-
- “Kocam beni ve ikiz bebeklerimi bırakıp iş arkadaşı olan o kadınla tatile gitti…” Bu cümleyi kurduğum gün, hayatımın eskisi gibi olmayacağını henüz bilmiyordum. İkizlerim daha dört aylıktı. Geceleri üç saatte bir uyanıyor, gündüzleri iki bebeğin ihtiyaçları arasında nefes almaya bile fırsat bulamıyordum. Buna rağmen eşim Barış’ın son zamanlarda benden uzaklaşmasını yorgunluğuma bağlıyor, onun da iş stresinden bunaldığını düşünüyordum. Ta ki bir akşam telefonunda gördüğüm o mesaj her şeyi değiştirene kadar. “Uçağımız cuma sabahı. Oteli ben ayarladım. Denize karşı odamız var.” Mesajı atan kişinin adı Derya’ydı. Barış’ın yaklaşık iki yıldır aynı şirkette çalıştığı kadın. Daha önce birkaç kez adını duymuştum. “İşten arkadaş,” der geçerdi. Ben de üzerinde durmazdım. Çünkü kocamın bana yalan söyleyebileceği aklımın ucundan bile geçmezdi. O gece Barış eve geldiğinde karşısına geçip telefonu gösterdim. Önce donup kaldı, sonra o bildik savunma cümlesi geldi.
-
- “Yanlış anladın. Sadece iş arkadaşlarıyla gidilen bir tatil.” “Peki neden odanız denize karşı ve neden ‘bizim odamız’ yazıyor?” Bu kez sustu. Gözlerini kaçırdı. Sonra hiç beklemediğim bir şey yaptı. Suçu benim üzerime attı. “Sen son aylarda sadece çocuklarla ilgileniyorsun. Bana hiç bakmıyorsun bile. Ben de kendimi yalnız hissediyorum.” O cümle içimde bir şeyleri paramparça etti. Çünkü dört aylık ikizlerimizin başında sabahlayan bendim. Bir elimde biberon, diğer elimde ateşi çıkan bebeğimiz varken bile onun yemeğini hazırlayan, gömleklerini ütüleyen, işten geldiğinde yüzünü güldürmeye çalışan yine bendim. Ama meğer bütün bunların hiçbiri onun için yeterli değilmiş. Cuma sabahı gerçekten gitti. Bana “Biraz kafamı dinleyip geleceğim,” deyip bavulunu aldı ve kapıyı arkasından kapattı. Pencereden dışarı baktığımda taksinin uzaklaşmasını izledim. Elimde ağlayan oğlum, beşiğinde kıpırdanan kızım vardı. O an hayatımda ilk kez kendimi terk edilmiş hissettim. İlk iki gün boyunca sürekli telefonuna baktım. Bazen aradı, çocukları sordu, sonra da “Uykusuzum, sonra konuşuruz,” deyip kapattı. Üçüncü gün sosyal medyada karşıma çıkan bir fotoğraf bütün şüpheleri sona erdirdi. Barış ve Derya aynı masada, deniz kenarında oturuyordu. Fotoğrafın altında Derya’nın yazdığı tek bir cümle vardı: “Bazı yolculuklar hiç beklemediğin insanla başlar ama bambaşka bir hayata çıkar.” Ellerim titremeye başladı. Fotoğrafı tekrar tekrar büyüttüm. Barış’ın yüzündeki gülümsemeye baktım. O gülümsemeyi en son ne zaman benim yanımda gördüğünü hatırlamaya çalıştım. Sonra telefonumu masaya bıraktım ve ağlamaya başladım. Fakat o gece başka bir şey oldu. İkizlerimden biri yüksek ateşlendi. Gece yarısı apar topar hastaneye gittim. Koridor boyunca bebeğimi kucağımda taşırken içimde büyük bir boşluk vardı. Barış’a defalarca mesaj attım. “Bebeğin ateşi çok yüksek, hastanedeyiz,” yazdım. Saatler sonra sadece tek bir cevap geldi: “Umarım önemli bir şey değildir. Tatildeyim, döner dönmez konuşuruz.” O cümleyi okuduğum an ağlamayı bıraktım. Çünkü bazı insanlara yalvarmayı bıraktığınız anda hayatınız değişmeye başlıyordu. Ertesi sabah hastaneden çıktığımda annemi aradım ve ondan birkaç gün çocuklarla ilgilenmesi için yardım istedim. Sonra Barış’ın evde bıraktığı belgeleri toplamaya başladım. Ortak