Çekmeceler temizlendi. Küçük kıyafetler, bebek bezleri, battaniyeler, şişeler ve yumuşak sarı gece lambası gitmiş.
Geriye sadece bir şey kaldı.
Duvara yapıştırılmış bir not.
Daniel yıktı.
Benim el yazımla yazılmıştı.
“Daniel, otuz bir gün boyunca kendini seçtin. Şimdi çocuklarımızı seçiyorum. Avukatın benimle temasa geçene kadar bize yaklaşma. “
Üç kez okudu.
Sonra beni aradı.
Doğrudan sesli mesaja yönlendiriyor.
Yine aradı.
Sesli mesaj.
Altıncı çağrıda elleri titriyordu.
Sonra başka bir telefon geldi. En iyi arkadaşı Mason, Avrupa gezisinden gelen adamlardan biri.
Mason gergin bir şekilde “Kanka,” dedi, “Claire’in avukatı benimle iletişime geçti. “
Daniel’in karnı gerildi. “Neden? “
“Onlar açıklama istediler. Yolculuk hakkında. Kadınlar hakkında. Söylediğin şey hakkında. “
“Ne dedin? “
Mason tereddüt etti.
Daniel’in sesi düştü. “Ne dedin? “
“Ben doğruyu söyledim. Çığlık atan bebeklerle evde mahsur kalmak istemediğini söylemiştin. Claire’in ‘annelik meselelerini halledebileceğini’ diye şaka yaptığını çünkü bu onun işiydi. “
Daniel gözlerini kapattı.
“Bu özeldi,” diye çıldırdı.
Mason, “İgrençti” dedi. “Karım gönderileri gördü. Bana doğruyu söyletti. “
Daniel teker teker diğerlerini çağırdı. Birer birer, ondan geri çekildiler. Kimse doğum sonrası karısını yeni doğan ikizlerle yalnız bırakan bir adam için mahkemede yalan söylemek istemedi.
O öğleden sonra Daniel kız kardeşim Marianne’in Seattle’daki evine gitti, orada olacağımı tahmin etti.
O yanlıştı.
Geldiğinde Marianne, zincirli kilidi görebileceği kadar geniş bir şekilde kapıyı açtı.
“Onlar nerede? ” Daniel talep etti.
“Güvende. “
“Onlar benim çocuklarım. “
“Onlar da Claire’in çocukları. Ve senin aksine o kaldı. “
Çenesi gerildi. “Onu bana karşı zehirledin. “
Marianne sıcaklıktan yoksun gülümsedi. “Hayır, Daniel. Hepsini kendi başına yaptın. “
Cevap veremeden bir polis aracı sokağa döndü ve arabasının arkasına park etti. Marianne onları çoktan aradı.
Memur sakince dışarı çıktı.
“Bay Whitmore, gitmeniz gerekiyor. Bayan Whitmore ile temas kuranlar yasal danışmanlardan geçmelidir. “
Daniel Marianne’e baktı, bir bebeğin ağlamasını duymayı umarak, çöpe attığı şeyin bir bakışını umarak.
Ama ev sessizdi.
İlk defa sessizliğin neye mal olduğunu anladı.