Ertesi gün kayınpederim o cümlemden sonra uzun süre yüzüme baktı. Yanındaki avukat ise dosyaya uzanmak istedi ama elimi üzerine koyarak onu durdurdum. “Önce siz okuyun,” dedim kayınpederime. Elleri titreyerek belgeleri aldı. İlk sayfayı çevirdiğinde yüzündeki öfke kayboldu, ikinci sayfada ise gözlerini kaçırmaya başladı. Ben hiçbir şey söylemeden onu izliyordum. Çünkü artık yıllardır ailemizin içinde saklanan gerçeklerin ortaya çıkacağına emindim.

Belgelerde, kocamın ölümünden yaklaşık iki ay önce yaptığı araştırmalar vardı. Babasının yıllar önce aile şirketinden büyük miktarda para çektiğini ve bu paranın bir kısmını gizlice kendi üzerine geçirdiğini öğrenmişti. Daha da önemlisi, kayınpederim bu borçları kapatmak için bizim evimizi kullanmaya çalışmıştı. Evin tapusunun benim üzerime geçirilmesinin nedeni de buydu. Kocam, babasının bir gün evi elimizden almaya kalkacağını anlamış ve beni korumak için tapuyu benim üzerime yapmıştı.

Fakat dosyanın son sayfasında daha ağır bir gerçek vardı. Kocam, babasının kendisine yaptığı baskılar nedeniyle bir avukatla görüşmüş ve bütün belgeleri güvence altına almıştı. Ölümünden birkaç gün önce de avukatına, eğer kendisine bir şey olursa belgelerin bana teslim edilmesini istemişti. Ölümüyle ilgili hiçbir suçlama yoktu; doktor raporları ani bir kalp rahatsızlığı geçirdiğini gösteriyordu. Ancak kocam, babasının açgözlülüğünün ailemizi parçalayacağını önceden görmüştü.

Kayınpederim bunları okurken başını ellerinin arasına aldı. İlk kez karşımda güçlü ve korkusuz bir adam değil, yaptığı hataların altında ezilen yaşlı bir adam vardı. “Bunları kimseye anlatma,” diye fısıldadı. O an içimde büyük bir öfke yükseldi. Çünkü eşimi kaybettiğim günlerde yanımda olması gereken kişi, çocuklarımın geleceğini elimden almaya çalışmıştı. Ama intikam almakla adalet arasında bir fark olduğunu artık biliyordum