Altı yıllık evliliğim boyunca eşim Murat’ın öfkesinin bir sınırı olduğuna kendimi inandırmaya çalıştım. Meğer yanılan benmişim.

Her şey bir sabah kahvaltısından sonra başladı. Oğlum Kerem mutfak masasının başında resim yaparken ben kahve fincanını yıkıyordum. Murat ise haftalardır aynı konuyu tekrar edip duruyordu. Anne ve babası Antalya’daki dairelerini satmış, ay sonunda bizim eve taşınmalarına karar vermişti. Üstelik bana fikrimi bile sormamıştı.

Sakin bir şekilde aynı evde kayınvalidem ve kayınpederimle yaşamak istemediğimi söyledim. Çünkü kayınvalidem yemek yapışımdan çocuk yetiştirme biçimime kadar her şeye karışıyor, kayınpederim ise beni evin ücretsiz çalışanı gibi görüyordu. Son ziyaretlerinde kayınvalidem kapıyı çalmadan yatak odama girmiş, “İyi bir eş kocasından önce uyanır.” diyerek beni herkesin içinde küçük düşürmüştü.

Artık yeter demiştim.

Murat’ın yüzü bir anda değişti. Önce sesi alçaldı. Onu tanıyordum; bağırmasından daha tehlikeli olan buydu. Ardından öfkeyle duvara vurdu. Kerem korkuyla yerinden sıçradı.