto Galeri 3.08.2026

Kocamın akıllı saatini şarjda unuttuğunu fark ettim ve tam o anda ekranda beliren bir mesaj hayatımı altüst etti

İleri

Foto Galeri Haberin Devamı

: Cem’in arabasını uzaktan takip ederken ellerim direksiyonda titriyordu. Kendime defalarca “Belki de yanlış anladın.” diyordum. Belki o mesaj işle ilgiliydi. Belki bir arkadaşının yaptığı anlamsız bir şakaydı. İçimdeki umut, aklımdaki şüpheyle mücadele ediyordu. Yaklaşık yirmi dakika sonra şehir merkezinden ayrılıp eski bir mahallenin dar sokaklarına girdi. Ben de birkaç araç geriden onu izlemeye devam ettim. Sonunda küçük, iki katlı bir binanın önünde durdu. Arabasını park edip elinde siyah bir çantayla içeri girdi. Ben de birkaç dakika bekledim. Bina ne bir ofise ne de bir kafeye benziyordu. Kapısında herhangi bir tabela yoktu. Cesaretimi toplayıp yaklaştım. Tam kapının önüne geldiğim sırada içeriden alkış sesleri yükseldi. Kalbim hızlandı. Yavaşça kapıyı araladım. İçeride yaklaşık on beş kişi vardı. Masaların üzerinde renkli kartonlar, balonlar ve çeşitli süslemeler duruyordu. Ben kapıda donup kalınca içeridekiler bana şaşkınlıkla baktılar. O anda Cem de dönüp beni gördü. Yüzündeki ifade önce şaşkınlığa, ardından endişeye dönüştü. “Sen… burada ne yapıyorsun?” diye sordu. Artık kendimi tutamıyordum. “Ben sana aynı soruyu soracağım.” dedim. Salondaki herkes sessizleşmişti. Derin bir nefes aldım. “Akıllı saatine gelen mesajı gördüm.” Cem’in yüzünün rengi değişti. “Dün gece mükemmeldi…” O cümleyi duyunca odadaki yaşlı kadınlardan biri başını iki eli arasına aldı. Cem ise birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedi. Sonunda çantasını yere bıraktı. “Keşke bana sorsaydın.” dedi. “O mesajı gördükten sonra sana nasıl güvenebilirdim?” diye karşılık verdim. Beni yanındaki sandalyeye oturttu. Sonra telefonunu çıkarıp mesajı açtı. Mesajın tamamını gösterdi. Görebildiğim ilk satır gerçekten de “Dün gece mükemmeldi.” yazıyordu. Ama altında devam eden uzun bir metin vardı. “…Sayenizde aylardır ilk kez oğlum rahat uyudu. Gönüllü olarak bize destek olduğunuz için size minnettarız.” Şaşkınlıkla ekrana baktım. Meğer mesaj, Cem’in birkaç aydır gizlice gönüllü olarak destek verdiği ailelerden birinden gelmişti. Ben hâlâ hiçbir şey anlamamıştım. Cem yavaşça anlatmaya başladı. Yaklaşık altı ay önce iş arkadaşlarından biri, maddi durumu yetersiz ailelerin çocuklarına ücretsiz teknoloji eğitimi veren küçük bir dernekten bahsetmişti. Hafta içi işten sonra birkaç saatini burada geçiriyor, çocuklara bilgisayar kullanmayı öğretiyor, eski bilgisayarları tamir ediyor ve ailelere destek oluyormuş. Bana söylememesinin sebebi ise farklıydı. Yaklaşan evlilik yıl dönümümüzde beni buraya getirip birlikte gönüllü olmamızı istiyormuş. Hatta içerideki herkes bunu bildiği için hazırlık yapıyormuş. Masaların üzerindeki süslemeler de bunun içindi. O sırada biraz önce başını eğen yaşlı kadın yanıma geldi. “Mesajı ben attım.” dedi. “Torunum otizmli. Dün akşam ilk kez bilgisayar başında kimseye bağırmadan iki saat geçirdi. Cem Bey aylarca sabırla onunla ilgilendi. Heyecandan sadece ilk cümleyi yazıp göndermişim. Sonra devamını ekledim ama saatinizde sadece ilk kısmı görünmüş olmalı.” Boğazım düğümlendi. Saat ekranında yalnızca ilk satırın görünmesi, zihnimde koca bir ihanet hikâyesi oluşturmuştu

: Gözlerim doldu. Cem’e döndüm. “Özür dilerim.” O ise gülümsedi. “Önemli olan sonunda buraya gelmiş olman.” İçimdeki bütün öfke yerini utanca bırakmıştı. Ben onu takip edip suçüstü yakalayacağımı sanırken, aslında hayat arkadaşımın hiç bilmediğim yönüyle karşılaşmıştım. O gün çocuklarla birlikte saatlerce vakit geçirdim. Kimisi eski bilgisayarları tamir ediyor, kimisi ilk kez klavye kullanmayı öğreniyordu. Hepsinin yüzünde tarifsiz bir mutluluk vardı. Eve dönerken arabada uzun süre konuşmadık. Sessizliği bu kez ben bozdum. “Bir daha aklıma kötü bir şey gelirse önce sana soracağım.” Cem elimi tuttu. “Ben de senden hiçbir şeyi saklamayacağım. Sürpriz yapmak isterken seni üzmüş oldum.” İkimiz de gülümsedik. Aradan aylar geçti. Artık her cumartesi birlikte aynı derneğe gidiyoruz. Çocukların bilgisayar derslerine yardım ediyor, ihtiyaç sahipleri için bağış kampanyaları düzenliyoruz. Bir gün o yaşlı kadın yine yanıma geldi. Elime küçük bir zarf verdi. İçinde torununun çizdiği bir resim vardı. Resimde ben, Cem ve çocuklar el ele tutuşmuş gülümsüyorduk. Arkasına titrek harflerle şu cümleyi yazmıştı: “İyi insanlar birbirine güvenmeyi hiç bırakmaz.” O resmi bugün hâlâ salonumuzun duvarında saklıyoruz. Ne zaman gözüm ona takılsa, o sabah akıllı saatin ekranında gördüğüm dört kelimeyi hatırlıyorum. Bazen gerçek, ilk bakışta gördüğümüz şey değildir. Bir cümle eksik okunduğunda, en sağlam evlilik bile şüpheyle sarsılabilir. Ama insanlar birbirini dinlemeyi seçtiğinde, yanlış anlamalar yerini güvene bırakır. O gün öğrendiğim en büyük ders, bir mesajın yalnızca ilk satırına değil, sevdiğim insanın yıllardır bana gösterdiği karaktere de bakmam gerektiğiydi. Çünkü gerçek sevgi, şüpheyle değil; konuşarak, anlayarak ve birlikte iyilik yaparak güçleniyordu.

Haberin Devamı

Kocamın akıllı saatini şarjda unuttuğunu fark ettim ve tam o anda ekranda beliren bir mesaj hayatımı altüst etti

Benzer Galeriler

İlginizi çekebilir

TOKİ’den yeni müjde