-
- Kapıyı kilitledim. Banyoda yalnızdım ama sanki biri nefesimi ensimde hissediyormuş gibi ürperiyordum. Ellerim titreyerek poşeti açtım. İçinden önce eski, sararmış birkaç fotoğraf çıktı. Fotoğraflarda kocam vardı… ama yanında tanımadığım bir kadınla. Kadının kucağında küçük bir çocuk duruyordu. İlk başta ne olduğunu anlayamadım. Sonra fotoğrafların arkasındaki tarihlere baktım. Tarihler bizim evlenmemizden yıllar öncesine aitti. Derin bir nefes aldım. “Bu muymuş?” diye mırıldandım kendi kendime. Belki eski bir ilişkiydi. Belki kayınpeder bunu büyütüyordu. Ama poşetin dibinde başka bir şey daha vardı. Kalın bir zarf. Zarfı açtığım anda dizlerimin bağı çözüldü. İçinden resmi belgeler çıktı. Doğum belgeleri… banka dekontları… ve bir mektup. Mektubun üzerinde kayınvalidemin el yazısı vardı. “Eğer bunu biri okuyorsa, gerçek artık saklanamıyordur.” Nefesim kesildi. Satırları okumaya başladım. Mektupta yıllar önce büyük bir aile kavgası yaşandığı yazıyordu. Kocamın gençliğinde başka bir kadından bir çocuğu olmuştu. Ama o kadın aniden ortadan kaybolmuş, çocuk devlet korumasına verilmişti. Kayınvalidem bu sırrın aileyi parçalayacağını düşündüğü için her şeyi saklamıştı. Kayınpeder ise yıllardır vicdan azabı çekiyormuş. Ama asıl korkunç olan bu değildi. Belgelerin arasında bir hastane raporu vardı. Raporda genetik bir hastalıktan söz ediliyordu. Hastalık kalıtsaldı ve bizim oğlumuzun da risk altında olduğu yazıyordu. Kayınpeder bunu tesadüfen öğrenmişti çünkü yıllar önce saklanan dosyalar yeniden ortaya çıkmıştı. Kocam ise bunu benden gizlemişti. Bir anda dünyam başıma yıkıldı. Aynaya baktım. Yüzüm bembeyaz olmuştu. O sırada telefonum çaldı. Arayan kocamdı. — Nasılsın? — dedi normal bir ses tonuyla. Onun hiçbir şey olmamış gibi konuşması içimdeki öfkeyi büyüttü. Belgeleri elimde sıkarak sessiz kaldım.
-
- — İyi misin? Sesin neden çıkmıyor? — diye tekrar sordu. Tam cevap verecekken banyodaki ışık bir anda gidip geldi. Ardından kapının dışından sert bir ses duyuldu. Tak… tak… tak… Donup kaldım. Evde yalnız olmam gerekiyordu. Kalbim deli gibi atarken kapıya doğru baktım. Sonra kayınpederimin sözleri aklımda yankılandı: “Bu konuşma kimsenin kulağına gitmemeli…” Kapının kolu yavaşça aşağı indi. O an anladım ki, duvarın arkasında saklanan sır sadece bir başlangıçtı. Asıl korkunç olan, bu gerçeği bilen insanların hâlâ etrafımda olmasıydı.