hesapları, banka hareketlerini, kredi kartı harcamalarını kontrol ettim. Asıl sarsıcı olan, tatilin aylar öncesinden planlandığını görmekti. Otel rezervasyonu iki ay önce yapılmıştı. Üstelik sadece tatil masrafları değildi. Son birkaç ayda Barış’ın Derya’ya gönderdiği para transferleri de vardı. Bütün bunların ortasında bir başka gerçek ortaya çıktı. Barış beni sadece aldatmıyordu. Şirketinden ayrılmaya hazırlanıyor, ortak bir iş kurmak için Derya’yla plan yapıyordu. Hatta bunun için bizim birikimlerimizin bir kısmını gizlice kullanmıştı. O gece ilk kez korkmadım. Tam tersine, içimde daha önce hiç tanımadığım bir güç hissettim. Barış tatilden döndüğünde evde onu bekleyen eski eşi yoktu artık. Karşısında sessizce ağlayan, “Neden bunu yaptın?” diye soran kadın yerine, elinde belgelerle dimdik duran bir kadın vardı. Kapıyı açtı, valizini içeri koydu ve sanki hiçbir şey olmamış gibi gülümsedi. “Konuşalım,” dedi. Ben de masanın üzerine belgeleri bıraktım. “Konuşacağız. Ama önce bana şu paraların hesabını vereceksin.” Yüzü bir anda değişti. “Sen benim eşyalarımı mı karıştırdın?” “Hayır. Sen bizim hayatımızı karıştırdın. Ben sadece ne yaptığını gördüm.” Derya’nın adını söylediğimde Barış öfkelendi. Sonra beklemediğim bir şekilde özür dilemeye başladı. “Bir hata yaptım,” diyordu. “Ama seni seviyorum.” O cümleyi duyunca yıllarca beklediğim o kelimenin neden artık hiçbir anlam taşımadığını anladım. “Beni sevseydin,” dedim, “ikizlerimizin daha dört aylık olduğu bir dönemde bizi bırakıp başka bir kadınla tatile gitmezdin.” Barış dizlerinin üzerine çöktü. Ağladı, yalvardı, ikinci bir şans istedi. Ama ben artık onun söylediklerini değil, yaptıklarını görüyordum. Boşanma süreci başladığında herkes beni vazgeçirmeye çalıştı. “Çocukların için affet,” dediler. Oysa ben çocuklarım için affetmek değil, onlara nasıl bir hayatın normal olduğunu göstermek istiyordum. Aylar sonra mahkeme işi sonuçlandığında hayatım hâlâ kolay değildi. Uykusuz geceler, bebeklerin masrafları, yalnızlık ve kırgınlık devam ediyordu. Ama her sabah iki küçük yüz bana baktığında doğru kararı verdiğimi hissediyordum. Barış bir süre sonra Derya’nın da onu terk ettiğini öğrendiğimde hiçbir şey hissetmedim. Çünkü bazı insanlar birbirlerini kaybettiklerinde cezalarını zaten kendi içlerinde çekmeye başlarlar. Bir yıl sonra ikizlerimin ilk doğum gününde küçük bir pasta hazırladım. Ev balonlarla doluydu. İkisi de emekleyerek pastaya doğru ilerliyor, kahkahalar atıyordu. Onlara bakarken hayatımın en acı gecelerinden birinin beni bugünkü kadına dönüştürdüğünü düşündüm. Barış o gün bir mesaj gönderdi: “Bizi yeniden aile yapma şansım hiç mi yok?” Telefonu elimde bir süre tuttum. Sonra sadece şunu yazdım: “Biz zaten bir aileyiz. Ama artık senin olduğun bir aile değiliz.” Telefonu kapattım ve iki çocuğumu kucağıma aldım. O gün anladım ki insan bazen terk edildiğini sandığı anda aslında kendisini buluyormuş. Ben kocamı kaybetmiştim ama çocuklarımı, gururumu ve kendi değerimi yeniden kazanmıştım. Barış başka bir kadınla tatile giderek hayatının en güzel günlerine kaçtığını sanmıştı. Oysa asıl yolculuğa çıkan bendim. Çünkü ben ihanetten sonra yıkılmadım. Kendimi yeniden kurdum. Ve bazı kayıplar vardır ki, hayatınızdan bir insanı değil, size zarar veren bir hayatı götürür.