-
- Mektubun altındaki o resmî belgeyi birkaç saniye boyunca açmadan elimde tuttum. İçimde garip bir korku vardı; sanki kâğıdı açarsam hayatımın geri kalanını bir daha eskisi gibi yaşayamayacakmışım gibi hissediyordum. Rauf’un yıllardır yanımda olan bir adam olmasına rağmen, o an ilk kez onun benden sakladığı bir hayatı olduğunu düşündüm. Nihayet belgeyi açtım. Üst kısmında bir avukatlık bürosunun adı, tarih ve Rauf’un imzası vardı. Ama beni asıl sarsan, aşağıdaki bölümde benim adımın yanında yazanlardı. Belge, Rauf’un bakım ihtiyacı artarsa kullanılmak üzere yıllar önce hazırladığı bir mal varlığı ve bakım planına aitti. Evimizin, birikimlerimizin ve emeklilik hesabının nasıl düzenleneceğini ayrıntılarıyla yazmıştı. Fakat son sayfaya geldiğimde nefesim kesildi. Rauf, benim hiçbir zaman kullanmamı istemediğim bir miktar parayı benim adıma ayırmıştı. Belgenin açıklama kısmında, “Eşim hayatı boyunca benim yükümü taşıdı. Bir gün benim için daha fazlasını yapamayacak hale gelirse, onun kendisini suçlamasına izin vermeyin,” yazıyordu. Gözlerim doldu. Demek ki Rauf, benim bugün geldiğim noktayı yıllar önce düşünmüştü. Ama mektup hâlâ bitmemişti. Sayfaları çevirdikçe yazdıkları daha da kişisel hale geliyordu. Evliliğimizin ilk yıllarından, Nehir’in doğduğu günden ve benim onunla geçirdiğim zor zamanlardan söz etmişti. Her satırda benim hatırlamadığım küçük ayrıntıları bile hatırladığını görüyordum. Bir keresinde maaşımızın yetmediği bir ayda kendi istediği bir şeyi almaktan vazgeçtiğimi bile yazmıştı. Son sayfaya geldiğimde ise cümleler beni olduğum yerde dondurdu.
-
- “Sen beni bırakmaktan korkacaksın,” diye yazmıştı. “Ama seni asıl bırakmaktan korkan benim.” Mektubu okurken gözyaşlarım kâğıdın üzerine düşüyordu. Tam o sırada yatağın tarafından bir ses geldi. “Aysel…” Başımı kaldırdım. Rauf uyanmıştı. Elimdeki mektuba baktı. Sonra yüzüme. Bir süre hiçbir şey söylemedi. Sadece beni izledi. “Buldun, değil mi?” dedi sonunda. Sesim titredi. “Ne zamandır bunu biliyordun?” Rauf gözlerini kapattı. “Senin bana kızacağın günden beri.” Yanına oturdum. “Bana neden hiç söylemedin?” Uzun süre sustu. Sonra güçlükle doğrulup yatağın başına yaslandı. “Çünkü bir gün bana bakamayacağından korkmadım,” dedi. “Bir gün kendine bakamayacağından korktum.” Ne diyeceğimi bilemedim. “Ben seni huzurevine göndermiyorum,” diye fısıldadım. “Seni terk etmiyorum.” Rauf gözlerimin içine baktı. “Biliyorum.” İlk kez onun sesinde yıllardır duymadığım bir huzur vardı. O gece uzun süre konuştuk. Bana, hastalığının ilerleyebileceğini öğrendiği dönemden söz etti. Doktorların yıllar önce ona bazı ihtimallerden bahsettiğini, kendisinin ise durumu benden sakladığını anlattı. Beni korkutmak istememişti. Özellikle de emekliliğimizi, Nehir’in geleceğini ve birlikte kurduğumuz hayatı bir anda hastalık kelimesinin etrafında yaşamaya başlamamızı istememişti. Sonra bana belgeyi neden hazırladığını açıkladı. “Bir gün seni özgür bırakmam gerekebilir diye yaptım.” Bu cümle o kadar ağırdı ki, başımı önüme eğdim. Ertesi sabah bakımevini aradım. Rezervasyonu iptal ettim. Ama kararım sadece duygusal değildi. Rauf’un hazırladığı parayla evimizi onun ihtiyaçlarına göre yeniden düzenleyebilecektik. Banyoya tutunma barları taktırabilir, yatağını değiştirebilir, gerektiğinde eve profesyonel destek alabilirdik. Nehir geldiğinde ona her şeyi anlattım. O da babasının mektubunu okudu. Sonunda üçümüz aynı masada oturduk. Yıllardır ilk kez hiçbirimiz “İyiyiz, hallederiz,” demedik. Tam tersine, yardım gerekiyorsa yardım alacağımıza söz verdik. Birkaç hafta içinde evimiz değişmeye başladı. Rauf hâlâ bazı günler yürümekte zorlanıyordu. Ben hâlâ geceleri birkaç kez uyanıyordum. Ama artık bunu tek başıma yapmıyordum. Bir bakıcı haftanın belli günlerinde gelmeye başladı. Nehir haftada birkaç akşam uğradı. Ben ise yıllar sonra ilk kez kuaföre gittim, arkadaşlarımla kahve içtim ve suçluluk duymadan birkaç saat evden uzak kalabildim. Rauf da değişmişti. Bir sabah saçımı tararken kapının önünde beni izledi. “Ne oldu?” diye sordum. Gülümsedi. “Sen geri geldin,” dedi. Ne demek istediğini hemen anlamadım. “Ben zaten buradaydım.” “Hayır,” dedi. “Benim yanımdaydın ama kendinin yanında değildin.” O cümleyi hiç unutmadım. Aylar sonra bir akşam Rauf’la bahçede otururken, komodinin çekmecesindeki o zarf aklıma geldi. Mektubu hâlâ saklıyordum. Belgeyi de. Ama artık onlara başka gözlerle bakıyordum. Bir zamanlar o çekmece bana bir sonun başlangıcı gibi görünmüştü. Oysa aslında Rauf, oraya evliliğimizin bitişini değil, ikimizin birbirimize olan sevgisini korumanın yolunu bırakmıştı. O gece elini tuttum. “Biliyor musun,” dedim, “seni bir yere göndermekten korktuğumu sanıyordum.” Rauf başını bana çevirdi. “Meğer senden vazgeçmekten değil, kendimden vazgeçmekten korkuyormuşum.” Elimi sıktı. “İşte ben de yıllar önce bunu fark ettim.” Gülümsedik. Ve o an anladım ki sevgi, bir insanın her yükünü sonsuza kadar tek başına taşımak değildi. Bazen gerçek sevgi, sevdiğin insanın daha iyi bakılabilmesi için yardım istemeyi kabul etmekti. Bazen yanında kalmak, her şeyi kendi ellerinle yapmak anlamına gelmiyordu. Ve bazen bir insanın sana bırakabileceği en büyük miras para, ev ya da bir belge değil; yorulduğunda kendini suçlamaman için önceden bırakılmış bir cümleydi. Rauf birkaç ay sonra daha da güçsüzleşti. Ama artık korkmuyorduk. Çünkü ikimiz de biliyorduk ki bazı hayatlar bir günde değişmez. Bazı vedalar da bir kapının kapanmasıyla başlamaz. Ve benim komodinin çekmecesinde bulduğum o eski zarf, bana hayatım boyunca taşıdığım en önemli gerçeği öğretmişti: Sevdiğin bir insanı bırakmamak, her şeyi tek başına yapmak değil; gerektiğinde onun elini bırakmadan yardım kabul etmektir.