Çatı katındaki süit, yumuşak, kehribar rengi bir ışıkla aydınlanmış, pahalı beyaz zambakların ve Fransız şampanyasının keskin, ferahlatıcı kokusuyla doluydu. Bu hafta sonu için tek bir kuralım vardı: Kimse burada olduğumu bilmeyecekti.

Holden Carney, paranın her türlü sessizliği satın alabileceğine gerçekten inanan bir adamın kibirli rahatlığıyla metalik siyah kartını soğuk, cilalı oniks tezgâhın üzerinde kaydırdı. Yanında, Katelyn Reed, Sedona’daki Grand Meridian Resort’un görkemli, gösterişli lobisine, yalnızca tam bir saflığın sağlayabileceği türden bir hayranlıkla bakıyordu.

Yirmi dokuz yaşındaydı, su gibi akan, göz alıcı krem ​​rengi ipek bir elbiseye bürünmüştü; topuklu ayakkabıları mermer zeminde hafifçe tıkırdarken, Holden’ın altı aylık gizli ilişkilerini kutlamak için ona hediye ettiği tasarımcı çantasını sıkıca tutuyordu. “Gerçekten tüm hafta sonunu burada mı geçireceğiz?” diye sordu, sesi hafifçe inanamayarak titriyordu.

Holden, ona çekici ve alışılmış bir gülümsemeyle döndü ve kulağının arkasına düşen bir saç telini düzeltti. “İstediğin yerde zaman geçirebilirsin,” dedi. “Yanımda olduğun sürece fiyat etiketi konusunda asla endişelenmene gerek yok.” Ona, sanki dünyadaki tüm kilitli kapıların anahtarlarını elinde tutan bir kralmış gibi bakmasından keyif alıyordu.

O anahtarların birkaçının aslında karısının muazzam servetiyle sahte olarak üretildiğinden bahsetmedi. O sabahın erken saatlerinde, Montecito tepelerindeki geniş malikanesinden sadece küçük bir el çantasıyla gizlice çıkmıştı.

Eşi Fiona, kahvaltı masasında oturmuş, bir yığın kalın yasal belgeyi titizlikle inceliyordu. Şık kesimli bir pantolon ve sade siyah ipek bir bluz giymişti, koyu renk saçları ise ciddi ve zarif bir topuz şeklinde toplanmıştı.

Holden, saatine bakarken ona neredeyse hiç bakmadan, “Boulder’daki bölgesel yatırımcılarla ani bir toplantım var,” diye yalan söyledi. “Pazartesi sabahı geri dönmüş olmalıyım,” diyerek ayrıldı.